Έτσι θέλει ο Θεός να γίνεται η ελεημοσύνη

…Μια άλλη φορά (ο Γέροντας Πορφύριος) μας μίλησε για την ελεημοσύνη:

        «Είναι σαν να δανείζουμε τον Θεό. Να αποφεύγουμε να δίνουμε απ’ ευθείας την δωρεά μας και για να μην ταπεινώνουμε τον πτωχό, αλλά και για να μη δημιουργείται σ’ εμάς έπαρση και καλλιεργείται ο εγωισμός μας. Να μην βοηθάμε με εγωισμό, αλλά να κατανοούμε ότι είμαστε απλώς ταμίες του Θεού.

      Να βρίσκουμε κάποιον αξιόπιστο, μέσω του οποίου να δίδομε την ελεημοσύνη μας, κι έτσι θα αποφεύγουμε να λέμε π.χ. ο κακομοίρης, ο φτωχός, που εμείς τον βοηθάμε κ.ο.κ. Διότι εγωισμός ίσον υπερηφάνεια, ίσον Διάβολος.

       Αν συναντήσετε επαίτες έξω από την Εκκλησία, δώστε στα παιδιά σας να τούς τά δώσουν. Έτσι αποφεύγετε, κατά κάποιον τρόπο, όσα αναφέραμε προηγουμένως και καθοδηγείτε τά παιδιά σας στην αρετή της ελεημοσύνης.»

       Και βγάζοντας ένα βαθύ αναστεναγμό μου λέει: «Αχ, βρε Γιαννάκη, πρέπει να σπουδάσουμε την θρησκεία μας για να γίνουμε χριστιανοί».

Μάς τόνιζε δε συχνά: «Όπου πηγαίνετε, και για ό,τι κάνετε να μην επιδεικνύεστε». Να επιδεικνύωμεν, όμως, όπως λέει ο Ιερός Χρυσόστομος, μεγάλην γενναιοδωρία κατά την ελεημοσύνη, ώστε δίδοντες ολίγα, να άξιωθώμεν να λάβωμε πολλά. Και συνεχίζει ο Ιερός Χρυσόστομος:

«Μήπως δεν μπορούσε Αυτός, που σου έδωσε αυτήν την τόσην αφθονίαν του πλούτου, να θεραπεύσει και την πτωχείαν εκείνου; Αλλά διά τούτο αφήνει αυτόν να υποφέρει από την πενίαν, ώστε και εκείνος να λάβει μεγάλο μισθό διά την υπομονή του, και εσύ να έχεις διά τον εαυτό σου την παρρησία εξ αιτίας της ελεημοσύνης… […]

Όταν, λοιπόν, συνειδητοποιήσεις ότι διά σε και την ιδικήν σου ωφελείαν παλαίει με την πτώχεια εκείνος και βασανίζεται από την πείνα, μην τον προσπεράσεις χωρίς να τον ελεήσεις, αλλά να γίνεις πιστός οικονόμος των όσων δόθησαν εις εσένα από τον Κύριον, ούτως ώστε, αφού παρηγορήσεις την πτωχεία εκείνου, να αποσπάσεις πολλήν εύνοιαν εκ των άνω».

Πάνω σ’ αυτό το θέμα γράφει ο Μέγας Βασίλειος: «Τον πλούτον, εάν τον φυλάσσης. δεν θα τον έχεις. Εάν τον σκορπίσεις (κατά τον τρόπο που παραγγέλλει ο Κύριος), δεν θα τον χάσης».

Πηγή: Αγίου Πορφυρίου Καυσοκαλυβίτου,

 «Άγιος Πορφύριος για τα σεμινάρια ψυχοδυναμικής» 

Δῶστε, δῶστε στοὺς φτωχούς!

Δῶστε, δῶστε στοὺς φτωχούς! 

Άγιος ΙΩΑΝΝΗΣ ο Χρυσόστομος.

Ξέρω ὅτι πολλοὶ ἀπὸ τοὺς συγκεντρωμένους πάλι θὰ μᾶς κατηγορήσουν, ὅταν μιλοῦμε γι' αὐτά, καὶ θὰ ποῦν «Μή, σὲ παρακαλῶ, μὴ γίνεσαι φορτικὸς καὶ βαρετὸς στοὺς ἀκροατές ἄφησέ το στὴ συνείδηση τοῦ καθενός, ἄφησέ το στὴν κρίση τῶν ἀκροατῶν• ἔτσι τώρα μᾶς ντροπιάζεις, μᾶς κάνεις νὰ κοκκινίζουμε!...».

