Ο πνευματικός νόμος

ΟΣΙΟΣ ΜΑΡΚΟΣ Ο ΑΣΚΗΤΗΣ

…ΕΠΕΙΔΗ πολλές φορές θελήσατε νά μάθετε πῶς ὁ νόμος τοῦΘεοῦ εἶναι πνευματικός, σύμφωνα με τόν ἀπόστολο (βλ. Ρωμ. 7:14), καί τί πρέπει νά γνωρίζουν καί νά κάνουν ὅσοι θέλουν νά τόν τηρήσουν, θα σᾶς πῶ γι’ αὐτό κατά τή δύναμή μου.

Πρῶτα-πρῶτα γνωρίζουμε ὅτι ὁ Θεός εἶναι ἡ ἀρχή καί ἡμεσότητα καί τό τέλος κάθε καλοῦ. Τό καλό εἶναι ἀδύνατο νά πράττεται ἤ νά πιστεύεται παρά μόνο μέ τήν ἕνωση μέ τόν ἸησοῦΧριστό καί μέ τόν φωτισμό τοῦ Ἁγίου Πνεύματος.

Σέ κάθε προσπάθειά σου βάλε ἀρχή Ἐκεῖνον πού εἶναι ἡ ἀρχή κάθε καλοῦ, γιά νά γίνει κατά Θεόν ἐκεῖνο πού ἀποφάσισες νά κάνεις.

Ἡ βέβαιη πίστη εἶναι ἕνας ἰσχυρός πύργος. Καί ὁ Χριστός γίνεται τά πάντα γιά τόν ἄνθρωπο πού πιστεύει.

Ὁ νόμος τοῦ Εὐαγγελίου, πού ὁδηγεῖ στήν ἐλευθερία, διδάσκει ὅλη τήν ἀλήθεια. Καί οἱ πιό πολλοί τόν διαβάζουν ἁπλά γιά νά τόν γνωρίσουν· λίγοι, ὅμως, τόν κατανοοῦν, ἀνάλογα μέ τήν ἐκτέλεση τῶν ἐντολῶν. Ὁ νόμος αὐτός γιά νά διαβαστεῖ χρειάζεται ἐπίγνωση, για νά κατανοηθεῖ χρειάζεται τήν τήρηση τῶν ἐντολῶν, ἀλλά γιά νάἐκπληρωθεῖ ἀπαιτεῖται τό ἔλεος τοῦ Χριστοῦ.

Μή ζητᾶς νά δεῖς τήν τελειότητα τοῦ θείου νόμου σέ ἐνάρετουςἀνθρώπους, γιατί τέλειος σέ ἀρετές δεν μπορεῖ νά βρεθεῖ κανείς. Ἡτελειότητά του εἶναι κρυμμένη στόν Σταυρό τοῦ Χριστοῦ.

Ὁ Κύριος εἶναι κρυμμένος μέσα στίς ἐντολές Του καίἀποκαλύπτεται σ’ ἐκείνους πού Τόν ζητοῦν, ἀνάλογα μέ τήν προθυμία τους στήν ἐκτέλεση αὐτῶν τῶν ἐντολῶν.

 Ὅταν ἀσκήσουμε βία στόν ἑαυτό μας γιά τήν ἐκτέλεση ὅλων τῶν ἐντολῶν τοῦ Θεοῦ, τότε θά ἀντιληφθοῦμε ὅτι ὁ νόμος τοῦ Κυρίου εἶναι τέλειος καί ὅτι ἐμεῖς μέν τόν ἐφαρμόζουμε μέ τά
καλά μας ἔργα, κανείς ἄνθρωπος, ὅμως, δέν μπορεῖ νά τόν τηρήσει τέλεια χωρίς τούς οἰκτιρμούς τοῦ Θεοῦ.

 Ὅποιος ἔχει ταπεινοφροσύνη καί ἐργασία πνευματική, ὅταν διαβάζει τίς θεῖες Γραφές, ὅλα τά ἐννοεῖ ἀναφορικά μέ τόν ἑαυτό του καί ὄχι μέ ἄλλον.

 Νά μελετᾶς τά λόγια τῆς Γραφῆς, ἐκτελώντας τις θεῖες ἐντολές, καί μήν καταγίνεσαι σέ πλατειασμούς καί θεωρητικές ἀναλύσεις, πού φέρνουν ὑπερηφάνεια. Ἐκεῖνος πού γνωρίζει τό θέλημα τοῦΘεοῦ καί τό ἐκτελεῖ κατά τή δύναμή του, μέ μικρούς κόπουςἀποφεύγει τούς μεγάλους.

Ἐκεῖνος πού δέν προτιμᾶ θεληματικά τούς κόπους γιά χάρη τῆς εὐσέβειας, δοκιμάζεται σκληρότερα ἀπό τούς ἀθέλητους κόπους.Ἡ συνείδηση εἶναι ἕνα βιβλίο πού τό ἔχουμε ἀπό τή φύση μας.Ἐκεῖνος πού τό μελετᾶ στήν πράξη, δέχεται θεία βοήθεια.

Ἄν ζητᾶς νά θεραπευθεῖς, φρόντισε τή συνείδησή σου καί κάνεὅ,τι σοῦ λέει, καί πολύ θά ὠφεληθεῖς.

Τά κρυφά τοῦ κάθε ἀνθρώπου τά γνωρίζουν ὁ Θεός καί ἡσυνείδησή του. Ἀπ’ αὐτά τά δύο ἄς διορθώνεται ὁ καθένας.

Ἡ ἀγαθή συνείδηση ἀποκτᾶται μέ τήν προσευχή καί ἡ καθαρή προσευχή μέ τή συνείδηση. Γιατί ἀπό τη φύση τους ἔχουν ἡ μία τήνἀνάγκη τῆς ἄλλης.

Ὅποιος ἐκτελεῖ ἐντολή τοῦ Θεοῦ, ἄς περιμένει τον πειρασμό πού τήν ἀκολουθεῖ. Γιατί ἡ ἀγάπη πρός τον Χριστό μέ τάἀντίθετα δοκιμάζεται.

Ἐκεῖνος πού θέλει νά νικήσει τούς πειρασμούς χωρίς προσευχή καί ὑπομονή, δέν θά τούς διώξει, ἀλλά θά περιπλακεῖπερισσότερο.

Μή λές ὅτι ἔχεις ἀποκτήσει ἀρετή χωρίς θλίψη. Γιατί ἡἀρετή πού ἀποκτᾶται μέ ἄνεση εἶναι ἀδοκίμαστη.

Τά αἰώνια ἀγαθά ἔχουν ἑτοιμαστεῖ γιά τούς ἀνθρώπους πού περνοῦν θλίψεις. Ὅμοια καί τά αἰώνια βάσανα ἔχουν ἑτοιμαστεῖγιά τούς ἀνθρώπους πού περνοῦν μέ κενοδοξία καί ἡδονή.

Μή νομίζεις ὅτι κάθε θλίψη ἔρχεται στούς ἀνθρώπουςἐξαιτίας τῶν ἁμαρτιῶν τους. Ὑπάρχουν ἄνθρωποι πού εὐαρεστοῦν τόν Θεό, καί ὅμως ἔχουν θλίψεις. Γιατί ἡ Γραφή, πού λέει ὅτι «οἱ ἀσεβεῖς θά διωχθοῦν» (Ψαλμ. 36:28), λέει ἐπίσης ὅτι «ὅλοιὅσοι θέλουν νά ζήσουν μέ εὐσέβεια, σύμφωνα μέ τό θέλημα τοῦἸησοῦ Χριστοῦ, θά ἀντιμετωπίσουν διωγμούς» (Β΄ Τιμ. 3:12).

