Στον πατέρα που έψαχνε παντού το φάρμακο για τον γιο του…

*Μια ιδιαίτερα διδακτική και ωφέλιμη ιστορία μέσα από το πρίσμα ενός αγίου, που όλα τα αναγάγει στην αιώνια ζωή και στην αιώνια βασιλεία του Θεού.. δηλαδή όπως πρέπει να τα αναγάγουμε και να τα εξετάζουμε όλοι οι χριστιανοί..

Παντού έψαχνες φάρμακο και τίποτα. Οπουδήποτε άκουγες για κάποια μάντισσα , πήγαινες.

Πήγες στη Βοσνία, στους χότζες για τα γραπτά. Και όταν όλα αυτά δεν βοήθησαν , κάλεσες τελικά και τον ιερέα. Αλλά ούτε η προσευχή του ιερέα βοήθησε. Ο γιος ασθενούσε και πέθανε. Τώρα η ζωή σου κατάντησε χωρίς στόχο και δίχως νόημα. Σκέπτεσαι την αυτοκτονία. Προμηθεύτηκες δηλητήριο, το έβαλες κάτω από το μαξιλάρι σου, και ολόκληρες νύχτες αποφασίζεις , εάν θα το πιείς ή όχι. Ρωτάς, γιατί σε βασανίζει ο Θεός;

Και εγώ θα ρωτήσω κάτι εσένα. Γιατί εσύ βασανίζεις τον Θεό; Γιατί βασανίζεις τον βασανισμένο για σένα στον σταυρό, τον Ιησού Χριστό; Αυτός υπέφερε βαρείς πόνους για να σώσει τους ανθρώπους από τους ψεύτικους θεούς , από τους ψευδείς σωτήρες και απ’ όλες τις σκοτεινές δυνάμεις που ενεργούν μέσω αυτών. Και όμως εσύ παράκαμψες Αυτόν, τον μόνο Αληθινό , και πήγες πρώτα να ζητήσεις βοήθεια από τους εχθρούς Του, μάντισσες και μάγισσες. Ο απόστολος του Χριστού συμβουλεύει ως εξής: «ἀσθενεῖ τις ἐν ὑμῖν; προσκαλεσάσθω τοὺς πρεσβυτέρους τῆς ἐκκλησίας, καὶ προσευξάσθωσαν ἐπ” αὐτὸν ἀλείψαντες αὐτὸν ἐλαίῳ ἐν τῷ ὀνόματι τοῦ Κυρίου· καὶ ἡ εὐχὴ τῆς πίστεως σώσει τὸν κάμνοντα, καὶ ἐγερεῖ αὐτὸν ὁ Κύριος» ( Ιακ. 5,14 -15 ) .

Εσύ, όντως, κάλεσες ιερέα, τον πρεσβύτερο της εκκλησίας , για να διαβάσει την προσευχή στον άρρωστο, αλλά πότε; Όταν απευθύνθηκες πρώτα σ’ όλες τις μάγισσες και τους καταραμένους! Θυμώνοντας πρώτα Εκείνον, ο οποίος είναι ο μόνος που δίνει ζωή και υγεία, τότε άρχισες να τον παρακαλάς. Και ποιός ξέρει με τι καρδιά και τι πίστη! Οπωσδήποτε με μοιρασμένη την καρδιά και με λίγη πίστη. Ο Θεός μας είναι αρωγός σ’ εκείνους , οι οποίοι με ολόκληρη την καρδιά και πλήρη πίστη ανήκουν αποκλειστικά σ’ Αυτόν.

Εάν κάποιος προσεύχεται στον Θεό και στο δαιμόνιο, παραμένει αβοήθητος ,αφού ο Θεός δεν θέλει και ο δαίμονας δεν μπορεί, να τον βοηθήσει. Ο άγιος προφήτης Ηλίας έλεγε στον αλό με τη μοιρασμένη καρδιά: «ἕως πότε ὑμεῖς χωλανεῖτε ἐπ᾿ ἀμφοτέραις ταῖς ἰγνύαις; εἰ ἔστι Κύριος ὁ Θεός, πορεύεσθε ὀπίσω αὐτοῦ ∙ εἰ δὲ ὁ Βάαλ, ( δηλαδή το σατανικό είδωλο) πορεύεσθε ὀπίσω αὐτοῦ.» ( Γ ΄Βασ. 18, 21 ) .

Και όταν αρρώστησε ο βασιλιάς Οζοχίας , δεν ζήτησε βοήθεια από τον ζώντα Θεό αλλά έστειλε τους υπηρέτες στο Ακκαρόν στον Βάαλ για να ρωτήσουν , εάν θα γιάνει. Ο άγιος Ηλίας ακούγοντας αυτό πήγε στον βασιλιά και είπε: «τάδε λέγει Κύριος· τί ὅτι ἀπέστειλας ἀγγέλους ἐκζητῆσαι ἐν τῷ Βάαλ μυῖαν θεὸν ᾿Ακκαρών; οὐχ οὕτως· ἡ κλίνη, ἐφ᾿ ἧς ἀνέβης ἐκεῖ, οὐ καταβήσῃ ἀπ᾿ αὐτῆς, ὅτι θανάτῳ ἀποθανῇ» ( Δ΄ Βασ. 1, 16 ) .

Έτσι και εσύ βασάνισες τον Θεό και Τον «θύμωσες». Ο Θεός να σε συγχωρήσει. Όμως ευχαρίστησέ Τον που και τον γιο σου πήρε και εσένα έσωσε από την αυτοκτονία και την ψυχοκτονία. Και επειδή σου άφησε χρόνο για μετάνοια. Να παραδοθείς από τώρα ολόκληρος σ’ Αυτόν μόνο, με όλη σου την καρδιά. Και η αγάπη Του θα ισχυροποιήσει τη ζωή σου, θα φωτίσει τους δρόμους σου, και στον γιο σου θα χαρίσει το Βασίλειο των Ουρανών.