Ἀλλ' ὄχι! Αὐτὰ τὰ λόγια δὲν τὰ ἀνέχομαι! Γιατί οὔτε ὁ Παῦλος ντρεπόταν νὰ ἐνοχλῆ συνέχεια γιὰ τέτοια πράγματα καὶ νὰ ζητᾶ σὰν ζητιάνος. Ἐὰν ἔλεγα τοῦτο, δηλαδὴ δός μου, φέρε γιὰ τὸ σπίτι μου, ἲσως νὰ 'ταν ντροπή. Ἂν καὶ οὔτε τότε θὰ 'ταν ντροπή. «Οἱ γὰρ τῷ θυσιαστηρίῳ», λέγει, «προσεδρεύοντες, τῷ θυσιαστηρὶῳ συμμερίζονται» (Α' Κορ. 9,13). Πλὴν ὅμως πιθανὸν νὰ μὲ κατηγοροῦσε κάποιος, ὅτι μιλῶ γιὰ τὸν ἑαυτὸ μου τώρα ὅμως παρακαλῶ γι' αὐτοὺς ποὺ στεροῦνται, μᾶλλον ὄχι γι' αὐτοὺς ποὺ στεροῦνται, ἀλλὰ γιὰ σᾶς ποὺ δίνετε γι' αὐτὸ καὶ μιλῶ χωρὶς νὰ ντρέπομαι.

Γιατί ποῦ εἶναι ἡ ντροπὴ σὰν πῶ, δῶσε στὸν Κύριο ποῦ πεινᾶ, ντύσε τον ποὺ γυρίζει γυμνός, φιλοξένησέ τον ποῦ εἶναι ξένος; Ὁ Δεσπότης σου δὲν ντρέπεται μπροστὰ σ' ὅλη τὴν οἰκουμένη νὰ λέγη «ἐπείνασα καὶ οὐκ ἐδώκατέ μοι φαγεῖν» (Ματθ. 25,42), ὁ ἀνενδεής, ἐκεῖνος ποὺ δὲν ἔχει ἀνάγκη ἀπὸ τίποτε' καὶ ἐγὼ θὰ ντραπῶ καὶ θὰ διστάσω; Σὲ παρακαλῶ, μακριὰ τέτοια πράγματα! Τοῦ διαβόλου εἶναι αὐτὴ ἡ ντροπή!

Δὲν θὰ ντραπῶ, λοιπόν. Ἀντίθετα μάλιστα καὶ μὲ παρρησία θὰ πῶ δῶστε σ' ὅσους ἔχουν ἀνάγκη, καὶ θὰ φωνάζω πιὸ δυνατὰ ἀπ' αὐτούς. Γιατί ἐὰν κάποιος ἔχη στοιχεῖα καὶ μπορῆ νὰ μᾶς κατηγορήση, ὅτι αὐτὰ τὰ λέμε γιὰ νὰ σᾶς παρασύρουμε πρὸς ὄφελός μας, καὶ μὲ τὸ πρόσχημα τῶν φτωχῶν κερδίζουμε ἐμεῖς, τότε πράγματι αὐτὰ δὲν εἶναι μονάχα ἄξια ντροπῆς, ἀλλὰ καὶ μυρίων κεραυνῶν, καὶ οὔτε ἀξίζει νὰ ζοῦν ὅσοι κάνουν παρόμοια.

Ἀλλὰ ἐάν, μὲ τὴ χάρη τοῦ Θεοῦ, καθόλου δὲν σᾶς ἐνοχλοῦμε γιὰ τὸν ἑαυτό μας καὶ κηρύττουμε ἀδάπανο τὸ εὐαγγέλιο, χωρὶς βέβαια νὰ κοπιάζουμε ὅπως ὁ Παῦλος, ἀρκούμενοι πάντως στὰ δικά μας, μὲ ὅλο τὸ θάρρος θὰ σᾶς λέγω, δῶστε στοὺς φτωχούς καὶ δὲν θὰ σταματήσω νὰ τὸ λέγω, καὶ ὅταν δὲν δίνετε θὰ σᾶς εἶμαι σκληρὸς κατήγορος!