Στίς θλίψεις ἐναντιώθηκαν πολλοί μέ πολλούς τρόπους. Κανείς, ὅμως, δέν τίς ξεπέρασε χωρίς προσευχή καί μετάνοια.

Κάθε ἀθέλητης θλίψεως νά ἀναλογίζεσαι τό ἀποτέλεσμα, καί θά βρεῖς σ’ αὐτό τό σβήσιμο κάποιας ἁμαρτίας.

Κάθε κατά Θεόν θλίψη εἶναι πραγματικό ἔργο εὐσέβειας. Γιατί ἡἀληθινή ἀγάπη δοκιμάζεται μέ τά ἀντίθετα.

Τίς θλίψεις τοῦ παρόντος νά τίς ἀνταλλάσσεις προκαταβολικά μέ τά μελλοντικά ἀγαθά, καί ποτέ δέν θα ἀτονήσει ὁ ἀγώνας σου ἀπόἀμέλεια.

Οἱ χλευασμοί τῶν ἀνθρώπων φέρνουν θλίψη στην καρδιά,ἐξαγνίζουν ὅμως ἐκείνους πού τούς ὑπομένουν.

Ἄν ζημιωθεῖς ἤ χλευαστεῖς ἤ διωχθεῖς ἀπό κάποιον, μή σκέφτεσαι τό παρόν, ἀλλά περίμενε τό μέλλον, καί θά διαπιστώσεις ὅτι αὐτός σοῦ ἔγινε πρόξενος πολλῶν καλῶν ὄχι μόνο στήν παρούσα ζωή ἀλλά καί στή μέλλουσα.

Ἐκεῖνος πού ἀδικεῖται ἀπό τούς ἀνθρώπους, ἀπαλλάσσεταιἀπό ἁμαρτίες καί βρίσκει βοήθεια ἀπό τον Θεό ἀνάλογη μέ τή θλίψη.

Ἀπό ἐκείνους πού ἀδικοῦν φανερά, πιό πονηρός εἶναι ἐκεῖνος πού ἀδικεῖ κρυφά, γι’ αὐτό καί κολάζεται σκληρότερα.

Ὅποιος προσεύχεται γιά τούς ἀνθρώπους πού τον ἀδικοῦν, χτυπᾶ μέ ὁρμή τούς δαίμονες. Ὅποιος ἐναντιώνεται στούςἀνθρώπους πού τόν ἀδικοῦν, πληγώνεται ἀπό τούς δαίμονες.

Μήν προσπαθεῖς νά λύσεις τά δύσκολα προβλήματα μέ φιλονικία, ἀλλά μέ τά μέσα πού ἐπιβάλλει ὁ πνευματικός νόμος, δηλαδή μέ τήν ὑπομονή, τήν προσευχή καί τήν ἁπλότητα τῆςἐλπίδας.

Καλύτερα νά σέ πολεμοῦν οἱ ἄνθρωποι παρά οἱ δαίμονες.Ἐκεῖνος πού εὐαρεστεῖ τόν Κύριο, τούς νίκησε καί τούς δύο.

Στόν καιρό τῆς θλίψεως νά προσέχεις τήν ἐπίθεση τῆςἡδονῆς. Γιατί τότε γίνεται εὔκολα ἀποδεκτή, ἐπειδή παρηγορεῖ τή θλίψη.

Φωτιά πού καίει εἶναι ἡ ἁμαρτία. Ὅσο, λοιπόν, ἐλαττώνεις τόὑλικό πού τήν τροφοδοτεῖ, τόσο και θά σβήνεται. Καί ὅσο προσθέτειςὑλικό, τόσο καί θα φουντώνει.

Μήν ἀφήσεις ἁμαρτία χωρίς νά τήν ἐξαλείψεις, ἀκόμα κι ἄν εἶναι πολύ μικρή, γιά νά μή σέ παρασύρει μετά σέ μεγαλύτερα κακά.

Τά μικρά ἁμαρτήματα ὁ διάβολος μᾶς τά παρουσιάζειἀσήμαντα, ἐπειδή μέ ἄλλον τρόπο δέν μπορεῖ νά μᾶς ὁδηγήσει σέ μεγαλύτερα κακά.

 Ὅταν ἁμαρτήσεις κρυφά, μήν προσπαθήσεις νά κρυφτεῖς. Γιατί «ὅλα εἶναι γυμνά καί ξεσκεπασμένα στά μάτια τοῦ Κυρίου» (Ἑβρ. 4:13), στόν ὁποῖο θα λογοδοτήσουμε γιά τίς πράξεις μας.

 Γιά ὅποιον ἁμαρτάνει φανερά, χωρίς νά μετανοεῖ, καί δέν παθαίνει τίποτα μέχρι τόν θάνατό του, νά πιστεύεις πώς ἡ Κρίση θά εἶναι ἀνελέητη.

 Ὅπως τούς ἀνόρεχτους τούς ὠφελεῖ ἡ πικρή ἀψιθιά, γιατί τούςἀνοίγει τήν ὄρεξη, ἔτσι καί τούς κακότροπους τούς συμφέρει νά παθαίνουν συμφορές, γιατί τούς κάνουν νά μετανοοῦν.

 Ἄν ἐξετάζεις τίς δικές σου ἁμαρτίες καί ὄχι τοῦ πλησίον σου, ποτέ δέν θά λεηλατήσουν οἱ δαίμονες το πνευματικό ἐργαστήριο τοῦνοῦ σου.

 Ἄς ὑποθέσουμε πώς εἶναι δώδεκα τά πάθη. Ἄν ἀγαπήσεις ἕναἀπ’ αὐτά μέ τή θέλησή σου, εἶναι ἱκανό νά ἀναπληρώσει καί τάἄλλα ἕντεκα.

 Αἰτίες κάθε κακίας εἶναι ἡ κενοδοξία καί ἡ φιληδονία.Ἐκεῖνος πού δέν τίς μίσησε αὐτές, δέν νικᾶ κανένα πάθος.

 Ρίζα ὅλων τῶν κακῶν ἔχει ὀνομαστεῖ ἡ φιλαργυρία (βλ. Α΄ Τιμ. 6:10). Αὐτή, ὡστόσο, σαφῶς ἀποτελεῖται ἀπό τήν κενοδοξία καί τή φιληδονία. Ἀπ’ αὐτά τά τρία πάθη, τή φιλαργυρία, τήν κενοδοξία καί τή φιληδονία, τυφλώνεται ὁ νοῦς.

 Ἐξαιτίας αὐτῶν τῶν παθῶν, ἔχουν αὐξηθεῖ τόσο πολύἀνάμεσα στούς ἀνθρώπους ὁ θυμός, ἡ ὀργή, οἱ πόλεμοι, οἱ φόνοι καί ὅλα τά ὑπόλοιπα κακά. Πρέπει, λοιπόν, νά τά μισήσουμε ὡς μητέρες τῶν κακῶν και μητρυιές τῶν ἀρετῶν.

 Κάθε πράγμα ἀπό λίγο ἀρχίζει, καί σιγά-σιγά ἀναπτύσσεται καί μεγαλώνει.

 Τά κακά παίρνουν δύναμη τό ἕνα ἀπό τό ἄλλο. Ὅμοια καί τά καλά αὐξάνονται τό ἕνα μέ τή βοήθεια τοῦ ἄλλου, ὠθώντας ὅλο καί πιό μπροστά τόν ἄνθρωπο πού μετέχει σ’ αὐτά.

 Ὅταν βρίσκεσαι στήν ἀρχή τοῦ κακοῦ, μή λές: «Δεν θά μέ νικήσει». Γιατί ἔχεις ἤδη νικηθεῖ τόσο, ὅσο βρίσκεσαι μέσα στό κακό. Δίχτυ πολύπλοκο εἶναι ἡ μέθοδος τῆς κακίας, κι ἐκεῖνος πού μπλέχτηκε λίγο, ἄν ἀμελήσει, σφίγγεται ὁλόκληρος μέσα σ’ αὐτό.