Ειρήνη σε σένα από τον αναστηθέντα Χριστό.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΒΕΛΙΜΙΡΟΒΙΤΣ

Να προσεύχεσαι σ' Αυτόν, να ανοίξει τα μάτια και την καρδιά στους αντιπάλους της πίστης

Να προσεύχεσαι σ' Αυτόν, να ανοίξει τα μάτια και την καρδιά στους αντιπάλους της πίστης

Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς

Γιατί φοβήθηκες; Ξεσηκώθηκαν οι φτωχοί εναντίον του πλούτου σου κι εσύ φοβήθηκες! Ανέκαθεν ήταν έτσι, οι φτωχοί να βλέπουν τους πλούσιους με δυσαρέσκεια. Η πίστη σου είναι ο πλούτος σου. Η χριστιανική σου πίστη περιλαμβάνει τον ουρανό και την αιωνιότητα και τη ζωή και την αλήθεια και τη δικαιοσύνη και τη χαρά και το φως και τους αγγέλους και το τραγούδι. Και εκείνοι πού είναι χωρίς όλα αυτά εξεγείρονται εναντίον σου, του αληθινά πλούσιου.

Εάν αυτοί εξεγείρονταν, για να γίνουν και οι ίδιοι πνευματικά πλούσιοι σαν εσένα, τότε να χαιρόμασταν. Άλλα όχι· αυτοί θέλουν μόνον να φτωχύνουν εσένα.     Σ' αυτό έγκειται η διαφορά μεταξύ των εξεγειρόμενων εναντίον των κοσμικά πλουσίων και των εξεγειρόμενων εναντίον των πνευματικά πλουσίων.

   Εκείνοι οι πρώτοι θα 'θελαν να τους αφαιρέσουν τον πλούτο και να τον οικειοποιηθούν, ενώ αυτοί οι δεύτεροι να τον αφαιρέσουν και να τον πετάξουν. Σ' εκείνους τους πρώτους είναι συχνή η ανάγκη, καμιά φορά και η ζήλια, ενώ στους δεύτερους είναι η μοχθηρία. Και η μοχθηρία τρέφεται με το σκοτάδι της άγνοιας, και στα στήθη της φέρει την τιμωρία για τον εαυτό της. Εάν μισείς τον μοχθηρό, τον τιμωρείς διπλά. Εάν τον φοβάσαι, τιμωρείς τον εαυτό σου.

«Μη πτυρόμενοι εν μηδενί υπό των αντικειμένων,», μας διδάσκει ο απόστολος αφού, λέει, «ήτις αυτοίς μεν εστίν ένδειξις απώλειας, υμίν δε σωτηρίας, και τούτο από Θεού» (Φιλ. 1,28). Ο Κύριος πού βλέπει τα πάντα, βλέπει κι εσένα και τους αντιπάλους σου ασταμάτητα, από το πρωί έως το βράδυ και από το βράδυ έως το πρωί. Να σκέπτεσαι τον Κύριο και δεν θα φοβάσαι.

Ένας θαρραλέος νεαρός μου έγραφε πώς παλεύει για την ψυχή του.

 «Όταν σκέπτομαι», λέει, «τον Θεό δίπλα μου, ούτε καν φοβάμαι τον αντίπαλο· όμως μόλις η σκέψη μου για την εγγύτητα του Θεού απομακρυνθεί από μένα, με καταλαμβάνει ο φόβος».

Και το πρόβατο αισθάνεται θαρραλέο δίπλα στον ποιμένα του. Πλησίασε κι εσύ δίπλα στον καλό Ποιμένα. τον Χριστό. Να προσεύχεσαι σ' Αυτόν, να μην σε εγκαταλείψει. Και να προσεύχεσαι σ' Αυτόν, να ανοίξει τα μάτια και την καρδιά στους αντιπάλους της πίστης, για να μπορέσουν να δουν, ότι αυτοί δεν είναι αντίπαλοι κανενός παρά μόνο του εαυτού τους. Για να μπορέσουν να δουν μόνο τη σωτηρία τους.

Δέν μοῦ ζητᾶς πολλά, ἀγάπη μου

 – τοῦ Ἁγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς

Απόδοση από τα αγγλικά: Νατάσα Κεσμέτη

                Δέν μοῦ ζητᾶς πολλά ἀγάπη μου. Πραγματικά, ὁ κόσμος μοῦ ζητᾶ περισσότερα. Τυλιγμένος εἶμαι μ’ ἕνα πυκνό περιτύλιγμα ἀνυπαρξίας,πού μοῦ καλύπτει τά μάτια τῆς ψυχῆς, καί τό μόνο πού ζητᾶς ἀπ’ τήν ψυχή μου εἶναι νά βγάλει τό κάλυμμα τῆς ὁμίχλης της καί ν’ ἀνοίξει τά μάτια της σέ Σένα, ἰσχύς μου καί ἀλήθεια μου. Ὁ κόσμος ζητᾶ ἀπ’ τήν ψυχή μου νά τυλιχθεῖ μ’ ὅλο καί πιό, ὅλο καί πιό πυκνά περιτυλίγματα.

             Ὦ βοήθα με, βοήθα με. Βοήθησε τήν ψυχή μου ν’ἀποκτήσει ἐλευθερία κι ἐλαφράδα, ν’ ἀποκτήσει ἐλαφράδα κι’ ἀέρινα φτερά, ν’ ἀποκτήσει ἀέρινα φτερά καί πύρινους τροχούς…

            Οἱ ἱστορίες εἶναι μακριές, ὑπερβολικά μακριές τό ἐπιμύθιο μικρό – μιά λέξη. Οἱ ἱστορίες ξεχύνονται σέ ἱστορίες, ὅπως τό ἁπαλό πρόσωπο τῆς λίμνης μου ξεχύνεται ἀπό χρῶμα σέ χρῶμα. Κάτω ἀπ’ τόν ἥλιο τό πολύχρωμο ξεχείλισμα τοῦ νεροῦ ποῦ τελειώνει;             

             Ποῦ τό ξεχείλισμα ἀπό ἱστορίες σέ νέες ἱστορίες;

            Οἱ ἱστορίες εἶναι μακριές, ὑπερβολικά μακριές τό ἐπίμυθιο μικρό -μιά λέξη. Ἐσύ εἶσαι ἡ λέξη ὦ Λόγε τοῦ Θεοῦ. Ἐσύ εἶσαι τό ἐπιμύθιο ὅλων τῶν ἱστοριῶν.
              Τί γράφουν τ’ἄστρα στόν οὐρανό, τί ψιθυρίζει τό χορτάρι πάνω στή γῆ. Τί παφλάζει τό νερό μέσα στή θάλασσα, μουγκρίζει ἡ φωτιά κάτω ἀπ’τή θάλασσα. Τί λέει μέ τά μάτια του ὁ ἄγγελος, ὁ ἱμάμης φωνάζει ἀπό τό μιναρέ του. Τί εἶπε τό παρελθόν καί πέταξε, τί λέει τό παρόν καί ξεγλιστράει.

                  Γιά ὅλα τά πράγματα ὑπάρχει μιά οὐσία, ἕνα γιά ὅλες τίς ἱστορίες ἐπιμύθιο. Τά πράγματα εἶναι ἱστορίες τοῦ οὐρανοῦ. Ἐσύ εἶσαι τό νόημα ὅλων τῶν ἱστοριῶν. Οἱ ἱστορίες εἶναι τό δικό Σου μῆκος καί πλάτος. Εἶσαι ἡ σύνοψη ὅλων τῶν ἱστοριῶν. Σ’ ἕναν πέτρινο λόφο αὐτοφυής ἕνας ἀκατέργαστος σβῶλος χρυσάφι.
               Ὅταν προφέρω τό ὄνομά Σου, τά ἔχω πεῖ ὅλα καί περισσότερο ἀπ’ ὅλα: Ὦ ἀγάπη μου, ἔχε ἔλεος γιά μένα !

            Ὦ Ἰσχύς μου καί Ὑπόσχεσή μου, ἔχε ἔλεος γιά μένα!

---

[Ἀπό τίς Προσευχές δίπλα στήν Λίμνη 

τοῦ Ἁγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς, 1922.]

Οἱ πέντε πληγές του Χριστού

Οἱ πέντε πληγές του Χριστού 

 Ἅγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς (Ἐπίσκοπος Ἀχρίδος)

 

 

Μοῦ γράφεις ὅτι ἄκουσες ἀπό ἡλικιωμένες γυναῖκες κάποιο παραμύθι γιά τίς πέντε πληγές τοῦ Ἰησοῦ, καί ρωτᾶς ποῦ βρέθηκε αὐτό τό παραμύθι;

Διαβάστε τήν Καινή Διαθήκη! Μήν ντροπιάζεστε μπροστά στόν οὐρανό καί τή γῆ μέ τή ἄγνοια τῆς πίστης σας! Ἀφῆστε στήν ἄκρη ὅλες τίς ἄλλες σπουδές καί ἀναγνώσματα μέχρι νά μάθετε πρῶτα αὐτό πού εἶναι τό πιό σημαντικό καί πιό σωτήριο. Πρῶτα ἔρχεται ἡ ἐπιστήμη περί πίστεως καί κατόπιν οἱ ὑπόλοιπες σπουδές…