 Ἀπό τή φιληδονία ἔρχεται ἡ ἀμέλεια καί ἀπό την ἀμέλεια ἡλήθη τῶν καλῶν. Γιατί ὁ Θεός ἔχει χαρίσει σέ ὅλους τή γνώσηἐκείνων πού μᾶς συμφέρουν.

 Ἡ φιλήδονη καρδιά γίνεται φυλακή καί ἁλυσίδα γιά τήν ψυχή τήν ὥρα τοῦ θανάτου, ἐνῶ ἡ φιλόπονη καρδιά εἶναι πόρτα ἀνοιχτή στό ἔλεος τοῦ Θεοῦ.

 Ἄν δέν θέλεις νά πάθεις κακό, μή θέλεις νά κάνεις κακό. Γιατί,ἀναπόφευκτα, τό ἕνα ἀκολουθεῖ τό ἄλλο. «Ὅ,τι σπέρνει ὁ ἄνθρωπος, αὐτό καί θά θερίσει» (Γαλ. 6:7). Ὅταν, λοιπόν, μέ τή θέλησή μας σπέρνουμε τά κακά καί ἔπειτα χωρίς τή θέλησή μας τά θερίζουμε,πρέπει νά θαυμάζουμε τή δικαιοσύνη τοῦ Θεοῦ.

 Μή θέλεις ν’ ἀκοῦς ξένες πονηρές πράξεις, γιατί ἔτσιἐντυπώνονται μέσα σου καί τά ἰδιαίτερα χαρακτηριστικά αὐτῶν τῶν πράξεων.

 Ὅταν ἀκοῦς μέ εὐχαρίστηση ἄσχημα λόγια, νά θυμώνεις μέ τόνἑαυτό σου καί ὄχι μ’ ἐκεῖνον πού τά εἶπε. Γιατί ἄν ἡ ἀκοή σου εἶναι πονηρή, θά φορτώνεις τόν ἑαυτό σου μέ πονηρά ἀκούσματα.

 Ὅπως δέν εἶναι δυνατό νά βόσκουν μαζί πρόβατα καί λύκοι,ἔτσι δέν εἶναι δυνατό νά βρεῖ ἔλεος ἐκεῖνος πού ἐπιβουλεύεται τόν πλησίον του.

 Ὅπως δέν μποροῦν νά συνυπάρξουν τό νερό καί ἡ φωτιά, ἔτσιδέν μποροῦν νά συνυπάρξουν ἡ δικαιολογία καί ἡ ταπείνωση.

 Ἄν κανείς σέ ἐπαινεῖ ὑποκριτικά, περίμενε κάποια στιγμή καί νά σέ κατηγορήσει.

 Ἄν ὑπερηφανεύθηκες ἐπειδή σέ ἐπαίνεσαν, περίμενε ἀτιμία. Γιατί λέει ἡ Γραφή: «Ὅποιος ὑψώνει τον ἑαυτό του, θά ταπεινωθεῖ» (Λουκ. 14:11).

 Ὅταν ἔχεις λογισμό πού σέ προτρέπει νά ζητήσειςἀνθρώπινη δόξα, νά ξέρεις καλά ὅτι σοῦ προετοιμάζει αἰσχύνη.

 Ἐκεῖνος πού ἐπιζητεῖ τόν ἔπαινο, βρίσκεται μέσα στό πάθος. Κιἐκεῖνος πού θρηνεῖ γιά θλίψη πού τοῦ ἦρθε, ἀγαπᾶ τήν ἡδονή.

 Ὑπάρχει ἔλεγχος πού γίνεται ἀπό κακία ἤ ἀπό ἄμυνα. Ὑπάρχει καί ἔλεγχος πού γίνεται ἀπό φόβο Θεοῦ καί ἀπό ἀγάπη πρός τήνἀλήθεια.

 Καλύτερα νά προσεύχεσαι μέ εὐλάβεια γιά τόν πλησίον σου, παρά νά τόν ἐλέγχεις γιά κάθε του ἁμάρτημα.

 Πολλοί εἶναι οἱ τρόποι τῆς προσευχῆς καί διαφέρει ὁ ἕνας ἀπό τόν ἄλλο. Κανένας, ὅμως, τρόπος προσευχῆς δέν εἶναι ἐπιβλαβής,ἐκτός ἄν δέν εἶναι προσευχή ἀλλά σατανική ἐνέργεια.

 Μήν ὑπερηφανευθεῖς, ἄν χύνεις δάκρυα στήν προσευχή σου. Εἶναι ὁ Χριστός πού ἄγγιξε τά μάτια σου καί θεράπευσε τήν τύφλωση τοῦ νοῦ σου.

 Κάποιος ἄνθρωπος πού θέλησε νά κάνει κακό, προηγουμένως προσευχήθηκε νοερά ἀπό συνήθεια. Και ἀφοῦ κατ’ οἰκονομίαν Θεοῦἐμποδίστηκε ἀπό τό κακό, ὕστερα πολύ Τόν εὐχαρίστησε.

 Ἡ ἀγρυπνία, ἡ προσευχή καί ἡ ὑπομονή στίς θλίψεις φέρνουν στήν καρδιά συντριβή ἀσφαλή καί ὠφέλιμη, ἀρκεῖ νά μήνἀνατρέψουμε τήν ἰσορροπία τῶν τριῶν αὐτῶν μέ τήν ὑπερβολή.Ἐκεῖνος πού καλλιεργεῖ ὑπομονετικά αὐτές τίς ἀρετές, θά λάβει βοήθεια καί σέ ἄλλες, ἐνῶ ἐκεῖνος πού ἀμελεῖ καί διασκορπίζεται ἐδῶκι ἐκεῖ, θά νιώσει ἀφόρητη ὀδύνη τήν ὥρα τοῦ θανάτου του.

 Νά μή σκέφτεσαι καί νά μήν κάνεις τίποτα χωρίς σκοπό σύμφωνο μέ τό θέλημα τοῦ Θεοῦ. Γιατί ἐκεῖνος πού βαδίζει χωρίς σκοπό, μάταια κουράζεται.

 Ὑπάρχει πράξη πού φαίνεται καλή, ἀλλά ὁ σκοπός ἐκείνου πού τήν κάνει δέν εἶναι καλός. Ὑπάρχει και ἄλλη πράξη πού φαίνεται κακή, ἀλλά ὁ σκοπός ἐκείνου πού τήν κάνει εἶναι καλός. Καί αὐτό συμβαίνει ὄχι μόνο σέ ἔργα ἀλλά καί σέ λόγια. Αὐτή ἡ ἀντίθεση πράξεως καί σκοποῦ ὀφείλεται ἄλλοτε σέ ἀπειρία ἤ ἄγνοια, ἄλλοτε σέ πονηρή διάθεση καί ἄλλοτε σε εὐσεβή σκοπό.

 Ὁ Θεός τίς πράξεις μας τίς λογαριάζει σύμφωνα μέ τίς προθέσεις μας. Γιατί λέει ἡ Γραφή: «Νά σοῦ δώσει ὁ Κύριος κατά τήν καρδιά σου» (Ψαλμ. 19:5).

 Ὑπάρχει ἄνθρωπος πού φαινομενικά ἐκτελεῖ ἐντολή τοῦ Θεοῦ,ἐνῶ εἶναι δοῦλος σέ πάθος καί μέ τους πονηρούς λογισμούς καταστρέφει τήν καλή πράξη.

 Μήν καταφρονήσεις καί μήν παραμελήσεις ποτέ τούς λογισμούς σου. Γιατί ὁ Θεός γνωρίζει ἀλάθητα κάθε λογισμό.