Οἱ πέντε πληγές τοῦ Ἰησοῦ δέν εἶναι λόγια ἀλλά φοβερή πραγματικότητα. Γί αὐτό εἶναι καλύτερα νά τίς γνωρίζουμε καί ἀπό τά λόγια. Δύο πληγές στά χέρια, δύο πληγές στά πόδια καί μία στά πλευρά. Ὅλες ἀπό μαῦρο σίδερο καί ἀκόμα περισσότερο ἀπό τήν κατάμαυρη ἀνθρώπινη ἁμαρτία. Τρυπημένα τά χέρια πού εὐλόγησαν. Τρυπημένα τά πόδια πού περπάτησαν καί ὁδήγησαν στή μόνη ὀρθή ὁδό. Τρυπημένο στό στῆθος, ἀπό τό ὁποῖο ξεχυνόταν πύρινη οὐράνια ἀγάπη στά παγωμένα ἀνθρώπινα στήθη.
Ἐπέτρεψε ὁ Υἱός τοῦ Θεοῦ, νά Τοῦ τρυπήσουν τά χέρια ἐξαιτίας τῶν ἁμαρτιῶν πολλῶν χεριῶν – δάση χεριῶν – τά ὁποία φόνευσαν, ἔκλεψαν, ἔκαψαν, ἅρπαξαν, παγίδευσαν, βιαιοπράγησαν. Καί νά τοῦ τρυπήσουν τά πόδια γιά τίς ἁμαρτίες πολλῶν ποδιῶν – δάση ποδιῶν – πού περπάτησαν στό κακό, σύλησαν τήν ἀθωότητα, καταπάτησαν τό δίκαιο, μόλυναν τά ἱερά καί πάτησαν τήν καλοσύνη. Καί τοῦ τρύπησαν τό στῆθος ἐξαιτίας πολλῶν πετρωμένων καρδιῶν – νταμάρια καρδιῶν – στίς ὁποῖες γεννήθηκε κάθε μοχθηρία καί κάθε ἀσέβεια καί οἱ ἱερόσυλοι λογισμοί καί οἱ κτηνώδεις ἐπιθυμίες καί στίς ὁποῖες μέσα ἀπό ὅλους τοὺς αἰῶνες σφυρηλατήθηκαν κολασμένα σχέδια ἀδελφοῦ ἐναντίον ἀδελφοῦ, γείτονα ἐναντίον γείτονα, ἀνθρώπου ἐναντίον τοῦ Θεοῦ.
Τά χέρια τοῦ Ἰησοῦ τρυπήθηκαν γιά νά θεραπευθοῦν τοῦ καθενός τά χέρια ἀπό τά ἁμαρτωλά ἔργα. Τά πόδια τοῦ Ἰησοῦ τρυπήθηκαν γιά νά ἐπιστρέψουν καθενός τά πόδια ἀπό τούς ἁμαρτωλούς δρόμους. Τό στῆθος τοῦ Ἰησοῦ τρυπήθηκε γιά νά πλυθεῖ κάθε καρδιά ἀπό τίς ἁμαρτωλές ἐπιθυμίες καί σκέψεις.
Ὅταν ὁ ἀπαίσιος Κρόμβελ, δικτάτορας τῆς Ἀγγλίας, ἄρχισε νά ἁρπάζει τήν περιουσία τῶν μονῶν καί ἔκλεινε τά μοναστήρια, ἔγινε σέ ὁλόκληρη τήν ἀγγλική χώρα μία θορυβώδης λιτανεία ἀπό μερικές χιλιάδες ἀνθρώπινες ψυχές σέ ἔνδειξη τῆς λαϊκῆς ἀποδοκιμασίας. Μπροστά πήγαιναν σημαιοφόροι μέ τήν ἐπιγραφή στίς σημαῖες : «Οἱ πέντε πληγές τοῦ Ἰησοῦ» καί ἔψελναν ὕμνους ἐκκλησιαστικούς καί τελοῦσαν λειτουργίες πρός τόν Θεό στούς ἀγρούς. Φοβήθηκε ὁ ἀπαίσιος δικτάτορας πολύ καί περισσότερο φοβήθηκε ἐκεῖνες τίς σημαῖες παρά ὁτιδήποτε ἄλλο καί μείωσε τή βιαιοπραγία του.
Οἱ πέντε πληγές τοῦ Ἰησοῦ ἄς σοῦ μάθουν, νά φροντίζεις τίς πέντε αἰσθήσεις σου γιά τόν ζῶντα Θεό.
Οἱ πέντε πληγές τοῦ Ἰησοῦ εἶναι πέντε πηγές πεντακάθαρου αἵματος, μέ τό ὁποῖο πλύθηκε τό ἀνθρώπινο γένος καί ἁγιάσθηκε ἡ γῆ. Ἀπ’ αὐτές τίς πέντε πληγές χύθηκε ὅλο τό αἷμα τοῦ Δικαίου, ὅλο μέχρι τήν τελευταία σταγόνα. Ὁ Θαυματουργός Κύριος, πού ἤξερε νά πολλαπλασιάσει τούς ἄρτους καί μέ πέντε ἄρτους νά χορτάσει πέντε χιλιάδες πεινασμένους, πολλαπλασιάζει ἐκεῖνο τό πεντακάθαρο αἷμα Του καί μ’ αὐτό τρέφει καί ἑνώνει σέ χιλιάδες ναούς πολλά ἑκατομμύρια πιστῶν. Αὐτό εἶναι ἡ Θεία Κοινωνία.
Τή Μ. Παρασκευή πλησίασε ψυχικά μαζί μέ τήν Παναγία Θεομήτορα κάτω ἀπό τό Σταυρό γιά νά σέ πλύνει ἐκεῖνο τό ζωοποιό αἷμα ἀπό τίς πέντε πληγές τοῦ Ἰησοῦ. Γιά νά μπορεῖς μέ τήν καθαρισμένη καί ἀναζωογονημένη ψυχή νά φωνάξεις τήν Κυριακή μαζί μέ τίς Μυροφόρες: Χριστός Ἀνέστη!

 

 

ΑΡΓΑ ΒΑΔΙΖΕΙ Ο ΧΡΙΣΤΟΣ

 

ΑΡΓΑ ΒΑΔΙΖΕΙ Ο ΧΡΙΣΤΟΣ 

 - ΠΡΟΣΕΥΧΕΣ ΣΤΗΝ ΛΙΜΝΗ

 

Διασταυρώνονται οί δρόμοι τών υιών τών άνθρώπων καί ή σύγκρουση είναι άναπόφευκτη. Άφοϋ οί μέν βαδίζουν πρός τήν Ανατολή, ένώ οί δέ πρός τή Δύση. Ό Κύριος είναι εύσπλαχνος καί στέλνει τούς άγγέλους του παντού.
Ή ψυχή μου είναι γεμάτη άπό μάρτυρες όπως ό καρπερός άγρός σιτάρι καί ζιζάνια. Οί μέν στραμμένοι στήν Ανατολή,οί δέ στή Δύση.
Ψιθυρίζω στήν ψυχή μου τά μεσάνυχτα: 'Έως πότε θά σταυρώνεσαι μεταξύ παραδείσου καί κύλασης; Συγκεντρώσου, καί ξεκίνα πρός τά κει όπου οί μάρτυρες πραγματικής πίστης βάδισαν.
Ψιθυρίζω στόν γείτονά μου τήν αύγή: Μήν προχωράς πολύ στόν καλοπατημένο δρόμο, πολλά ψοφίμια βρομούν γύρω του. 'Άς πάρουμε δρομάκι τοϋ βουνού. Είναι άπόκρημνο, άλλά σ' αύτό δέν βρομούν ψοφίμια.
Ψιθυρίζω πρωί βράδι σ' έσάς, μάρτυρες πραγματικής πίστης: Προσευχηθείτε στόν Θεό γιά μάς.