 Ὁ Θεός κρίνει καί ζυγίζει κάθε σκέψη μας. Μπορεῖ τό ἴδιο πράγμα νά τό σκεφθεῖ κανείς ἤ μέ ἁπλό ἤ μέ ἐμπαθή τρόπο.

 Ἀκούγοντας τόν Κύριο νά λέει, «Ὅποιος δέν ἀπαρνηθεῖ ὅλα του τά ὑπάρχοντα, δέν εἶναι ἄξιος γιά μαθητής μου» (πρβλ. Λουκ. 14:33),μήν ἐννοήσεις ὅτι ἀναφέρεται μόνο στά χρήματα, ἀλλά καί σέ ὅλες τίς πράξεις τῆς κακίας.

 Ἐκεῖνος πού μετανοεῖ σωστά, περιπαίζεται ἀπό τούς ἀνόητους ἀνθρώπους. Καί αὐτό εἶναι σημάδι ὅτι εὐαρεστεῖ τόν Θεό.

 Ἡ ἀμέλεια στό νά κάνουμε ὅσα καλά μποροῦμε, δύσκολα συγχωρεῖται. Ἡ ἐλεημοσύνη, ὅμως, καί ἡ προσευχή ἀποκαθιστοῦν ἐκείνους πού ἀμέλησαν να κάνουν τό καλό.

 Τίς ἐναλλαγές τῶν καλῶν καί τῶν κακῶν νά τίς δέχεσαι μέ ἠρεμία. Ἔτσι ἐξομαλύνει ὁ Θεός τίς ἀνωμαλίες τῶν ἀνθρωπίνων πραγμάτων.

 Μή λές ὅτι ἔρχεται ὁ πειρασμός χωρίς νά τό θέλεις. Γιατί ὁπωσδήποτε, κι ἄν δέν ἀγαπᾶς τήν ἁμαρτωλή πράξη, ἀγαπᾶς τίς αἰτίες της.

 Νά προσεύχεσαι νά μή σοῦ ἔρθει πειρασμός. Ἄν ὅμως ἔρθει, δέξου τον σάν δικό σου καί ὄχι σάν ξένο.

 Ἄν θέλεις νά σωθεῖς, ἀγάπησε τόν ἀληθινό λόγο και μήν ἀποστραφεῖς ποτέ ἀδιάκριτα ἔλεγχο ἀπό ἄλλον.

 Τό στόμα τοῦ ταπεινόφρονα λέει τήν ἀλήθεια. Ὅποιος ἀντιλέγει στήν ἀλήθεια, εἶναι ὅμοιος μέ τον ὑπηρέτη ἐκεῖνον πού ράπισε τόν Κύριο στό πρόσωπο.

 Ἄλλο εἷναι ἡ ἐκτέλεση ἐντολῆς καί ἄλλο ἀρετή, ἄν καί παίρνουν ἡ μία ἀπό τήν ἄλλη τίς ἀφορμές τῶν ἀγαθῶν. Ἐκτέλεση ἐντολῆς εἶναι τό νά κάνει κανείς τά διαταγμένα ἀπό τόν θεῖο νόμο. Ἀρετή, ὅμως, εἶναι τό νά τοῦ ἀρέσει ἀληθινά ἡ ἐκτέλεση τῆς θείας ἐντολῆς.

 Ὅπως τό φῶς τῆς ἡμέρας προέρχεται ἀπό τόν ἥλιο, ἔτσι καίκάθε ἀρετή προέρχεται ἀπό τόν Θεό.

 Ὅταν κατορθώσεις κάποιαν ἀρετή, θυμήσου τον Χριστό πού εἶπε: «Χωρίς ἐμένα, δέν μπορεῖτε νά κάνετε τίποτα» (Ἰω. 15:5).

 Κάθε καλό ἔχει χαριστεῖ ἀπό τόν Κύριο στους ἀνθρώπους κατ’ οἰκονομίαν· καί ἐκεῖνος πού πιστεύει ἔτσι, δέν θά τό χάσει ποτέ.

 Γιά τήν ντροπή πού θά σηκώσει κανείς μέ εὐχαρίστηση γιά τήν ἀλήθεια τοῦ Χριστοῦ, ἑκατό φορές περισσότερο θά δοξαστεῖ ἀπό πολλούς ἀνθρώπους. Καλύτερα, ὅμως, εἶναι νά ἐνεργεῖ κανείς τό κάθε καλό μόνο γιά τά μελλοντικά ἀγαθά.

 Ἐκεῖνος πού ἔχει κάποιο πνευματικό χάρισμα και συμπονᾶ ἐκείνους πού δέν ἔχουν, μέ τή συμπόνια διατηρεῖ τό χάρισμα. Ὁ ἀλαζόνας, ὅμως, θά τό χάσει, καθώς χτυπιέται ἀπό τούς ἀλαζονικούς λογισμούς του.

 Ἡ καρδιά πού ἔχει ἔλεος γιά τούς ἄλλους, ἀναμφίβολα θά ἐλεηθεῖ. Εἶναι φανερό καί τό ἀντίθετο.

 Εἰρήνη εἶναι ἡ ἀπαλλαγή ἀπό τά πάθη, ἡ ὁποία δεν βρίσκεται χωρίς τήν ἐνέργεια τοῦ Ἁγίου Πνεύματος.

 Πάντοτε νά κάνεις τό καλό κατά τή δύναμή σου. Και ὅταν μπορεῖς νά κάνεις τό μεγαλύτερο, μήν ἀρκεῖσαι στό μικρότερο. Γιατί λέει ἡ Γραφή: «Ὅποιος γυρίζει πίσω, δέν εἶναι κατάλληλος γιά τή βασιλεία τῶν οὐρανῶν» (πρβλ. Λουκ. 9:62).

 («Η ΦΩΝΗ ΤΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ» τ. 34, 

ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΠΑΡΑΚΛΗΤΟΥ)

Οἱ χριστιανοί σήμερα

 

Οἱ χριστιανοί σήμερα

Ὅταν ο σύγχρονος χριστιανός μιλάει για τόν Θεό, ἐννοεῖ, λίγο πολύ, κάτι πού βρίσκεται πέρα μακριά στόν οὐρανό, ἄγνωστο, ἀκατανόητο, φοβερό, ἀπλησίαστο, πού ἁπλά τό ἀποδέχεται, χρήσιμο γιά ὥρα ἀνάγκης, μερικές φορές τοῦ ἀποδίδει μαγικές ἰδιότητες καί συχνά ἐπαναλαμβάνει τό ἀνορθόδοξο «πίστευε καί μή ἐρεύνα».

Κατά τ’ ἄλλα, αὐτή ἡ πίστη στόν Θεό δέν ἐπιφέρει οὐσιαστική ἀλλαγή στήν ζωή τοῦ χριστιανοῦ. Μπορεῖ νά ἐκκλησιάζεται μερικές Κυριακές, νά ἔχῃ στήν βιβλιοθήκη του σύγχρονα πνευματικά βιβλία, παλιές εἰκόνες στο σαλόνι, κάποιο κομποσχοίνι στό χέρι, νά δίνῃ καί λίγη ἐλεημοσύνη.

Ὅμως, παραμένει ἀνυπόμονος στό ὅτι οἱ ἄλλοι δέν εἶναι ὅπως τούς θέλει, μίζερος γιά τά χρήματα, βυθισμένος στόν ἀτομισμό, στήν καλοπέραση, στό ἄγχος, στόν ἀνταγωνισμό.

Αὐτό, ὅμως, δέν εἶναι ζωή ἐν Χριστῷ· μυρίζει θάνατο. Σέ τί διαφέρει ὁ χριστιανός σήμερα ἀπό τόν ὑπόλοιπο κόσμο; Ὅταν δέν ἔχει μακροθυμία, πραότητα, χαρά, ἁπλότητα καί κυρίως ταπείνωση, σημαίνει ὅτι δέν ἔχει νοιώσει τίποτε ἀπό τήν ἐν Χριστῷ ζωή. Ζωή πού ἀνακαινίζει, μεταμορφώνει καί ὡραιοποιεῖ τόν ἄνθρωπο καί μέσα ἀπό τίς καθημερινές δυσκολίες.

Ὁ χριστιανός, πρῶτα πρῶτα, καλεῖται νά σκύψῃ καί νά ἀκούσῃ τήν φωνή τοῦ Εὐαγγελίου, πού τόν καλεῖ σέ μία συνεχῆ διακινδύνευση τῆς αὐτάρκειας πού τόν διακατέχει, τοῦ πονηροῦ λογισμοῦ ἐκείνου πού τόν κινεῖ νά λέῃ: «Ἐμεῖς, δόξα τῷ Θεῷ, δέν κάνουμε τά φοβερά καί αἰσχρά πού βλέπουμε καθημερινά στήν τηλεόραση. Ἡ σκέψη αὐτή εἶναι μᾶλλον δαιμονοκίνητη καί ὁ ἐφησυχασμός πού δίνει ἀσφαλῶς δέν εἶναι καθόλου ἀγαθός.

Δέν θά δώσουμε λόγο στόν Θεό μόνο γιατί δέν πράξαμε τό κακό, ἀλλά καί γιατί δέν πράξαμε τό καλό, δέν ἀγαπήσαμε τρυφερά τήν ἀρετή.

Ἔχουμε μιά μαγική ἀντίληψη περί Ἐκκλησίας ἐμεῖς οἱ χριστιανοί σήμερα. Λέμε: «Ἄν ἔλθῃς στήν Ἐκκλησία, οἱ δουλειές σου θά πᾶνε καλά». Μά ὑπάρχουν χριστιανοί πιστοί πού εἶναι ἄνεργοι, νέοι ἐπιστήμονες ἀδιόριστοι, ἔμποροι πτωχεύσαντες. Λέμε: «Ἄν δέν ἔλθῃς στήν Ἐκκλησία, θά καταστραφεῖς». Μά ὁ Χριστός δέν πίεσε ἐρχόμενος καμμία συνείδηση.

Δέν ἔχουμε τό δικαίωμα νά ἀπειλοῦμε, νά φοβερίζουμε τόν κόσμο, παιανίζοντας μάλιστα ἕναν σκοπό πού μιλᾷ γιά ἕναν Θεό ἀνύπαρκτο, ἕναν Θεό, δηλαδή, τιμωρό, ἐκδικητή, τρομοκράτη, φθονερό, ἀντίδικο. Ἕναν Θεό πού μοιράζει καλές θέσεις ἐργασίας, παχυλούς μισθούς, ὑψηλές συντάξεις, ἐπιδόματα, εὐζωΐα, μακροζωΐα καί λοιπά.

Μοιάζουμε μέ διαφημιστές νέων προϊόντων ὀμορφιᾶς ἤ συνηγόρους τοῦ ἀδικημένου Θεοῦ. Δέν ἔχουμε νοιώσει ἀκόμη ἐμεῖς οἱ χριστιανοί τοῦ δύστροπου εἰκοστοῦ αἰῶνος ὅτι ἡ Ἐκκλησία εἶναι ὁ Χριστός πού σώζει καί δέν σώζεται ἀπό κανέναν μας.

Ὁ Χριστός εἶπε, ἄν θέλουμε ἀπό τήν καρδιά μας τήν τελειότητα, ἄς τόν ἀκολουθήσουμε. Οἱ σημερινοί χριστιανοί γίνονται εἰσαγγελεῖς, βασιλικότεροι τοῦ βασιλέως, μέ ζῆλο ἀνεπίγνωστο, μέ σπουδή ἀδιάκριτη, μέ νόθο ἱεραποστολισμό.

Μά, ἀγαπητοί μου, ὅλοι οἱ ἅγιοι τῆς Ἐκκλησίας μας ἦταν ἄρρωστοι, φτωχοί οἱ πιό πολλοί, συχνά κυνηγημένοι, ἀνήμποροι, καταφρονεμένοι, δέν τούς ἔπιανε τό μάτι σου. Ὁ Χριστός ἐδοξάσθη στόν Γολγοθά. Ὁ πόνος εἶναι συνοδοιπόρος μας στήν ζωή. Τό σύμβολο τοῦ χριστιανισμοῦ εἶναι ὁ Σταυρός. Δέν ἐπιτρέπεται ἡ παραπληροφόρηση.

Στήν Ἐκκλησία μέσα συνεχίζεται, ἐνυπάρχει ὁ πόνος, ἀλλά ἔχει νόημα, ἔχει διέξοδο, ὁδηγεῖ σέ ἀνάσταση. Δέν ἔχουμε τό δικαίωμα, ὡς ὁρισμένοι ὑποψήφιοι πολιτικοί, νά ξεγελᾶμε τόν λαό, ὑποσχόμενοι ἐπιγείους παραδείσους. Ὁ Χριστός εἶπε ὅτι θά ἔχουμε στόν κόσμο αὐτόν θλίψη. Δέν μακαρίζει ὅσους χασομεροῦν στά γέλια.

Ἐπιθυμοῦμε καί δημιουργοῦμε ἕναν νεοχριστιανισμό στά μέτρα μας, στίς ἀνάγκες μας, ἄκοπο, ἄμοχθο, πρόχειρο, εὔκολο, δίχως κανένα κόστος, ἀντιασκητικό, τελικά ἀντιευαγγελικό.

Σέ αὐτή τήν προοπτική, ἡ Θεία Λειτουργία στόν ναό εἶναι μιά ἁπλή ἀκρόαση τῶν λεγομένων, μία θέαση τῶν τελουμένων πού θά μπορῇς νά τήν παρακολουθῇς πιό ἥσυχα καί ἀπό τήν πολυθρόνα σου στό σπίτι ἀπό τήν τηλεόραση ἤ τό ραδιόφωνο στό αὐτοκίνητο. Δέν εἶναι θυσία, συμμετοχή, ἐγρήγορση, ἐπί τῷ αὐτῷ πάντων τῶν ἀδελφῶν συγκοινωνούντων καί θερμά δεομένων.

Ἄν δέν γνωρίσουμε τό φῶς τῆς χάριτος, λέμε ὅτι εἴμαστε καλά καί στό ἡμίφως. Στό φῶς ἀποκαλύπτεται ἡ πραγματικότητά μας. Μέσα στό φῶς θ’ ἀποκαλυφθῇ ἡ Ἀλήθεια τῆς Ἐκκλησίας. Ἡ Ἐκκλησία δέν εἶναι αὐτό πού φανταζόμαστε, πού νομίζουμε, πού θά θέλαμε νά εἶναι.

Ἡ Ἐκκλησία εἶναι μιά μητρική ἀγκάλη, πού ὅλους θέλει νά σώσῃ, ἄν θελήσουν νά σωθοῦν. Δέν εἶναι θεσμός, δέν εἶναι ἰδεολογία, δέν εἶναι παράταξη, δέν εἶναι σύστημα, δέν εἶναι μέρος. Ἡ Ἐκκλησία δέν δικάζει, δέν τιμωρεῖ, δέν ψάχνει γιά ὀπαδούς, δέν μετασχηματίζεται, δέν διαιρεῖ, δέν κουράζεται, δέν ξεκουράζεται, δέν ἀνησυχεῖ νά πείσει ἀποστομωτικά, νά ὑποδουλώσει καί νά κατατροπώσει κανέναν καί ποτέ. Προσέξτε το, παρακαλῶ.

Οἱ χριστιανοί σήμερα πρέπει νά γίνουμε οἱ ἄνθρωποι τῶν καθαρῶν βιωμάτων, νά μιλᾷ πιό βροντερά ἡ ζωή μας ἀπό τά πολλά λόγια μας, νά μήν ἀπαιτοῦμε μέ προπέτεια τό θαῦμα, νά μή βιαζόμαστε στήν προσευχή, ν’ ἀκοῦμε καί τόν ἄλλο, ὅποιος κι ἄν εἶναι, νά ὑπομένουμε τήν ἀντίδραση, τήν ἀντίσταση τοῦ ἄλλου, νά συνεργασθοῦμε μέ τόν Θεό.

Ἐμεῖς θά τοῦ δώσουμε τόν ἑκούσιο κόπο μας, τήν ἄσκηση, κι Ἐκεῖνος τήν χάρη Του καί τό ἔλεός Του, ἀφοῦ πάντοτε ἡ σωτηρία τοῦ ἀνθρώπου εἶναι συνεργεία Θείας Χάριτος καί ἀνθρώπινης ἐνέργειας. Ὁ ἄνθρωπος πλάσθηκε κατ’ εἰκόνα Θεοῦ κι ὁ σκοπός τῆς δημιουργίας του εἶναι ἡ θέωση.

Ἡ ἀποστολή τῆς Ἐκκλησίας εἶναι ἡ σωτηρία τοῦ κόσμου, τά μυστήρια τῆς Ἐκκλησίας ἁγιάζουν τόν ἀγωνιζόμενο ἄνθρωπο, ὁ ὁποῖος καθαριζόμενος φωτίζεται καί θεώνεται. Αὐτή εἶναι ἡ ὀρθόδοξη θεολογία, ἡ ἀνθρωπολογία, ἡ ἐκκλησιολογία καί ἡ ἀσκητική τῆς Ἐκκλησίας μας. Μήν ψάχνουμε γιά ἄλλες ἀτραπούς, ὅταν μία εἶναι ἡ ὁδός τῆς σωτηρίας, τῆς θεώσεως, τῆς τελειότητος.

 «Οἱ χριστιανοί σήμερα» 

τοῦ Μοναχοῦ Μωϋσέως Ἁγιορείτου

«Η ΧΑΡΑ ΤΟΥ ΠΙΣΤΟΥ »

«Η ΧΑΡΑ ΤΟΥ ΠΙΣΤΟΥ ». «Χαίρετε ἐν Κυρίῳ πάντοτε, πάλιν ἐρῶ χαίρετε!» (πρός Φιλιππησίους δ΄4).                         Παρηγοριά καί στηριγμό προσφέρει ὁ Ἀπόστολος Παῦλος ἀγαπητοί μου, σ’ ὅλους τούς ἀγωνιζομένους τόν καλόν ἀγῶνα τῆς πίστεως μέ τά νοήματα τῶν λόγων του πού σήμερα ἀναγνώσθηκαν στόν ἀπόστολο.           Οἱ Φιλιππήσιοι, οἱ κάτοικοι δηλαδή τῶν Φιλίππων μιᾶς πόλεως ἀρχαίας κοντά στήν σημερινή Καβάλα ἦταν οἱ παραλῆπτες τῆς ἐπιστολῆς. Ἀπό αὐτήν ἐλήφθησαν ὅσα ἀκούσαμε νά διαβάζονται, γιά νά ἐνισχυθοῦμε καί ἐμεῖς. Γιά νά παρηγορηθοῦμε καί νά συνεχίσουμε νά τρέχουμε πίσω ἀπό τόν Κύριό μας ἐπιδιώκοντας τό βραβεῖο τῆς ἄνω κλίσεως.              «Χαίρετε ἐν Κυρίῳ πάντοτε! Ἐπαναλαμβάνω χαίρετε! » Αὐτή εἶναι ἡ προτροπή καί ἡ εὐχή τοῦ ἀποστόλου σ’ ὅλους μας. Ἐπειδή ἡ χαρά εἶναι συνεχής καί μόνομος ἐπιδίωξη τῶν ἀνθρώπων γι’ αὐτό θά μιλήσουμε περί αὐτῆς.             Εἶναι περιττό νομίζω νά ἐπισημάνουμε ὅτι ὅλες οἱ προσπάθειες τοῦ ἀνθρώπου, ὅλα τά ἔργα του, οἱ κόποι του, οἱ μόχθοι του, ἡ ζωή του ὁλόκληρη κατατείνει στήν κατάκτηση τῆς χαρᾶς. Ὄνειρο του καί ὅραμα του ἔχει ὁ καθένας μας νά εἶναι χαρούμενος, εὐχαριστημένος, εὐτυχισμένος. Ζητεῖ ἐναγωνίως τήν χαρά. Γι’ αὐτό καί θλίβεται ὅταν τήν στερεῖται. Δέν ἀντέχει στόν πόνο, στήν δυστυχία, στήν θλίψη. Δέν θέλει νά σκιάζουν ἀπειλές καί κίνδυνοι τήν ζωή του.             Κι ἐνῶ ἡ χαρά εἶναι πανανθρώπινη ἀναζήτηση καί ἐπιδίωξη, λίγοι κατορθώνουν στ’ ἀλήθεια νά τήν ἔχουν κτῆμα τους ἀναφαίρετο καί παντοτινό. Ὁ λόγος πού ἀποτυγχάνουν οἱ πολλοί εἶναι, διότι δέν ἀναζητοῦν τήν χαρά ἐκεῖ πού πράγματι ὑπάρχει πλούσια. Οἱ πολλοί δέν πλησιάζουν τήν πηγή τῆς χαρᾶς, τόν Χριστό πού εἶναι ἡ μόνη χαρά καί Ζωή γιά νά τήν λάβουν καί νά τήν γευθοῦν. Ἡ χαρά πού προσφέρει ὁ Χριστός εἶναι ἀναφαίρετη. Οὐδείς τήν ἀπειλεῖ. Ἀπό οὐδένα κινδυνεύει. Ἀλλά ἀντίθετα διδομένη ἀπό τόν Χριστό αὐξάνεται καί τελειοῦται.               Εἶναι ἑπόμενο νά διερωτᾶσθε γιά ποιά χαρά σᾶς ὁμιλῶ; Εἶναι ἡ χαρά τῆς νέας ζωῆς, τῆς ζωῆς μέ τόν Χριστό. Πηγή αὐτῆς τῆς χαρᾶς εἶναι ὁ Χριστός. Ἔτσι ὁ πιστός χαίρεται ἐπειδή πιστεύει, ἔχει ἐμπιστοσύνη στόν Ἰησοῦ Χριστό. Χαίρετε ὁ πιστός, ἐπειδή στηρίζεται στά λόγια τοῦ Κυρίου καί στίς ὑποσχέσεις του. Τό ὅτι ἀνήκει ὁ πιστός στήν Ἐκκλησία εἶναι ἀκόμη ἀφορμή χαρᾶς. Πλημμυρίζει ἀπό τήν χαρά αὐτή κι ὅταν ἀκόμη βρίσκεται στίς χειρότερες δοκιμασίες. Χαίρεται ὁ πιστός, ὅταν ἀκούει τά θαυμαστά ἔργα τοῦ Πατέρα του. Χαίρεται πού εἶναι γενναιόδωρος. Χαίρεται γιατί ἀγωνίζεται μαζί μέ τόν Χριστό. Χαίρεται γιατί εἶναι οἰκεῖος τοῦ Θεοῦ, γιατί ἀνήκει στήν οἰκογένεια τοῦ Θεοῦ Πατέρα μας. Χαίρεται πού ἔχει ἀδελφούς μέ τό ἴδιο φρόνημα, μέ τό ἴδιο πρόγραμμα ζωῆς. Χαίρεται γιά τούς ἄθλους τῶν ἁγίων καί τῶν μαρτύρων, γιά τήν πιστότητά τους. Ὁ Χριστιανός χαίρεται ὅταν ὑπακούει στό θέλημα τοῦ Θεοῦ. Ὁ Χριστιανός χαίρεται, ὅταν μένει πιστός στήν ἀλήθεια τοῦ Εὐαγγελίου.             Οἱ Χριστιανοί χαιρόμαστε, γιατί εἴμαστε χριστιανοί. Χαιρόμαστε πού πιστεύουμε στόν Τριαδικό Θεό. Χαιρόμαστε γιά τά κατορθώματα τῶν Ἁγίων. Χαιρόμαστε γιά τήν ἐλπίδα πού ἔχουμε. Χαιρόμαστε ὅταν προσευχώμαστε στόν Πατέρα μας. Χαιρόμαστε ὅταν τόν ὑμνοῦμε. Χαιρόμαστε ὅταν νηστεύουμε, ὅταν ἐγκρατευόμαστε, ὅταν ἀγαπᾶμε, ὅταν συγχωροῦμε, ὅταν ἐλεοῦμε, ὅταν κάνουμε κάθε ἔργο ἀγαθό. Χαιρόμαστε ὅταν σκεφτόμαστε ὅσα εἶναι ἀληθῆ, ὅσα σεμνά, ὅσα ἁγνά, ὅσα προσφιλῆ, ὅσα εὔφημα κάθε ἀρετή καί κάθε ἔπαινο.              Χαιρόμαστε καί στίς δοκιμασίες. Χαιρόμαστε καί στίς θυσίες Χαιρόμαστε ὅταν μᾶς πολεμοῦν ἐπειδή πιστεύουμε στό Χριστό. Χαιρόμαστε πάντα. Χαιρόμαστε             Γι’ αὐτήν τήν χαρά ἀγωνιζόμαστε. Ὅσοι τήν δοκίμασαν γνωρίζουν, ὅτι αὐτή ἡ χαρά εἶναι ἀνώτερη ἀπό κάθε χαρά τοῦ κόσμου αὐτοῦ. Ξέρουν ὅτι δέν μπορεῖ κανείς νά τούς τήν πάρει, γιατί εἶναι δῶρο τοῦ Χριστοῦ. Εἶναι καρπός τῆς ἐν Ἁγίῳ Πνεύματι ζωῆς.                Θά πρέπει ἴσως, νά διευκρινήσουμε, ὅτι αὐτή ἡ χαρά ἀνήκει μόνο στήν δοκιμασμένη πίστη. Αὐτή ἡ χαρά εἶναι κατάκτηση ἑνός θείου δώρου. Γιά νά χαρεῖ ὁ Χριστιανός, ὅταν θά ἀποκαλυφθεῖ ἡ δόξα τοῦ Χριστοῦ, πρέπει νά χαίρετε καί τώρα, ὅσο μετέχει στά παθήματα Του. Ὅπως ὁ Κύριος ἔτσι καί αὐτός προτιμᾶ ἐδῶ στήν γῆ τό σταυρό ἀντί γιά τήν χαρά, δέχεται μέ χαρά νά στερηθεῖ τά ὑπάρχοντα του, γιατί θεωρεῖ ὡς ὕψιστη χαρά τήν κάθε εἶδους δοκιμασία. Ἀλλά ἡ δοκιμασία θά τελειώσει καί ὁ Θεός θά πάρει ἐκδίκηση γιά τό αἷμα τῶν δούλων Του. Θά τιμωρήσει αὐστηρά τήν ἁμαρτία, τόν διάβολο καί τούς συνεργάτες τους πού μέθυσαν πίνοντας καί χύνοντας τό αἷμα τῶν δικαίων.           Μέ μιά τέτοια διάθεση ἀδελφοί μου ἄς εἰσέλθουμε στήν Μεγάλη Ἑβδομάδα πού ἀρχίζει ἀπό σήμερα. Πάντοτε ἄς θυμώμαστε τά παρηγορητικά λόγια τοῦ Κυρίου μας ὁ ὁποῖος πορευόμενος πρός τό ἑκούσιον πάθος στηρίζοντας τούς Μαθητές Του ἔλεγε: Ὀλίγον χρόνον ἀκόμη καί δέν θά μέ βλέπετε (ἐννοώντας τόν θάνατό Του) καί πάλιν ὀλίγο χρόνον καί θά μέ δεῖτε (ἐννοώντας τήν ἀνάστασή Του). Ἀλήθεια, ἀλήθεια σᾶς λέγω, ὅτι ἐσεῖς θά κλάψετε καί θά θρηνήσετε, ἀλλά ὁ κόσμος θά χαρεῖ. Σᾶς βεβαιῶ θά λυπηθεῖτε, ἀλλά ἡ λύπη σας θά μεταβληθεῖ σέ χαρά …Σεῖς λοιπόν τώρα ἔχετε λύπην ἀλλά πάλιν θά σᾶς δῶ καί θά χαρεῖ ἡ καρδιά σας καί τήν χαρά σας κανείς δέν θά σᾶς τήν ἀφαιρέσει (Ἰωάννου ιστ΄ 19-22) Ἀδελφοί μου «Χαίρετε ἐν Κυρίῳ πάντοτε» Γράφει:  Πανοσιολογιώτατος Ἀρχιμανδρίτης κ. Καλλίνικος Νικολάου,

ΠΩΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΝΤΥΝΟΜΑΣΤΕ ΩΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ ΣΤΟΝ ΣΥΓΧΡΟΝΟ ΚΟΣΜΟ;

 

ΠΩΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΝΤΥΝΟΜΑΣΤΕ ΩΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ ΣΤΟΝ ΣΥΓΧΡΟΝΟ ΚΟΣΜΟ;

Γράφει ο Δημήτρης Σωτηρόπουλος

 

Το προηγούμενο άρθρο σχετικά με το «τι μουσική πρέπει ν' ακούν οι Ορθόδοξοι»,διαβάστηκε πολύ και προκάλεσε πολλά σχόλια και αντιδράσεις. Παρότι αρκετοί ενοχλήθηκαν, θεωρώ μεγάλο κέρδος την ανάπτυξη μιας συζήτησης και την κατάθεση προβληματισμών γύρω από τέτοια θέματα που άπτονται της σύγχρονης κοινωνίας. Άλλωστε, η Ορθοδοξία δεν είναι κάτι το απομονωμένο και απόμακρο από αυτήν, αλλά αναπόσπαστο μέρος της. Επομένως, οι Ορθόδοξοι ΟΦΕΙΛΟΥΝ να ασχολούνται και να συζητάνε τέτοια θέματα ΜΕ ΟΛΟΥΣ, πιστούς και απίστους. Το γράφω αυτό, ως μία πρώτη απάντηση σε όσους...επιχειρηματολόγησαν με το "τι σ' ενδιαφέρει εσένα τι μουσική ακούμε;".

Σήμερα, θα προσπαθήσω να αναπτύξω όσο το δυνατόν συντομότερα ένα άλλο κρίσιμο θέμα που απασχολεί πολύ κόσμο και ιδιαίτερα τη νεολαία: Πώς πρέπει να ντυνόμαστε και να εμφανιζόμαστε στον κόσμο, όσοι είμαστε Ορθόδοξοι Χριστιανοί;

Σε καμία περίπτωση τα όσα ακολουθούν δεν έχουν σκοπό να επιβάλουν ή και να καθορίοσυν το ντύσιμο κανενός. Κατατίθενται ως προσωπικές απόψεις μου, όπως έχω το δημοκρατικό δικαίωμα να κάνω ως ελεύθερος πολίτης. Αν κάποιοι ενοχλούνται από αυτό, μπορούν να μην συνεχίσουν την ανάγνωση τουάρθρου.

ΖΟΥΜΕ ΣΗΜΕΡΑ ΤΗΝ ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑ ΤΗΣ "ΜΟΔΑΣ". Ναι, σωστά διαβάσατε: Πρόκειται περί Χούντας, ιδιαίτερα σκληρής και αδυσώπητης μάλιστα! Από εκεί που ο άνθρωπος φορούσε ρούχα για να καλύπτει τη γύμνια του και να προστατεύεται από τις καιρικές συνθήκες, κατάντησε έρωμαιο συγκεκριμένων "τάσεων" που αλλάζουν ανάλογα με την εποχή, με το αζημίωτο βέβαια!

Τρέχουμε ν' αγοράσουμε καινούρια ρούχα, καινούρια παπούτσια κλπ. Πόσο όμως μας χρειάζονται όλα αυτά;

Ο Χριστός είπε: «Δια τούτο λέγω υμίν, μη μεριμνάτε τη ψυχή υμών τι φάγητε και τι πίητε, μηδέ τω σώματι υμών τι ενδύσησθε• ουχί η ψυχή πλείον εστί της τροφής και το σώμα του ενδύματος; Εμβλέψατε εις τα πετεινά του ουρανού, ότι ου σπείρουσιν ουδέ θερίζουσιν ουδέ συνάγουσιν εις αποθήκας, και ο πατήρ υμών ο ουράνιος τρέφει αυτά• ουχ υμείς μάλλον διαφέρετε αυτών; Τις δε εξ υμών μεριμνών δύναται προσθείναι επί την ηλικίαν αυτού πήχυν ένα; Και περί ενδύματος τι μεριμνάτε; καταμάθετε τα κρίνα του αγρού πως αυξάνει• ου κοπιά ουδέ νήθει• Λέγω δε υμίν ότι ουδέ Σολομών εν πάση τή δόξη αυτού περιεβάλετο ως εν τούτων.»

Είναι πράγματι κωμικοτρατικό, στη σημερινή κοινωνία όχι απλά να ανησυχούμε, αλλά και να καθορίζουμε την ίδια μας την ζωή ανάλογα με τα ρούχα και την εξωτερική μας εμφάνιση!

Σχεδόν όλοι και όλες θέλουν να είναι αρεστοί στον κοινωνικό τους περίγυρο. Φροντίζοντας όμως 24 ώρες το 24ωρο το "έξω", δεν μας μένει καθόλου καιρός για το "μέσα". Την ψυχή μας δηλαδή, που παραμελούμεγια χάρη του σαρκίου μας.

Καλά όλα αυτά, αλλά τι μας προτείνεις;, θα αντιτείνει κάποιος. Να κυκλοφορούμε γυμνοί; Να μην ντυνόμαστε;

Μα το πρόβλημα, αγαπητοί φίλοι, είναι πως με το σημερινό "ντύσιμο", παραμένουμε ΓΥΜΝΟΙ! Και εσωτερικά όπως είπαμε, αλλά ακόμα και εξωτερικά!!!

Η ΧΥΔΑΙΟΤΗΤΑ ΕΧΕΙ ΕΠΙΚΡΑΤΗΣΕΙ ΣΤΗ ΛΕΓΟΜΕΝΗ "ΜΟΔΑ", με θύματα κυρίως τις γυναίκες: Με την προβολή "προτύπων" που ωθούν στην πορνεία και την ελευθεριότητα ηθών, θεωρείται φυσιολογικό στην εποχή μας το ξεγύμνωμα του ανθρώπινου σώματος, για να είμαστε "κοινωνικά αποδεκτοί".

ΟΧΙ ΟΜΩΣ! Ο ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΣ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΤΟ ΕΠΙΤΡΕΨΕΙ ΑΥΤΟ!!! Το σώμα του είναι Ναός του Θεού και δεν είναι δυνατόν να το διαπομπεύει ως σκεύος ηδονής για κανέναν!

Πρέπει να ντυνόμαστε σεμνά. Όμορφα, αλλά σεμνά. Να δείχνουμε όχι τα σωματικά μας "κάλλη", αλλά τα ψυχικά! Η ομορφιά σαφώς και δεν ενοχοποιείται: Είναι κι αυτή, συστατικό της ΟΝΤΟΤΗΤΑΣ που ονομάζεται άνθρωπος. Όταν όμως υπερπροβλακεται μόνο αυτή και μάλιστα με χυδαιότατο τρόπο, τότε τι διαφορά έχει ο άνθρωπος από τα άλογα ζώα που κυκλοφορούν γυμνά, ακριβώς επειδή δεν έχουν συναίσθηση της ντροπής;

ΝΑ ΑΠΟΚΤΗΣΟΥΜΕ ΝΤΡΟΠΗ ΛΟΙΠΟΝ. ΚΑΙ ΝΑ ΜΗΝ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΟΥΜΕ ΤΟ ΝΤΥΣΙΜΟ ΩΣ ΜΕΣΟ ΕΠΙΔΕΙΞΗΣ! Είναι πρόκληση, ειδικά στη σύγχρονη εποχή της οικονομικής κρίσης, να βλέπουμε παρέλαση πανάκριβων ρούχων και "αξεσουάρ" να παρελαύνουν στους δρόμους, δίπλα από τον άστεγο, τον φτωχό και τον πεινασμένο.  Το ντύσιμο δεν πρέπει να είναι ούτε μια μορφή επίδειξης πλούτου, ούτε κοινωνικής ισχύος.

ΕΠΙΣΗΣ, ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΦΕΙΔΩΛΟΙ ΣΤΙΣ ΑΓΟΡΕΣ ΜΑΣ. "Παν μέτρον άριστον", έλεγαν οι αρχαίοι μας πρόγονοι, αλλά δυστυχώς αυτό το μέτρο έχει εξαφανιστεί προ πολλού από τη νεοελληνική κοινωνία.

Γιατί να υποτασσόμαστε ως πειθήνια όντα στα κελεύσματα του εκάστοτε συρμού (=μόδας); Δική μας γνώμη δεν έχουμε; Πρέπει να αγοράζουμε συνεχώς νέα ενδύματα, επειδή τα βλέπουμε στις βιτρίνες ή σε κάποιον/ άλλον/η;

Η υπερκατανάλωση ρούχων δεν μας "γεμίζει", ούτε φυσικά μας...θεραπεύει, όπως λένε κάποιοι "ειδήμονες" που μας προτείνουν να κάνουμε "shopping therapy"! Αντίθετα, μας γεμίζει με ανασφάλεια, μεγαγχολία ΚΑΙ ΤΟ ΑΠΟΛΥΤΟ ΚΕΝΟ!

Ως Ορθόδοξοι Χριστιανοί, οφείλουμε να ζούμε όσο το δυνατόν πιο λιτά και ασκητικά γίνεται! Σας ακούγονται υπερβολικά και "μεσαιωνικά" αυτά; Ρωτήστε τους παππούδες και τις γιαγιάδες μας που άλλαζαν ένα πουκάμισο κι ένα φουστάνι το χρόνο, αν ήταν περισσότερο ευτυχισμένοι απ' ό,τι οι σημερινοί νέοι που ξοδεύουν αδιακρίτως για κάθε είδους "αλλαξιές"!

ΣΕΜΝΟΤΗΤΑ, ΕΓΚΡΑΤΕΙΑ ΚΑΙ ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ ΓΝΩΜΗ: Αυτά είναι τα τρία "όπλα" του Ορθοδόξου Χριστιανού στη σύγχρονη "μάχη" του τρόπου ντυσίματος. Ας τα εφαρμόσουμε εμείς καταρχήν κι ας τα διδάξουμε και στους γύρω μας!

Διότι το καλύτερο παράδειγμα δεν δίνεται με τα καινούρια μας ρούχα, αλλά με τη συμπεριφορά και τις πράξεις μας...!