Μάρτυρες καλής έλπίδας, προσευχηθείτε στόν Θεό γιά μάς. Εσείς πού θάψατε όλες τίς έλπίδες γιά νά σάς πλουτίζει μόνο μία.
Πού περιμένατε τό τέλος πολλών ανθρώπινων έλπίδων καί είδατε τή στάχτη.
Πού είδατε πολλά δακρυσμένα μάτια νά γυρίζουν άπό τό νεκροταφείο τών έλπίδων τους.
Πού άκούσατε πολλές έξομολογήσεις γιά τή δυσοσμία κάθε γήινης έλπίδας άπύ τά πέρατα.
Καί πού άφήσατε νά σάς σταυρώσουν γιά τή μία,έπιλεγμένη έλπίδα,πού δέν τελειώνει μέ στάχτη , νεκροταφείο ή δυσοσμία.
Σ' έσάς προσευχόμαστε καί έσάς προσκυνούμε , προσευχηθείτε στόν Θεό γιά μάς.
Είδα παιδί νά κυνηγά γιά καιρό ένα πουλί μέ πολύχρωμα πούπουλα καί πράσινο ράμφος, κι όταν τό 'πιάσε, τό πουλί τό τσίμπησε κι έκείνο άρχισε νά κλαίει.
Είπα: Τέτοιοι είστε μέ τίς έλπίδες σας, παιδιά τών άνθρώπων, καί τέτοιο είναι τό τέλος σας.
Είδα, πάλι, παιδί νά κυνηγά γιά καιρό σμήνος άνοιξιάτικων πεταλούδων κι όταν έφθασε μία πεταλούδα, τήν άφησε κι έτρεξε γι' άλλη, πού τοϋ φάνηκε πιό όμορφη.
Είπα: Τέτοιοι είναι οί υιοί τών άνθρώπων καί τέτοια ή διαδρομή τους, ολάκερη ζωή πίσω άπό πολλές έπιθυμίες.
Όντως, ή διαδρομή σας κουραστική, μάταιη.
Σάν έρθει ή στιγμή τοϋ θανάτου, δέν θά ξέρετε νά πείτε γιατί τρέχατε. Καί θά μπείτε σ' άλλο κόσμο μ' άδεια χέρια καί συγχυσμένη καρδιά.
Καί οί υιοί τού ούρανοϋ έχουν κουραστική διαδρομή μά όχι μάταιη. Καί σάν έρθει ή στιγμή τοϋ θανάτου, θά ξέρουν νά ποϋν γιατί έτρεχαν. Καί σ' άλλο κύσμο θά έχουν γεμάτα χέρια καί ξεκούραστη καρδιά.

 
Ό άετός κάτω άπό τά σύννεφα βλέπει άρνί στό λιβάδι, κατεβαίνει καί ρωτά τά σπουργίτια πού στέκουν στήν πλάτη του: Δέν βλέπετε τό άρνί; Καί έκεΐνα τοϋ άπαντούν: Όχι, δέν βλέπουμε. Έτσι είναι καί μέ τούς μάρτυρες τής καλής πίστης. Άπύ μακριά βλέπουν τήν τροφή τους καί τρέχουν γι' αύτήν, ενόσω οί γείτονες αύτής τής τροφής περπατούν πάνω της καί δέν τή βλέπουν.
Είναι μακρύ τό ταξίδι γιά τήν καλή έλπίδα. Όμως,τό παλικάρι ξεκινά νά τρέχει καί πετά όλες τίς απατηλές έλπίδες κάτω καί τίς πατά όπως τά ξεραμένα φύλλα. Είναι πολλά, πάρα πολλά, έμπό-δια μέχρι τήν έλπίδα του κι ό θάνατος είναι ένα άπ' αύτά. Όμως, αύτό τά ύπερπηδά όλα, ύπερπηδά καί τό θάνατο, καί τρέχει γιά τήν έλπίδα του.
Μάρτυρες καλής πίστης, πού σάν τό σμήνος λευκών περιστεριών χορεύετε γύρω άπ' τό ούρά-νιο φώς, προσευχηθείτε στύν Θεό γιά μάς.

 
Μάρτυρες μεγάλης άγάπης, προσευχηθείτε στόν Θεό γιά μάς.
Έσεΐς πού γνωρίσατε άγάπη πιό δυνατή άπό τύ θάνατο, προσευχηθείτε στήν Άγάπη γιά μάς.
Τυχερά γλιτώσατε σ' αύτή τή ζωή άπό τά δίχτυα τής πρόσκαιρης άγάπης. πού σάν λιγοστό χρώμα στό βράχο ξεθωριάζει στή βροχή.
Κηρύξατε ότι ή άγάπη είναι πιό μυστηριώδης άπό τό σώμα, καί αίωνιότερη άπό τ' άστρα τού ούρανού.
Μέσω τής άγάπης καταλάβατε τύ δένδρο,τήν πέτρα, τά θηρία τού βουνού καί τά ψάρια τού νερού. Ή άγάπη σπάει τή σφραγίδα όλων τών μυστηρίων καί όλα τά πράγματα δείχνονται γυμνά στόν άγαπημένο τους.
Γεμίσατε μέ τήν άγάπη όλους τούς προφήτες, ικανοποιήσατε όλες τίς ευσεβείς έντολές καί σκεπάσατε όλους τούς νόμους.
Μέγιστοι κατακτητές, ποιός είναι πιό δυνατός άπό σάς;
Σοφότατοι,ποιός είναι πιό σοφός άπό σάς;
Πολύτιμα πετράδια, ποιός είναι πιό σπάνιος άπό σάς;

Θεοί, πού είδατε τούς έαυτούς σας στόν Θεό καί τόν Θεό μέσα σας.
Πού έχετε μεγαλύτερη τιμή άπό τούς αγγέλους, άφού οί άγγελοι έγιναν άγγελοι χωρίς βάσανο καί μαρτύριο.
Σέ σάς προσευχόμαστε καί εσάς προσκυνούμε, προσευχηθείτε στον Θεό γιά μάς.
Γιά νά καθαριστούμε κι έμείς άπό τήν άγάπη τής οφθαλμαπάτης, πού τελειώνει μέ μίσος.
Γιά νά στέψουμε τήν πίστη καί τήν έλπίδα μας μέ στέμμα, μπροστά στό όποίο οί ήλιοι έχουν μικρή άξία.
Γιά νά άναβλέψουμε, νά γνωρίσουμε, νά χαρούμε μέ χαρά πού μόνο οί άγγελοι μπορούν νά χαίρονται.
Γιά νά γίνει ή ζωή μας τρισήλιος λάμψη, παρόμοια μ' έκείνη άπ' όπου έρχεται όλη ή λάμψη πού δέν άνακατώνεται μέ σκότος.
Γιά νά δούμε κι έμεΐς τόν άίδιο πατέρα μέσα μας, καί τόν προαιώνιο Υιό Του, καί τό Πνεύμα τό Άγιο.

Πώς θα γίνει η Δύση πάλι Ορθόδοξη;

Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς:

                 Μην επηρεάζεστε από αυτά πού βλέπουν τα μάτια, επειδή τα μάτια βλέπουν επιφανειακά και δε βλέπουν το βάθος. Τα μάτια βλέπουν την εξωτερική ενδυμασία του ανθρώπου και δε βλέπουν τον χαρακτήρα του, βλέπουν τον ηθοποιό και δεν βλέπουν τον άνθρωπο.

                Τα μάτια βλέπουν τον άνθρωπο και δεν βλέπουν το Θεό. Μόνο ό ευλογημένος νους βλέπει εκείνο πού δεν μπορεί να δει το μάτι, βλέπει το βάθος κάτω από την επιφάνεια, τον χαρακτήρα κάτω από την εξωτερική εμφάνιση, τον άνθρωπο πίσω από τον ηθοποιό, τον Θεό πίσω από τον άνθρωπο. Οι ώριμοι άνθρωποι βλέπουν αυτό πού δεν φαίνεται, ενώ τα παιδιά βλέπουν μόνο αυτό πού φαίνεται. Το βάθος ενός όντος είναι αόρατο. Το βάθος και ή ουσία των πραγμάτων είναι αόρατα για το αισθητήριο όργανο του ματιού, είναι όμως ορατά για το εσωτερικό μάτι, το θεϊκό μάτι πού χάρισε ό Θεός στον καθένα μας, το νου.

                  Εν συντομία θα έλεγε κανείς, πώς το αισθητήριο όργανο του ματιού βλέπει σύμβολα και εικόνες, ενώ ό νους βλέπει την ουσία, το βάθος των πραγμάτων, κοιτάζει πνευματικά.

Πήγαν τότε οι μαθητές του και τον ρώτησαν:

             «Γιατί τούς μιλάς με παραβολές;» και εκείνος τούς απάντησε: «Γιατί σ’ εσάς έδωσε ό Θεός να γνωρίζετε τα μυστήρια της βασιλείας των ουρανών, σ’ εκείνους όμως όχι» (Ματθ. 13, 10-11).

                   Με τα μάτια του σώματος λοιπόν βλέπουμε μόνο τα υλικά πράγματα. Βλέπουμε την εξωτερική όψη των πραγμάτων, το χρώμα, τη μορφή, αλλά την ουσία και το βάθος δεν μπορούμε να τα δούμε. Γι’ αυτό το λόγο ό Κύριος μας μιλά με τις παραβολές, δηλαδή με σύμβολα, με εικόνες και με περιγραφές της εξωτερικής μορφής των πραγμάτων, επειδή είναι ό μοναδικός προσιτός τρόπος για τα μάτια.

Κάτι τέτοιο ανάλογο συμβαίνει και με την τροφή. Διαφορετική είναι ή τροφή για τα παιδιά και διαφορετική είναι ή τροφή για τούς μεγάλους, πού μπορούν να μασήσουν και σκληρή τροφή.

Έτσι, διαφορετικά βλέπει ό άνθρωπος πού δεν είναι ώριμος και διαφορετικά βλέπει ό ώριμος, αυτός πού αντιλαμβάνεται τα μυστήρια της ζωής, επειδή ό τελευταίος ασταμάτητα ασκείται, για να μάθει ποιό είναι το βάθος και ή ουσία των πραγμάτων.

Οι παραβολές είναι για τα παιδιά και ό Θεός αγαπάει τα παιδιά.

Ωραίο είναι να είναι κανείς παιδί και είναι φυσιολογικό για το παιδί να πηγαίνει εκεί πού τον οδηγούν τα μάτια του, επειδή το βλέμμα των παιδιών γλιστράει στην επιφάνεια των πραγμάτων.

Άσχημο είναι, όταν ό ηλικιωμένος άνθρωπος παιδιαρίζει, άσχημο και μη φυσιολογικό.

Ό δυτικός κόσμος παιδιαρίζει και αυτό είναι άσχημο. Όταν ή Δύση ήταν ορθόδοξη έβλεπε τον κόσμο πνευματικά, με το νου. Όσο όμως περισσότερο απομακρυνόταν από την χριστιανική αλήθεια τόσο το πνευματικό της βλέμμα θόλωνε μέχρι πού στον εικοστό αιώνα το πνευματικό της βλέμμα σκοτείνιασε εντελώς. Τώρα της έμειναν μόνο τα μάτια του σώματος, της έμεινε ή αίσθηση της όρασης. Εξοπλίστηκε με πολλά και εξαιρετικά όργανα, για να βλέπει καλύτερα και πιο σωστά τον υλικό κόσμο, την μορφή, τα χρώματα, τα νούμερα, τα μέτρα και την απόσταση. Ό δυτικός κόσμος έρευνα μέσα από το μικροσκόπιο τα μικρόβια, όπως δεν τα ερεύνησε κανείς. Βλέπει μέσα από το τηλεσκόπιο τα αστέρια σαν να είναι εδώ πάνω από την καπνοδόχο, όπως δεν τα έβλεπε ποτέ κανένας.

Όσον άφορα, όμως, την κρυμμένη ουσία των πραγμάτων, την κρυμμένη σημασία όλων των δημιουργημάτων στην οικουμένη, αδελφοί μου, οι δυτικοί σήμερα είναι τυφλοί, είναι πιο τυφλοί από την ισλαμική Αραβία, από την Ινδία πού πιστεύει στο θεό Μπράμα, από το βουδιστικό Θιβέτ και από την Κίνα. Ό Χριστός μας δεν γνώρισε τα τελευταία δύο χιλιάδες χρόνια μεγαλύτερη ντροπή από αυτή. Άνθρωποι βαπτισμένοι στο όνομα του Κυρίου να είναι πιο τυφλοί πνευματικά από μη βαπτισμένους ανθρώπους.

Ό απόστολος Παύλος στους δυτικούς, με την παιδαριώδη συμπεριφορά, θα έλεγε σήμερα, όπως είπε κάποτε στους Γαλάτες: Ανόητοι Γαλάτες, ποιος σας μάτιασε και δεν πιστεύετε στην αλήθεια, εσείς, μπροστά στα μάτια των οποίων ζωγράφισα με το κήρυγμα μου τόσο ζωντανά τον Ιησού Χριστό σταυρωμένο; Τηρώντας το νόμο δεχτήκατε το Πνεύμα ή ακούγοντας το κήρυγμα και πιστεύοντας; Τόσο ανόητοι είστε! Αρχίσατε με την εμπειρία του Πνεύματος. Πώς τώρα καταλήγετε να εμπιστεύεστε σ’ ανθρώπινες δυνάμεις; (Γαλ. 3, 14).

Ή Ευρώπη ξεκίνησε με το Πνεύμα, όμως τώρα ζει με την ύλη, δηλαδή με σαρκικούς λογισμούς, με σαρκικές επιθυμίες, με υλικές κατακτήσεις. Σαν να είναι ματιασμένη!

Όλη ή πορεία της Ευρώπης στα χρόνια μας κινείται σε δύο μόνο διαστάσεις, στο πλάτος και στο μήκος των πραγμάτων. Ή Δυτική Ευρώπη δεν γνωρίζει ούτε το βάθος, ούτε το ύψος των πραγμάτων, γνωρίζει μόνο το πλάτος, το μήκος της γης και του εδάφους. Αγωνίζεται συνεχώς για την εξάπλωση του εδάφους, για το έδαφος και μόνο το έδαφος!

Γι’ αυτό το λόγο ξεσπούν οι πόλεμοι. Ό ένας πόλεμος ακολουθεί τον άλλο πόλεμο.

Ή μία φρίκη ακολουθεί την άλλη φρίκη.

Ό Θεός όμως δεν δημιούργησε τον άνθρωπο για να ψάχνει μόνο έδαφος, αντιθέτως ό Θεός δημιούργησε τον άνθρωπο για να είναι το όν πού με το νου του θα κατανοεί τα μυστήρια της ζωής, και με την καρδιά του θα καταφέρει να ανεβεί στο ύψος του Θεού.

Ό πόλεμος για τα εδάφη, για περισσότερη γη είναι πόλεμος εναντίον της αλήθειας. Ό πόλεμος εναντίον της αλήθειας είναι πόλεμος εναντίον της θεϊκής και της ανθρώπινης φύσης.

Τί απογοήτευση! Πιο πικρή και από την αψίνθιο! Πόσοι άνθρωποι καταστρέφονται και θυσιάζονται για το περαστικό, το παροδικό, το προσωρινό και ψεύτικο βασίλειο της γής! Αν οι άνθρωποι επιθυμούσαν να υπομείνουν λίγα βάσανα και θυσίες για το επουράνιο βασίλειο, ό πόλεμος στη γη δεν θα υπήρχε.

Οι Δυτικοί αφιερώνουν στο Χριστό με δυσκολία δύο λεπτά ενώ στην εκκλησία του διαβόλου δίνουν ολόκληρη την περιουσία τους και όλα τα παιδιά τους!

Ή Ευρώπη ας κάνει το σταυρό της και ας επιστρέψει στο δρόμο του Χριστού. Ας προσευχηθεί στη Παναγία, ας θυμηθεί τούς δώδεκα αποστόλους και τότε τα λέπια από τα μάτια της θα πέσουν. Θα γίνει πάλι όμορφη όπως ήταν πριν από χίλια χρόνια. Θα γίνει πάλι ορθόδοξη Ευρώπη. Θα γίνει και αυτή ευτυχισμένη και εμείς μαζί της. Θα χαρούνε μαζί της οι δακρυσμένοι λαοί της Ευρώπης και θα ψάλλουνε μαζί τον αιώνιο ύμνο στο Θεό: Άγιος, άγιος, άγιος, Κύριος Σαβαώθ, πλήρης ό ουρανός και ή γη της δόξης Σου. Αμήν.

 

ΑΓΙΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΒΕΛΙΜΙΡΟΒΙΤΣ,

 ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΟ ΠΑΡΑΘΥΡΟ ΤΗΣ ΦΥΛΑΚΗΣ.

Η Ορθόδοξη Εκκλησία έχει από αμνημόνευτα χρόνια εφαρμόσει τη νηστεία σαν ένα δοκιμασμένο και αποτελεσματικό φάρμακο

Η Ορθόδοξη Εκκλησία έχει από αμνημόνευτα χρόνια εφαρμόσει τη νηστεία σαν ένα δοκιμασμένο και αποτελεσματικό φάρμακο 

( Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς )

               Η Ορθόδοξη Εκκλησία έχει από αμνημόνευτα χρόνια εφαρμόσει τη νηστεία σαν ένα δοκιμασμένο και αποτελεσματικό φάρμακο για όλα τα ψυχικά πάθη, σαν ένα δυνατό όπλο ενάντια στα πονηρά πνεύματα. Όλοι εκείνοι που υποτιμούν ή απορρίπτουν τη νηστεία, στην ουσία υποτιμούν ή απορρίπτουν μια σαφή και καθοριστική οδηγία του Κυρίου Ιησού στο σχέδιο της σωτηρίας του ανθρώπου. Η προσευχή δυναμώνει και ενισχύεται με τη νηστεία. Η πίστη βεβαιώνεται και από τη μια και από την άλλη. Κι η πίστη μετακινεί βουνά, εκβάλλει δαίμονες και κάνει τα αδύνατα δυνατά.
         Τα τελευταία λόγια του Χριστού στο σημερινό ευαγγέλιο δέ φαίνονται να σχετίζονται με το γεγονός πού μας απασχολεί. Μετά το μεγάλο θαύμα της θεραπείας του δαιμονισμένου νέου παιδιού κι ενώ οι συγκεντρωμένοι άνθρωποι θαύμαζαν τα γενόμενα, ξαφνικά ο Κύριος άρχισε να μιλάει στους μαθητές Του για το πάθος Του.
           «Μέλλει ο υιός του ανθρώπου παραδίδοσθαι εις χείρας ανθρώπων και άποκτενούσιν αυτόν, και τη τρίτη ήμερα εγερθήσεται» (Ματθ. ιζ'22-23). Γιατί μετά το θαύμα αυτό, όπως κι υστέρα από κάποια άλλα θαύματα, ο Χριστός μιλάει στους μαθητές Του για το πάθος Του;
            Ώστε όταν έρθει ο προδιαγεγραμμένος καιρός να μη δειλιάσουν, να μη φοβηθεί η καρδιά τους. Τούς το λέει αυτό μετά από τα μεγάλα θαύματά Του, μετά τις τιμές, τη δόξα και την ευχαρίστηση πού τον περιμένουν και τον υποδέχονται οι άνθρωποι, για να χαραχτούν καλύτερα στο νου τους. Το λέει αυτό όμως και για να διδάξει, όχι μόνο τούς αποστόλους αλλά κι εμάς, ώστε μετά από τέτοια μεγάλα και θαυμαστά έργα να μην περιμένουμε ανταμοιβή από τούς ανθρώπους, αλλά να προετοιμαστούμε να δεχτούμε τα χειρότερα και σκληρότερα χτυπήματα και τις ταπεινώσεις, ακόμα κι από εκείνους πού ευεργετήσαμε πολύ.
              Ο Κύριος δεν προείπε μόνο τα πάθη και το θάνατό Του, αλλά και την ανάσταση Του. Στο τέλος όλων αυτών ακολουθεί η Ανάσταση, η νίκη κι η αιώνια δόξα. Ο Κύριος προλέγει στους μαθητές Του κάτι πού μοιάζει απίθανο, για να τονώσει την πίστη τους σέ όσα πρόκειται να γίνουν. Να τούς διδάξει, για να πιστέψουν όσα τους είπε. Πρέπει κάθε άνθρωπος να ’χει πίστη ίσαμε τον κόκκο του σιναπιού ή και λιγότερη, για να προετοιμαστεί, να περιμένει κάθε είδος πειρασμού και βασάνων σ’ αυτόν τον κόσμο.
          Πρέπει να ξέρουν με σιγουριά όμως πώς στο τέλος όλων αυτών περιμένει η Ανάσταση.
           Όλη τη δόξα του κόσμου κι όλους τους επαίνους των ανθρώπων πρέπει να τους λογαριάζουμε σαν ένα απόλυτο μηδέν. Μετά απ’ όλους τούς θριάμβους πού μπορεί να μάς προσφέρει ο κόσμος, πρέπει να προετοιμαστούμε για πειρασμούς. Πρέπει να δεχτούμε όλα όσα μας στέλνει ο ουράνιος Πατέρας μας με ταπείνωση και υπομονή.
           Δεν πρέπει ν’ αφηγούμαστε και να κοκορευόμαστε με όσα έχουμε κάνει για τούς ανθρώπους, για την πόλη ή για το χωριό μας, για το έθνος ή για την πατρίδα μας. Δεν πρέπει να επαναστατούμε όταν οι πειρασμοί μας πιέζουν. Αν κάναμε κάτι για κάποιους από τούς γνωστούς μας, αυτό έγινε με τη βοήθεια του Θεού. Έτσι είναι. Κάθε καλό έργο γίνεται από το Θεό με όργανο εμάς. Ο Θεός επομένως είναι απόλυτα δίκαιος όταν μας στέλνει πειρασμούς μετά από εγκόσμια δόξα, ταπείνωση μετά από επαίνους, φτώχεια μετά από πλούτη, περιφρόνηση μετά από τιμές, αρρώστια μετά από υγεία, απομόνωση και μοναξιά μετά την απόλαυση πλήθους φίλων.
Ο Θεός γνωρίζει γιατί μας τα στέλνει αυτά. Γνωρίζει πώς όλα αποβλέπουν στο καλό μας. Πρώτο, για να μάθουμε να επιζητούμε τα αιώνια και άφθαρτα αγαθά, να μην οδεύουμε προς τον τάφο με συνοδεία την ψεύτικη και παροδική λαμπρότητα αυτού του κόσμου. Και δεύτερο ότι δεν πρέπει ν’ αποβλέπουμε σέ ανταπόδοση για τα καλά μας ’έργα από τούς ανθρώπους και τον κόσμο σ’ αυτήν τη ζωή, γιατί τότε δέ θα ’χουμε τίποτα να ζητήσουμε ή να λάβουμε στη μέλλουσα. Εύχομαι να μην ακούσουμε στη θύρα της ουράνιας βασιλείας: «Πορεύεσθε απ’ εμού' το μισθό σας τον λάβατε».
Εύχομαι αυτό να μη μας συμβεί.
                Για να μη χαθούμε ποτέ μαζί με την αναπόφευκτη καταστροφή αυτού του κόσμου, από τον οποίο λάβαμε δόξα, εγκώμια και τιμές, ο Κύριος Ιησούς Χριστός μας διδάσκει πώς, μετά από τη μεγαλύτερη δόξα, τα εγκώμια και τις τιμές πού μπορεί να μας δώσει ό κόσμος, πρέπει να προετοιμαστούμε ν’ αναλάβουμε το σταυρό Του. Σ’ Εκείνον πρέπει η αιώνια δόξα κι η τιμή, μαζί με τον Πατέρα και το Άγιο Πνεύμα, την ομοούσια και αδιαίρετη Τριάδα, τώρα και πάντα και στους αιώνες των αιώνων. Αμήν.

Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς