«Προσευχή» στον Άγιο Ιούδα το Θαδδαίο ή ἐντεχνα σχεδιασμένη πιστών-παγίδα με «λίγο» από μαγεία;

«Μη σκιάζεστε στα σκότη! Η λευθεριά σαν της αυγής το φεγγοβόλο αστέρι της νύχτας το ξημέρωμα θα φέρει».

«Προσευχή» στον Άγιο Ιούδα το Θαδδαίο ή ἐντεχνα σχεδιασμένη πιστών-παγίδα με «λίγο» από μαγεία;

Ἐρώτηση:

Μοῦ ἔδωσαν ἕνα φυλλάδιο μέ μία προσευχή τό ὁποῖο σας ἀποστέλλω ἡ ὁποία τιτλοφορεῖται «Προσευχή στόν Ἅγιο Ἰούδα τό Θαδδαῖο». Ἐγγυᾶται ἀποτελέσματα γιά ὅτι ζητήσει κανείς.  Δέν μοῦ ἀρέσει τό γεγονός ὅτι λέει πώς πρέπει «οἱ προσευχές νά ἀπαγγέλλονται 6 φορές τήν ἡμέρα ἐπί 9 ἡμέρες.  Παρακαλῶ σχολιάστε, πρόκειται περί πλάνης; Εὐχαριστῶ ἐκ τῶν προτέρων.

 «Αγιώτατε Απόστολε, Άγιε Ιούδα Θαδδαίε, πιστέ υπηρέτη και φίλε του Ιησού, η Ορθοδοξία, σ’ όλον τον κόσμο σε τιμά και σε επικαλείτε ως Προστάτη των απελπισμένων υποθέσεων, αυτών για τις οποίες έχει χαθεί κάθε ελπίδα.

Προσευχήσου για μένα. Είμαι τόσο απελπισμένος/η και μόνος/η. Σε ικετεύω κάνε χρήση αυτής της ιδιαίτερης Χάρης που σου έχει δοθεί, να φέρνεις ορατή και γρήγορη βοήθεια όπου δεν υπάρχει καμμία σχεδόν ελπίδα βοηθείας. 

Βοήθησέ με τούτη την ώρα της ανάγκης, για να μπορέσω να λάβω την παρηγοριά και την βοήθεια της Αγίας Τριάδος, σ’ όλες μου τις ανάγκες, δοκιμασίες, και βάσανα – (εδώ εκφράζετε το αίτημά σας) – και να μπορώ να υμνώ τον Χριστό μαζί με σένα και με όλους τους Ορθόδοξους Χριστιανούς.

Υπόσχομαι, ω ευλογημένε Άγιε Ιούδα Θαδδαίε, να ενθυμούμαι πάντοτε αυτή τη μεγάλη Χάρη. Να σε τιμώ πάντοτε, ιδιαίτερα ως τον πιο δυνατό προστάτη μου, και μ’ ευγνωμοσύνη να ενθαρρύνω την ευλάβεια προς εσένα, ΑΜΗΝ.

Είθε το όνομα της Αγίας Τριάδος να λατρεύεται και να υμνείται απ’ όλους τους Ορθόδοξους Χριστιανούς, στους αιώνες των αιώνων, ΑΜΗΝ.

Είθε το όνομα του Κυρίου Ημών Ιησού Χριστού, να υμνείται και να δοξάζεται τώρα και παντοτεινά, ΑΜΗΝ.

‘Αγιε Ιούδα Θαδδαίε δεήσου για μας και άκουσε τις προσευχές μας, ΑΜΗΝ.

Ας είναι ευλογημένο το όνομα του Ιησού Χριστού. Ας είναι ευλογημένο το όνομα της Υπεραγίας και Αειπαρθένου Μαρίας. Ας είναι ευλογημένος ο Άγιος Ιούδας ο Θαδδαίος.

Σ’ όλο τον κόσμο και σ’ όλους τους αιώνες, ΑΜΗΝ.

Πάτερ Ημών ……

Χαίρε Μαρία Κεχαριτωμένη, ο Κύριος μετά Σου.

Ευλογημένη συ εν γυναιξί και ευλογημένος ο καρπός της κοιλίας σου, ο Ιησούς.

Υπεραγία Θεοτόκε πρέσβευε υπέρ ημών των αμαρτωλών νυν και αεί και την ώρα του θανάτου ημών, ΑΜΗΝ».

«** Π Ρ Ο Σ Ε Υ Χ Η  Ε Ν Ν Ε Α Η Μ Ε Ρ Ο Υ **

Αυτή η προσευχή λέγεται όταν συναντάμε προβλήματα ή όταν δεν φαίνεται να υπάρχει βοήθεια και έχουμε σχεδόν απελπιστεί.

Οι προσευχές του εννεαημέρου πρέπει να απαγγέλονται εξ (6) φορές την ημέρα, επί εννέα (9) συνεχείς ημέρες. Οι προσευχές εισακούγονται την εννάτη και πριν και ποτέ μέχρι τώρα δεν απέτυχαν. Θα λάβετε τη Χάρη που ζητάτε, όσο απραγματοποίητη κι αν φαίνεται. (υπογραμμίσεις δικές μας).

(Διαδώστε την ευλάβεια στον Άγιο Ιούδα τον Θαδδαίο). Ο Άγιος Απόστολος Ιούδας έχει γράψει μία Επιστολή η οποία ευρίσκεται στην Καινή Διαθήκη, πριν από την Αποκάλυψη του Ιωάννου. Την διαδίδετε και αυτή με την παρούσα Ευλογία».

Ἀπάντηση:

Ἀγαπητέ ἀναγνώστη, πρόκειται περί πλάνης.

Ὁ Ἰούδας ὁ Θαδδαῖος, ἦταν ἕνας ἀπό τούς δώδεκα Ἀποστόλους καί, ἀπό ὅτι φαίνεται (εἶναι λίγα τά βιογραφικά στοιχεῖα πού ἔχουν διασωθεῖ), ἀδελφός του Ἰακώβου τοῦ Ἀδελφοθέου ἄρα καί κατά σάρκα ἀδελφός τοῦ Κυρίου.

Ἡ παροῦσα προσευχή μάς προβλημάτισε πολύ, γιά 4 κυρίως λόγους:

τόν τρόπο μέ τόν ὁποῖο «πρέπει» νά ἐκτελεῖται, καί μάλιστα μέ ἐγγυημένα ἀποτελέσματα.

τά λόγια καί ἡ μορφή της.

ἡ προέλευσήτης, δείχνει νά πηγάζει ἀπό προσευχή τῆς παπικῆς ἐκκλησίας.

ἡ ἐμμονή της σέ ἕνα ὄνομα «Ἰούδα», καί γενικότερα σέ  ἀναβίωση «ἀγνώστων»

1. Προβληματισμός γιά τόν τρόπο ἐκτέλεσης τῆς προσευχῆς

Κατ’ἀρχάς ὅπως πολύ σωστά ἀναφέρεις, καμία προσευχή δέν «ἐγγυᾶται» ἀποτελέσματα καί μάλιστα μέσα σέ ἕνα συγκεκριμένο χρονικό διάστημα, π.χ. σέ 9 συνεχεῖς ἡμέρες.  Ποιός μπορεῖ νά πεῖ ΠΟΤΕ ὁ Θεός θά ἀποφασίσει νά πραγματοποιήσει τό αἴτημά μας; Εἶναι σάν νά ἐκβιάζω τόν Θεό νά ἐνεργήσει α) ὁπωσδήποτε β) γιά ὁποιοδήποτε θέμα γ)ὅποτε θέλω ΕΓΩ. Ἄρα κατεβάζω τόν Θεό στά δικά μου μέτρα καί σταθμά.

α) ὁπωσδήποτε:

Ὁ Κύριος στήν Γεθσημάνια προσευχή του αἰτεῖται στόν Θεό Πατέρα « .. εἶ δυνατόν ἐστι, παρελθέτω ἀπ᾿ ἐμοῦ τὸ ποτήριον τοῦτο».  Ἐδῶ δέν λέει «ὁπωσδήποτε», λέει «εἶ δυνατόν». Ἄρα μᾱς διδάσκει ὁ Κύριος στήν Γεθσημανή (μαζί καί μέ ἄλλα, ἴσως ποιό σημαντικά πράγματα) ὅτι δέν ἐκβιάζουμε τόν Θεό, ἀκόμα καί ἄν εἴμαστε καί ἐμεῖς «Θεοί».  Ἀκόμα, τό αἴτημα τοῦ Κυρίου δέν ἔγινε δεκτό, ἀποδεχόμενος ὁ  Ἴδιος τό θέλημα τοῦ Πατρός.  Μέσω τῆς προσευχῆς λοιπόν:

Αἰτούμεθα, δέν ἐκβιάζουμε

μπορεῖ νά γίνει ἀποδεκτό τό αἴτημά μας μπορεῖ καί ὄχι, (ἴσως καί νά μήν εἶναι γιά τό καλό μας - βλέπε καί ἑπόμενη παράγραφο).

ἀποδεχόμαστε τό Θέλημα τοῦ Κυρίου

β) γιά ὁποιοδήποτε θέμα:

Ὁ ἐμπνευστής τῆς «προσευχῆς» αὐτῆς προτείνει νά τήν λέμε «ὅταν συναντᾶμε προβλήματα, ὅταν δέν ἔχουμε βοήθεια καί ὅταν ἔχουμε ἀπελπιστεῖ».

Καί ἄν αὐτό τό ὁποῖο αἰτοῦμαι δέν εἶναι γιά τό καλό μου; Ἤ εἶναι γιά τό κακό τοῦ ἄλλου; Πάλι δουλεύει ἡ μυστήρια αὐτή «προσευχή τοῦ Ἰούδα»; Ἐγγυᾶται ἀποτελέσματα ἀνεξαρτήτως τοῦ αἰτήματος;  Καί καλά, ἕνας Ὀρθόδοξος Χριστινός ποῦ ζεῖ μέσα στήν ἐκκλησία, ποῦ ζεῖ ἐν μετανοίᾳ, ἐξομολογεῖται, μεταλαμβάνει τῶν ἀχράντων μυστηρίων … πῶς εἶναι δυνατόν νά μήν ἔχει βοήθεια «ἀπό κανένα» ἤ νά «ἔχει ἀπελπιστεῖ»; Μήπως ἑπομένως αὐτή ἡ «προσευχή» προσπαθεῖ ἐντέχνως νά βρεῖ «ὀπαδούς» σέ ὅσους Ὀρθοδόξους ἔχουν χαλαρή σχέση μέ τήν ἐκκλησία; Καί ἄν εἶναι ἔτσι, καί οἱ Ἰεχωβάδες τήν ἴδια μέθοδο τῆς χαλαρῆς σχέσης μέ τήν ἐκκλησία δέν χρησιμοποιοῦν γιά νά προσεγγίσουν κάποιους ἀφελεῖς Ὀρθοδόξους;

γ) ὅποτε θέλω ΕΓΩ.

Ὁ ἄνθρωπος σήμερα θέλει γρήγορες λύσεις σέ ὅλα.  Ἐδῶ καί τώρα. Δέν λειτουργεῖ ἔτσι ἡ προσευχή.  Ἔτσι λειτουργεῖ ἡ ματαιοδοξία καί πλεονεξία τοῦ ἀνθρώπου, ἀκόμα και αὐτή ἡ μαγεῑα κλπ.

Χρειάζεται πολύ μεγάλη ἁγιότητα γιά νά ἐνεργήσει ὁ Κύριος ἄμεσα σέ ἕνα αἴτημα, και πάλι ἐάν ο Κύριος θελήσει. Μήπως εἴμαστε καί ἐμεῖς Ἅγιοι;

Ἡ μοναδική στιγμή στήν Ἱστορία πού ἔγινε «προγραμματισμένη» ἐπίσκεψη τῆς Θείας Χάριτος ἦταν αὐτή τῆς Πεντηκοστῆς, διότι ὁ Κύριος εἶχε προειδοποιήσει τούς μαθητές του ὅτι θά τούς ἀποστείλει τό Ἅγιο Πνεῦμα. Αὐτό πού ἀναφέρει τό φυλλάδιο ὅτι  «θά λάβετε τήν χάρη πού ζητᾶτε ὅσο ἀπραγματοποίητη καί ἄν φαίνεται (!)» θά μποροῦσε νά παραπέμψει ἀκόμα καί σέ πλάνη τύπου πεντηκοστιανῶν. Δηλαδή ὅσο χάρη καί νά ζητήσω θά τήν λάβω;  Ἄρα μπορῶ νά φτάσω καί στήν Θέωση ἔτσι ἁπλά;  ¨Άρα τί χρειαζόμαστε τήν διδασκαλία τῶν πατέρων, τήν μετάνοια, την Θεία Κοινωνία, τήν ἴδια τήν ἐκκλησία τοῦ Κυρίου;  Εἰσερχόμαστε στόν παράδεισο «Θεωμένοι» μέσα σέ 9 ἡμέρες !!  Έ καί κάποιος ἄλλος ὑποσχέθηκε «Θέωση» στήν Εὕα σέ μία στιγμή, καί … ἡ συνέχεια «ἐπί τῆς ὀθόνης» … τῆς ἐκτός παραδείσου.

Ἕνας μεγαλόσχημος μοναχός κάνει 2,000 ἤ καί περισσότερες μετάνοιες καθημερινά, χώρια τά κομποσκίνια, οἱ προσευχές κατ’ ἰδίαν, ἡ «ἀδιάλειπτη» προσευχή, ἡ συμμετοχή του στίς ἀκολουθίες κλπ. Γιά νά συγκρίνουμε τό «6 φορές τήν ἡμέρα ἐπί 9 ἡμέρες μέ τό π.χ 2,000 μετάνοιες καί 100 κομποσκοίνια καί 2 ἀκολουθίες τήν ἡμέρα γιά 1,2, 10, 20, 50 χρόνια, ὅλη του τήν ζωή (τοῦ μοναχοῦ). Τί περιμένει; Νά τόν ἀκούσει ὁ Θεός τήν 1η ἡμέρα, τήν 10η, τόν 1ο χρόνο, πότε; Τήν Θεία Χάρη δέν μπορεῖ νά τήν ἐκβιάζει κανείς. Ὁ Ἅγιος Σιλουανός ἔλαβε τήν χάρη σέ 2 μῆνες ἀπό τότε πού πῆγε στό Ἅγιο Ὅρος νά ἀσκητέψει, καί ὅταν πῆγε νά ἐξομολογηθεῖ στόν πνευματικό του γιά νά ἐπιβεβαιώσει ἄν τό ὅραμα πού εἶδε ἦταν ἐκ Θεοῦ ἤ ἐκ τοῦ Πονηροῦ, ὁ πνευματικός του, ἀφοῦ τοῦ ἐπιβεβαίωσε ὅτι ἦταν ἐκ τοῦ Θεοῦ, τοῦ ἀποκάλυψε ὅτι τοῦ ἰδίου τοῦ εἶχε πάρει 40 χρόνια προσευχῆς γιά νά ἀξιωθεῖ τῆς Χάριτος. Σέ κάποιο λοιπόν παίρνει 2 μῆνες σέ κάποιον ἄλλο 40 χρόνια, σέ ἄλλον ποτέ  …

 2. Προβληματισμοί πού προκύπτουν ἀπό τά λόγια καί τήν μορφή τῆς ἰδῖας τῆς προσευχῆς.

Ἐκ πρώτης ὄψεως ἡ προσευχή αὐτή δέν δείχνει κάτι τό ὕποπτο.  Θά μποροῦσε ἐνδεχομένως κανείς, καλή τῇ πίστῃ, νά πεῖ αὐτή τήν προσευχή μία φορᾶ στόν Ἅγιο Ἰούδα τόν Θαδδαῖο μέ τό αἴτημά του καί ἄν ὁ Κύριος ἀποφασίσει νά δώσει τήν ἀπάντησή του ἐν εὐθέτῳ χρόνῳ, μέ τήν μεσιτεία τοῦ Ἁγίου Ἰούδα τοῦ Θαδδαίου, ἄς εἶναι εὐλογημένο (ὄχι ὅμως καί ἀκολουθώντας τίς ὁδηγίες περί 6 φορῶν τήν ἡμέρα ἐπί 9 ἡμέρες κλπ

Σημεῖα πού προξενοῦν ἐντύπωση:

Ἡ χρήση τῆς Δημοτικῆς γλώσσας (ὅταν ὅλες οἱ ἐπίσημες παρακλήσεις ἔχουν συνταχθεῖ στήν καθαρεύουσα). Ἀλλά ἄς ἦταν καί στήν καθαρεύουσα, γιατί οι λέξεις «Ὀρθοδοξία/Ὀρθόδοξοι» ἀναφέρονται ἐπίμονα 3 φορές στίς λιγοστές (12 περίπου) γραμμές τῆς «προσευχῆς»;  Μήπως ὁ ἐμπνευστής τῆς προσευχῆς αὐτῆς ἔχει ἄγχος νά δώσει «ταυτότητα» Ὀρθοδόξου;;

Τό σημεῖο τῆς προσευχῆς : « .. νά σέ τιμῶ πάντα ὡς τόν πιό δυνατό προστάτη μου καί μέ εὐγνωμοσύνη νά ἐνθαρρύνω τήν εὐλάβεια πρός ἐσένα ..»  Οὐδέποτε ἕνας Ἅγιος περιμένει ἀπό τόν πιστό ἀνταπόδοση, τί κερδίζει ὁ ὁποιοσδήποτε Ἅγιος ἀπό ἐμᾶς ἡ τήν ὑπόσχεσή μας νά τόν τιμοῦμε ἤ νά διαδίδουμε τό ὄνομά του;  Ἔχει ἀνάγκη ἀνταπόδοσης, ἀναγνώρισης, ἤ δόξας;  Ἰδιαίτερα «ἀνθρωποκεντρικό» καί ἐκκοσμικευμένο τό φρόνημα τοῦ συντάκτη τῆς προσευχῆς, ἐάν ὄχι ἐοσφωρικό.

Ἡ ὁποιαδήποτε προσπάθεια νά δημιουργήσει κανείς ἕνα «τύπο» προσευχῆς βάσει τῆς ὁποίας ὁ Θεός πρέπει νά λατρεύεται ἐν γένει ἀπό τούς πιστούς εἶναι ἐπικίνδυνο καί ἐκτός παραδόσεως τῆς Ὀρθόδοξου πίστεως.  Σύγχρονοι ὑμνογράφοι σάν τόν μακαριστό Ἁγιορείτη Γεράσιμο Μικραγιαννανίτη, ἔλαβαν ἐπίσημα εὐλογία (ἄδεια), 1ον γιά νά συνθέσουν ακολουθίες και ὕμνους καί 2ον γιά νά τούς δημοσιεύσουν.  Ἀλλιῶς θά ἦταν πολύ εὔκολο ὁ καθένας νά ἔκανε αὐθαιρέτως ὅτι ἤθελε (ὅπως καί οἱ προτεστάντες).

Ἀναρωτιέται κανείς, χάθηκαν τόσες διαθέσιμες παρακλήσεις Ἁγίων, ἤ τῆς Παναγίας μας;  Σέ ὅλο τό λατρευτικό μέρος τῆς ἐκκλησίας μας δέν μπορεῖ νά βρεῖ κανείς παρηγοριά, καί ὁ μόνος τρόπος γιά νά τήν βρεῖ εἶναι ἀπό ἕνα αὐθαιρέτως δημιουργημένο φυλλάδιο; Μία ἐγκεκριμένη παράκληση στό ὄνομα τοῦ Ἁγίου Ἰούδα τοῦ Θαδδαίου θά ἦταν ὁπωσδήποτε προτιμότερη καί μέσα στήν λειτουργική τάξη τῆς Ἐκκλησίας.

·         Τό ὅτι ἡ προσευχή αὐτή ἐμφανίζεται ὡς πρόλογος σέ φυλλάδιο μίας τέτοιας παράκλησης πρός τόν Ἰούδα τόν Θαδδαῖο (ἐντέλει ὑπάρχει) καί φέρει τήν ἄδεια τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος.

(http://www.pigizois.net/latreia/paraklitikoi_kanones/index.htm). Πιθανότατα βρίσκεται ἐκεῖ ἀπό λάθος καί ἡ ἐν λόγῳ Ἱερά Μητρόπολη τῆς Ἰστοσελίδας «pigizois.net» δέν τό ἔχει προσέξει;;

 3) Ἡ προέλευσή της, δείχνει νά πηγάζει ἀπό προσευχή τῆς παπικῆς ἐκκλησίας.

Βρήκαμε ἑκατοντάδες ἀναφορές στό διαδίκτυο (στήν Ἀγγλική γλώσσα) σχετικά μέ τήν προσευχή αὐτή. Ἴσως ἡ ποιό ἐνδιαφέρουσα ἀναφορά εἶναι ἡ ἑξῆς: http://www.catholic-saints.info/catholic-prayers/prayer-to-saint-jude-thaddeus.htmκαί μάλιστα γιά 2 λόγους:

Προλογεῖ:  “Προσευχή πρός τόν Ἅγιο Ἰούδα τόν Θαδδαῖο, εὐχαριστηθεῖτε ἀπό τίς παρηγορητικές λέξεις αὐτῆς τῆς παραδοσιακῆς Καθολικῆς προσευχῆς!” («Prayer to Saint Jude Thaddeus, Enjoy the comforting words of this traditional Catholic Prayer»).

Τό Ἀγγλικό κείμενο εἶναι σχεδόν ἴδιο μέ τό Ἑλληνικό (!!!). Στό Ἑλληνικό ἔχει προστεθεῖ βέβαια «…ἡ Ὀρθοδοξία, σ’ ὅλον τόν κόσμο σέ τιμᾶ…»,  «…ὑμνεῖται ἀπ’ ὅλους τους Ὀρθόδοξους Χριστιανούς..». Φαίνεται δηλαδή νά πήραμε μία μή ὀρθόδοξη προσευχή καί νά τίς δώσαμε εὔκολα «ταυτότητα» ὀρθόδοξης!

Ἄλλοι δείχνουν νά ἀφαιροῦν τήν ἀναφορά στή Ἁγία Τριάδα, (http://www.stjude-shrine.org/prayers.htm καίhttp://forums.contracostatimes.com/topic/st-jude-thaddeus-prayer - στήν τελευταία δίδεται μάλιστα ἡ ΙΔΙΑ εἰδική ἔμφαση στόν 9ήμερο τρόπο προσευχῆς!) καί ἄλλοι νά ἔχουν συνθέσει ὁλότελα διαφορετική προσευχήhttp://www.mycatholictradition.com/jude-thaddeus.html .

Νομίζω πώς ὀφείλουμε νά συμπεράνουμε ὅτι ἡ προέλευση τῆς προσευχῆς αὐτῆς ΔΕΝ εἶναι Ὀρθόδοξη. Κάποιος τήν δανείστηκε ἀπό τούς αἱρετικούς, τήν μετέφρασε στήν νεοελληνική γλώσσα καί τῆς ἔδωσε Ὀρθόδοξη «Ἰθαγένεια» !!

4) Ἡ ἐμμονή σέ ἕνα ὄνομα «Ἰούδα» καί γενικότερα σέ ἀναβίωση «ἀγνώστων».

Ταπεινῶς φρονοῦμε ὅτι, ὅταν τοποθετήσει κανείς μερικά ἀπό τά κομμάτια τοῦ νεοεποχίτικου “puzzle”, βλέπουμε τά ἑξῆς:

«Εὐαγγέλιο τοῦ Ἰούδα (Ἰσκαριώτου!!)»

«Προσευχή τοῦ Ἰούδα (Θαδδαίου - Ἀδελφοθέου)»

«Λειτουργία τοῦ Ἰακώβου τοῦ Ἀδελφοθέου».  Θά πεῖτε ποῦ κολλάει αὐτό;  Ἡ ἀναβίωση τῆς λειτουργίας αὐτῆς στίς ἡμέρες μας ἀντιπροσωπεύει τίς τάσεις τῆς «Λειτουργικῆς Ἀνανέωσης» πού ὑπάρχει σήμερα.  Ὁ Ἰάκωβος ὁ ἀδελφόθεος, ἀδελφός κατά σάρκα καί τοῦ Ἰούδα τοῦ Θαδδαίου καί οἱ δυό μαζί κατά σάρκα ἀδελφοί τοῦ Κυρίου.  Σύμπτωση;

Ἐν τέλει, φαίνεται πώς ἡ Νέα Ἐποχή προσπαθεῖ νά μᾶς μπερδέψει μέ Ἰοῦδες καί ἀδελφούς τοῦ Κυρίου (μέ ὅλη τήν εὐσέβεια πού ὀφείλουμε στόν Ἰούδα τόν Θαδδαῖο καί τόν Ἀπόστολο Ἰάκωβο) ποῦ κατά κάποιο τρόπο ἀντιπροσωπεύουν μία χαμένη πίστη ἤ μία χαμένη ἐκκλησία ποῦ πρέπει νά ἀναβιώσει ἐπί τῶν ἡμερῶν μας γιά νά ἐπιστρέψουμε στίς δῆθεν ρίζες τοῦ Χριστιανισμοῦ;;; Λίγο ἀπόκρυφα εὐαγγέλια, λίγο κώδικας Νταβίντσι, λίγο ἀπό ὅλα …

Συμπέρασμα.

Πρόκειται περί πλάνης. Μία προσευχή χωρίς στοιχεῖα Ὀρθόδοξης προέλευσης, ἀντιθέτως μέ στοιχεῖα παπικῆς. Ὁ τρόπος τοῦ ἐγγυημένου ἀποτελέσματος σέ συγκεκριμένο χρονικό διάστημα παραπέμπει στήν καλύτερη περίπτωση σέ ἀνθρωποκεντρική ἐκκοσμικεύση ἤ, στήν χειρότερη περίπτωση, σέ λευκή μαγεία.  Τό γεγονός ὅτι προλογεῖ τό βιβλιαράκι τοῦ παρακλητικοῦ κανόνα τοῦ Ἁγίου μάς προβληματίζει ἰδιαίτερα, ἡ μόνη λογική ἐξήγηση εἶναι ὅτι ὅποιος εἰσήγαγε τήν «προσευχή» αὐτή στό ἐπίσημο φυλλάδιο τοῦ παρακλητικοῦ κανόνα (πού φέρει τήν εὐλογία τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος) τό ἔκανε αὐθαίρετα – ἀφήνοντας νά ἐννοηθεῖ τάχα ὅτι ἡ Ἱερά Σύνοδος ἔδωσε εὐλογία καί γιά αὐτό!  Ἀσφαλέστερη ἡ ἀνάγνωση τοῦ παρακλητικοῦ κανόνα τοῦ Ἁγίου ἤ ἁπλά τό «Ἅγιε Ἰούδα Θαδδαῖε πρέσβευε ὑπέρ ἠμῶν – Ἀμήν» καί χωρίς νά περιμένει κανείς ἄμεσα ἀποτελέσματα ὅπως προαναφέραμε γιά νά μήν ἀποκτήσει ἑωσφορικό φρόνημα.

Εστία Πατερικών Μελετών.

Anthony Bloom: Τελικά θέλουμε κάτι από τον Χριστό ή θέλουμε τον ίδιο τον Χριστό;

Anthony Bloom: Τελικά θέλουμε κάτι από τον Χριστό ή θέλουμε τον ίδιο τον Χριστό;

Ο Θεός είναι διατεθειμένος να μείνη τελείως έξω από την ζωήμας, είναι έτοιμος να το σηκώση αυτό σαν ένα σταυρό, αλλά δεν είναι καθόλου διατεθειμένος να γίνη απλώς ένα μέρος της ζωής μας.

Έτσι όταν σκεπτόμαστε την απουσία του Θεού, δεν αξίζει να ερωτήσουμε τον εαυτό μας: ποιος φταίει γι’ αυτό;

Πάντοτε αποδίδουμε την ενοχή στον Θεό, πάντοτε κατηγορούμε Εκείνον, είτε κατ’ ευθείαν, είτε μπροστά στους ανθρώπους, ότι είναι απών, ότι ποτέ δεν είναι παρών όταν Τον χρειαζόμαστε, ποτέ δεν ανταποκρίνεται οσάκις καταφεύγουμε σ’ Αυτόν. 

Είναι στιγμές που είμαστε περισσότερο «ευσεβείς» και λέμε ευλαβικά: «ο Θεός δοκιμάζει την υπομονή μου, την πίστη μου, την ταπείνωσί μου». Βρίσκομε ένα σωρό τρόπους για να μεταβάλουμε την εναντίον μας κρίσι του Θεού σε έπαινό μας. Είμαστε τόσο υπομονετικοί ώστε μπορούμε να υποφέρουμε ακόμα και τον Θεό!

Όταν πάμε να προσευχηθούμε όλες τις φορές θέλουμε ΚΑΤΙ από Εκείνον και καθόλου ΕΚΕΙΝΟΝ. Μπορεί αυτό να λεχθεί σχέση; Συμπεριφερόμαστε με τον τρόπο αυτόν στους φίλους μας; Αποβλέπουμε κυρίως σ’ αυτό που η φιλία μπορεί να μας δώση ή αγαπάμε τον φίλο; Συμβαίνει το ίδιο στις σχέσεις μας με τον Θεό;

Ας σκεφθούμε τις προσευχές μας, τις δικές σας και τις δικές μου. Σκεφθήτε την θέρμη, το βάθος και την έντασι που έχει η προσευχή σας, όταν αφορά κάποιον που αγαπάτε, ή κάτι που έχει σημασία για την ζωή σας. Τότε η καρδιά σας είναι ανοιχτή, όλος ο εσωτερικός σας εαυτός είναι προσηλωμένος στην προσευχή. Μήπως αυτό σημαίνει ότι ο Θεός έχει κάποια σημασία για σας; ΌΧΙ, καθόλου! Απλώς σημαίνει ότι το θέμα της προσευχής σας  απασχολεί.

Όταν κάνετε την γεμάτη πάθος, βαθειά και έντονη προσευχή, την σχετική με το αγαπώμενο πρόσωπο, ή την κατάστασι που σας στεναχωρεί και μετά στραφήτε στο επόμενο αίτημα, που δεν σας απασχολεί και πολύ και ξαφνικά παγώση η διάθεσί σας, τι άλλξε; «Ψυχράθηκε» μήπως ο Θεός; Ή έχει «απομακρυνθεί»; Όχι ασφαλώς. Αυτό σημαίνει ότι όλη η έξαρσι, όλη η έντασι της προσευχής σας δεν γεννήθηκε από την παρουσία του Θεού, ούτε από την προς Αυτόν πίστι σας, την σφοδρή γι’ Αυτόν αγάπη, από την αίσθησι της παρουσίας Του. Αλλά γεννήθηκε, μόνο και μόνο, από την ανησυχία σας για κείνο το πρόσωπο ή για κείνη την υπόθεσι, και όχι για τον Θεό.

Γιατί λοιπόν μας εκπλήττει το γεγονός ότι αυτή η απουσία του Θεού μας πλήττει; Εμείς είμαστε εκείνοι που απουσιάζουμε, εμείς γινόμαστε ψυχροί, αφού δεν μας ενδιαφέρει πλέον ο Θεός. Γιατί; Διότι ο Θεός δεν έχει τόσο σημασία για εμάς.

Υπάρχουν επίσης και άλλες περιπτώσεις που ο Θεός είναι «απών». Εφόσον εμείς είμαστε πραγματικοί, δηλαδή είμαστε, αληθινά, ο εαυτός μας, ο Θεός μπορεί να είναι παρών και να κάνη κάτι για εμάς. Αλλά από την στιγμή που προσπαθούμε να γίνουμε ότι στην ουσία δεν είμαστε, τότε δεν μένει τίποτε να πούμε ή να έχουμε. Γινόμαστε μία φανταστική προσωπικότης, μία ανειλικρινής παρουσία, και την παρουσία αυτήν δεν μπορεί να την πλησιάσει ο Θεός.

Για να μπορέσουμε ναν προσευχηθούμε πρέπει να ζήσουμε στην κατάστασι η οποία καθορίζεται σαν Βασιλεία του Θεού. Πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι Αυτός είναι ο Θεός, ο Βασιλεύς, οφείλουμε να παραδοθούμε σ’ Αυτόν. Τουλάχιστον πρέπει ναν ενδιαφερόμαστε για το θέλημά Του, ακόμη και αν δεν είμαστε ικανοί να το εκπληρώσουμε. Αλλά αν δεν είμαστε ικανοί γι’ αυτό, αν φερόμαστε στον Θεό όπως ο πλούσιος νεανίας που δεν μπορούσε να ακολουθήση τον Χριστό γιατί ήταν πάρα πολύ πλούσιος, τότε πώς θα Τον συναντήσουμε;

Πολύ συχνά, ότι θα θέλαμε να είχαμε αποκτήσει δια της προσευχής, δια της βαθείας σχέσεως με τον Θεό, την οποίαν τόσο επιθυμούμε, είναι απλώς μια επιθυμία ευτυχίας και τίποτα παραπάνω. Δεν είμαστε προετοιμασμένοι να πουλήσουμε όλα όσα έχουμε για ναν αγοράσουμε τον πολύτιμο μαργαρίτη. Έτσι πως είναι δυνατόν να κερδίσουμε αυτόν τον πολύτιμο μαργαρίτη; Είναι Αυτός η προσδοκία μας;

Τελικά θέλουμε κάτι από τον Χριστό ή θέλουμε τον ίδιο τον Χριστό;

από το βιβλίο: "Μάθε να προσεύχεσαι"

εκδ. "Η ΕΛΑΦΟΣ" 

ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΣΤΟΝ ΚΥΡΙΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΣΩΤΗΡΙΑ ΜΑΣ

ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΚΥΡΙΟ 

        Πολυεύσπλαχνε Κύριε, ένα θαύμα. Και για μένα τον αμαρτωλό ένα θαύμα. Γιατί αλλιώς πως θα σωθώ; Πώς να απαλλαγώ από το βάρος των κακών μου;
          Δεν αγωνίστηκα όταν ήμουν νέος και η αμαρτία μου με κυρίευσε. Μπήκε μέσα στην ψυχή μου το κακό και διαπότισε όλο μου το είναι. Έφθειρε όλη την ύπαρξη μου. Και τώρα τι να κάνω; Η ηλικία μου προχωρεί, οι μέρες μου λιγοστεύουν, η θέληση μου κάμπτεται, θέλω και δε μπορώ να απαλλαγώ. Προχωρώ μπροστά αλλά και αδιόρθωτος μένω. Μετανοώ αλλά και πάλι αμαρτάνω . Κλαίω και ζητώ συγχώρηση αλλά πάλι στα ίδια μένω.
Τι θα γίνει με εμένα Θεέ μου; Ντρέπομαι που ζω, διστάζω να σκεφτώ πως είμαι Χριστιανός. Με έχει κυριεύσει το κακό, με λειώνει το πάθος. Αλύπητα με χτυπά και με παραλύει η αμαρτία.
Κυριευμένος από τα πάθη, φορτωμένος από την ενοχή, «πεπραγμένος υπό την αμαρτία» και βασανισμένος από τα κακά μου καταφεύγω σε εσένα.
Όχι δεν απελπίζομαι, δεν ολιγοψυχώ, δεν τα χάνω μπροστά σε τόσες κακουχίες.
Πιστεύω στη δύναμη σου και ελπίζω στην ευσπλαχνία σου. Αρπάζομαι από την αγάπη σου και σου ζητώ να με σώσεις.
Θεέ μου…Θεέ μου…δεν με λυπάσαι; Δεν με συμπονείς; Ενα θαύμα Κύριε μου κάνε και εσύ για μένα, ένα σωτήριο θαύμα.
Και θα σωθώ, θα λάβω από εσένα την απαλλαγή μου, τη λύτρωσή μου και τη σωτηρία μου. Αμήν

« Μα πόσο λοιπόν πρέπει να προσεύχομαι; »

Πόση ώρα να προσεύχομαι;

Ρώτησα κάποτε ένα νέο 16 ετών:

-Αγαπάς, παιδί μου, το Θεό;

-Τον αγαπώ πολύ, πάτερ μου, μου απάντησε αυθόρμητα.

-Προσεύχεσαι σ’ Αυτόν τακτικά;

-Όχι! μου είπε με ειλικρίνεια.

            

            Ο νέος αυτός δεν μπορούσε να συλλάβει την αντίθεση που υπήρχε μεταξύ των δύο απαντήσεών του. Γιατί είναι αδύνατον να αγαπά κανείς πραγματικά το Θεό και να μην προσεύχεται.

           Αν έχεις ένα φίλο εξαιρετικά αγαπητό, δεν προσπαθείς να βρεις τρόπους να επικοινωνείς συχνά μαζί του και να συζητάς διάφορα ζητήματα; Έτσι δεν είναι;

            Παρακολούθησε, παιδί μου, αυτούς τους αριθμούς που θα σου πω. Είναι εξακριβωμένοι. Ένας άνθρωπος που πέθανε 70 ετών διέθεσε τα χρόνια της ζωής του ως εξής: 15 χρόνια εργάσθηκε, 20 κοιμήθηκε, 2 έτρωγε, 1 ντυνότανε, 9 μήνες πλυνότανε, 7 μήνες ξυριζότανε, 4 μήνες καθάριζε τη μύτη του, 2 μήνες τα δόντια του κλπ.

               Παρατήρησες κάτι; Όλα όσα αναφέρονται πιο πάνω αφορούν εξωτερικές ασχολίες. Φροντίδες και μέριμνες για το σώμα.

            Όταν όμως, παιδί μου, παρουσιασθείς ενώπιον του Θεού πολύ διαφορετικός θα είναι ο λογαριασμός τον οποίο θα υποχρεωθείς να κάνεις. Θα σε ρωτήσει τότε ο δίκαιος Κριτής:

«Πόσα καλά έκανες; Πόσα κακά;»

«Πόσα καθήκοντα εκτέλεσες και πόσα όχι;»

 «Πόσον καιρό προσευχόσουν;»

         

   Μέσα σ’ ένα χρόνο η καρδιά σου χτύπησε 36.792.000 φορές. Απ’ το τεράστιο αυτό ποσό, πόσους παλμούς διέθεσες για το Θεό σου;

«Μα πόσο λοιπόν πρέπει να προσεύχομαι;»

            

               Πρέπει να ξέρεις, παιδί μου, πως ο Θεός δεν υπολογίζει την προσευχή με τη χρονική της διάρκεια, αλλά με το ζήλο, με τη διάθεση, με την καρδιά. Μια μικρή, ζωντανή, ολόθερμη προσευχή αξίζει πολύ περισσότερο από μια άτονη, τυπική, ξερή, έστω και πολύωρη.

            Εκείνο που προέχει είναι ο ζήλος και η θερμή διάθεση της καρδιάς. Κάνε την πρωινή και βραδινή σου προσευχή. Μην παραλείπεις όμως καθ’ όλη την ημέρα πολλές φορές να στρέφεις τη σκέψη και την καρδιά σου στο Θεό.

               Θα ‘ναι, παιδί μου, ευλογημένη η μέρα σου, όταν τις πρώτες σου τις σκέψεις τις αφιερώνεις στο Θεό. Κι ο ύπνος σου θα είναι ήρεμος και γαλήνιος όταν, πριν παραδοθείς στα χέρια του, στρέψεις και πάλι σ’ Αυτόν τους λογισμούς σου.

                Δε σου συνιστώ να προσεύχεσαι στο κρεβάτι! Αν όμως δεν πρόκειται καθόλου να προσευχηθείς αλλιώς, τότε μη σταματήσεις τη συνήθειά σου. Πιστεύω όμως ότι κι εσύ δε θα το βρίσκεις τόσο σωστό, να συνομιλείς με το Θεό και Κύριό σου, και να ‘σαι ξαπλωμένος στο κρεβάτι σου! Αφήνω πως μπορείς να πάθεις, αυτό που πολλοί νέοι το παθαίνουν, να μην προλάβεις δηλαδή να τελειώσεις την προσευχή σου και… να σε πάρει ο ύπνος!

                 Σαν φρόνιμος λοιπόν νέος, κάνε την πρωινή σου προσευχή αφού ντυθείς και τη βραδινή σου πριν βγάλεις τα ρούχα σου. Κατόπιν δε, όταν θα πέσεις στο κρεβάτι, εξακολούθησε, αν θέλεις, τις ευσεβείς σου σκέψεις· θα κοιμηθείς έτσι πιο γαλήνια.

               Ξέρεις εκείνο το σοφό γνωμικό που λέει «Τίποτε δεν μπορεί να επιτύχει, αν δεν το ευλογήσει ο Θεός»;

            Εάν λοιπόν τις μέρες σου δεν τις αρχίζεις ζητώντας τη βοήθεια του Θεού, πώς περιμένεις την ευτυχία;

           Κοίταξε γύρω σου, παιδί μου. Όλα τα πλάσματα με το δικό του το καθένα τρόπο, προσεύχονται κι υμνούν τον πάνσοφο Δημιουργό.

         Τα φυτά ανοίγουν τ’ άνθη τους και στέλλουν το ζωογόνο άρωμά τους στο Θρόνο του Πλάστη.

            Τα πουλιά με τις γλυκές μυριότονες φωνές τους, ποιον άλλον παρά τον Παντοδύναμο υμνούν;

              Γι’ Αυτόν βομβίζει η μέλισσα.

           Γι’ Αυτόν πετά χαρούμενη η πεταλούδα.

           Αυτόν δοξάζουν με τη λάμψη τους οι αστραπές.

           Αυτόν υμνολογούν και οι βροντές μ’ όλο το τρομερό τους μεγαλείο.

               Ναι! ολόκληρη η φύση θερμά προσεύχεται σ’ Αυτόν, αν και δεν έχει τη συναίσθηση αυτού που κάνει. Κι εσύ, παιδί μου, άνθρωπος με θέληση ελεύθερη, θα αρνηθείς αυτό που πρόθυμα εκτελεί η άλογη φύση;

          «Το πιο όμορφο πράγμα που μπορείς ν’ αντικρίσεις στον κόσμο είναι ο άνθρωπος που προσεύχεται».

              

            Αυτή η πρόταση είναι πολύ σωστή. Εκείνος που προσεύχεται ζει σ’ έναν άλλο κόσμο. Άφθονη αναπνέει τη χάρη του Θεού και ξεδιψάει απ’ το γλυκύτατο νερό της θείας παρουσίας.

                 Σου είπα, παιδί μου, πιο πάνω, ότι η φύση ολόκληρη προσεύχεται. Θέλησα να σου κάνω ένα συμβολισμό, γιατί η προσευχή η αληθινή είναι προνόμιο του ανθρώπου. Μόνο αυτός μπορεί συνειδητά να ανυψώνει την ψυχή του στο Θεό, και να συνομιλεί μαζί Του.

             Είναι αλήθεια τιμή μεγάλη για τον άνθρωπο η προσευχή· κι αυτή είναι ένα ακόμη στοιχείο που κάνει να ξεχωρίζει ο άνθρωπος απ’ τ’ άλλα τα δημιουργήματα.

            Όταν προσεύχομαι, βρίσκεται σ’ έξαρση η ψυχή μου! Ουράνια αισθήματα με πλημμυρίζουν. Χαρά, ευγνωμοσύνη, αγάπη. Όλα τα νιώθω στον υπέρτατο βαθμό. Πώς λοιπόν να μη δοξολογήσω το Θεό μου για το υπέροχο αυτό δώρο Του;

      Με τα φτερά της προσευχής, μπορούμε ν’ ανεβούμε σε ύψη δυσθεώρητα. Μπορούμε να πετάξουμε μέχρις αυτόν τον θρόνο του Θεού, μακριά από τον κόσμο με τις τόσες του μικρότητες.

         Με τα φτερά της προσευχής φθάνουμε εκεί, όπου άπληστα χαιρόμαστε το ζωογόνο αέρα της θείας παρουσίας.

          Η προσευχή είναι πηγή δυνάμεως για τον αγώνα το σκληρό που φέρνει εμπρός μας η κάθε μέρα.

          Λες και αλλάζει ο εαυτός σου, όταν πετάς με τα φτερά της προσευχής.

          Έλα λοιπόν, παιδί μου!

         Σαν έρχονται οι θλίψεις και σε χτυπούν σα μανιασμένες θύελλες, πέσε στα γόνατα κι άνοιξε την καρδιά σου στον Πατέρα σου.

          Μετά την προσευχή θα δεις πόσο θα είσαι αλλαγμένος! Γαλάζιο θα τον βλέπεις τώρα τον ουρανό κι η θάλασσα θα έχει γαληνέψει.

Ο κατοικών εν βοηθεία του Υψίστου, εν σκέπη του Θεού του ουρανού αυλισθήσεται.

Ερεί τω Κυρίω· αντιλήπτωρ μου ει και καταφυγή μου, ο Θεός μου, και ελπιώ επ᾿ αυτόν, ότι αυτός ρύσεταί σε εκ παγίδος θηρευτών και από λόγου ταραχώδους.

εν τοις μεταφρένοις αυτού επισκιάσει σοι, και υπό τας πτέρυγας αυτού ελπιείς· όπλω κυκλώσει σε η αλήθεια αυτού.

Ου φοβηθήση από φόβου νυκτερινού, από βέλους πετομένου ημέρας, από πράγματος εν σκότει διαπορευομένου, από συμπτώματος και δαιμονίου μεσημβρινού.

Πεσείται εκ του κλίτους σου χιλιάς και μυριάς εκ δεξιών σου, προς σε δε ουκ εγγιεί· Πλην τοις οφθαλμοίς σου κατανοήσεις και ανταπόδοσιν αμαρτωλών όψει.

Ότι συ, Κύριε, η ελπίς μου· τον ῞Υψιστον έθου καταφυγήν σου. Ου προσελεύσεται προς σε κακά, και μάστιξ ουκ εγγιεί εν τω σκηνώματί σου.

Ότι τοις αγγέλοις αυτού εντελείται περί σού του διαφυλάξαι σε εν πάσαις ταίς οδοίς σου.

[Από τον 90ο Ψαλμό]

 
              Αυτές οι σκέψεις που γεμίζουν παρηγοριά την ψυχή σου γράφτηκαν απ’ τον μεγάλο εκείνο εστεμμένο Ψαλμωδό, κι είναι ένα άριστο βοήθημα γι’ αυτούς που θέλουν να βαδίζουν στη ζωή τους ίσια και τίμια.

               Και εσύ, παιδί μου, είσαι ασφαλώς ένας από αυτούς. Γι’ αυτό έχεις μεγάλη ανἀγκη από τη χάρη του Θεού, που ένας μόνο τρόπος υπάρχει να την κερδίσεις. Η προσευχή.

Μη στερείς λοιπόν, παιδί μου, την ατίμητη ψυχή σου απ’ τη ζωογόνα αναπνοή της, αλλά προσεύχου, προσεύχου με ζήλο, ώστε να έλθει η μυριοπόθητη μέρα που θα στεφανωθείς με το στεφάνι της δόξης.

Διάλογος ενός υποτακτικού με τον γέροντά του

Από τις διδαχές του Γέροντα Εφραίμ Κατουνακιώτη

Διάλογος ενός υποτακτικού με τον γέροντά του, (του πατέρα Εφραίμ τον Κατουνακιώτη):

- Γέροντα, λέω την ευχή, «Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησόν με», αλλά δεν καταλαβαίνω τίποτα.

- Δεν καταλαβαίνεις εσύ που τη λες την ευχή, αλλά καταλαβαίνει ο διάβολος και καίγεται, και φεύγει.
Ε, καλά παιδί μου, θέλεις να δείς θαύμα, από την ευχή, απ’ την προσευχή;

- Και βεβαίως θέλω!

- Καλά, του λέει, θα προσευχηθώ στον Θεό να σού δείξει ένα θαύμα να καταλάβεις πόση δύναμη έχει η ευχή. Αυτό το «Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησόν με» που στην οποίαν ευχή αναφέρονται όλα τα πατερικά μας βιβλία∙ και ειδικότερα βέβαια η Φιλοκαλία.
Έκανε προσευχή ο γέροντας, έκανε νηστεία, τριήμερο νηστεία, μόνο με λίγο νερό.

- Έλα δω παιδί μου τώρα,
του λέει, ύστερα από τις τρεις ημέρες, του έδωσε ένα καλάθι – ξέρετε τι ήταν τα καλάθια;- και

- Πήγαινε να το γεμίσεις νερό.

- Γέροντα, λέει, με συγχωρείς, τα μυαλά τα έχω, το λογικό το έχω, πως θα γεμίσει αυτό νερό; Γεμίζει το καλάθι νερό; Βρέχεται, ναί, αλλά να γεμίσει νερό;

- Καλά, παιδί μου, του λέει, δεν ήθελες να δείς ένα θαύμα;

Λέει:
- Μάλιστα.

- Ε, και να δείς τι δύναμη έχει η ευχή; Το «Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησόν με» τι δύναμη έχει; Γιατί την παντοδυναμία της ευχής την παίρνει απ’ τον παντοδύναμο Θεό, διότι ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός είναι και σωτήρας του κόσμου, αλλά είναι και Θεός αληθινός, εκ Θεού αληθινού. Δε θέλεις να τη δείς;

- Πως, πως, πως!

- Ε, κάνε αυτό που λέω, αλλά θα λες την ευχή, όλο την ευχή. Θα πας και θάρθεις χωρίς να την διακόψεις καθόλου. Θα λες συνέχεια «Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησόν με».

- Να’ναι ευλογημένο.
Πάει λοιπόν στο δρόμο, περπατάει να πάει μέχρι την, εκεί που ήταν το νερό,

- «Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησόν με», «Κύριε Ισηού Χριστέ ελέησόν με».
Και βάζει το καλάθι στη βρύση και κάτω. Το νερό γεμίζει το καλάθι! Και το καλάθι δεν τρέχει! Δεν βγάζει ούτε από τα πλάγια, ούτε από κάτω σταγόνα νερό. Συνέχεια όμως, δεν διακόπτει την ευχή και τη λέει.

- «Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησόν με», «Κύριε, Ιησού Χριστέ ελέησόν με».

Εννοείται βέβαια ότι ο γέροντας, στο κελάκι του προσηύχετο για να δείξει ο Θεός θαύμα στον υποτακτικό του. Το γέμισε το καλάθι. Μόλις το είδε, τρέχει λοιπόν, να το δείξει στον γέροντά του. Να του πεί δηλαδή ότι «Γέροντα, το καλάθι γέμισε νερό, και δεν τρέχει».
Στον δρόμο λοιπόν πηγαίνοντας αυτά τα πενήντα μέτρα, φανερώνεται ο διάβολος, αλλά με ανθρώπινη μορφή. Σαν καλόγεροι, σαν καλόγερος.
Του λέει:
- Καλόγερε, του λέει, που πας;

- Πάω στο γέροντά μου.

- Πως σε λένε;

- Γεώργιο.

- Πόσα χρόνια έχεις εδώ;

- Λέει, πέντε – έξι.

- Και τι δουλειά κάνεις; Τι διακόνημα κάνεις;

- Φτιάχνουμε σφραγίδια.

Με το διάλογο, αδειάζει το καλάθι και το νερό φεύγει από κάτω ολόκληρο. Έπιασε αργολογία, άφησε την ευχή. Πήγε στο γέροντά του με άδειο το καλάθι.

- Τι συμβαίνει παιδί μου; Γιατί μου φέρνεις το καλάθι άδειο;

- Γέροντα έτσι κι’ έτσι.

Άαα. Άφησες την ευχή παιδί μου. Και έπιασες διάλογο και διάλογο με αυτόν που φαινόταν σαν καλόγερος αλλά δεν ήταν καλόγερος, αλλά ήταν ο διάβολος. Εάν δεν του μιλούσες, το καλάθι θα ήταν γεμάτο νερό. Τώρα όμως που μίλησες και άφησες την ευχή, έφυγε το νερό. Βλέπεις λοιπόν, όταν έλεγες και όσο έλεγες την ευχή το καλάθι κρατούσε το νερό. Όταν τη σταμάτησες και άρχισες την αργολογία σου, έφυγε το νερό. Η προσευχή, το κομποσχοίνι με το «Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησόν με», η ελεημοσύνη, η πνευματική, διότι το «Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησόν με» είναι πνευματική ελεημοσύνη, νικά το έλεος του Θεού. Καμμιά αμαρτία δεν είναι μεγαλύτερη απ’ αυτό το έλεος του Θεού (δηλ. το έλεος του Θεού μπορεί να σβήσει κάθε δική μας αμαρτία). Το έλεος του Θεού είναι μεγάλο.

 

 

«Θείαν κλίμακα προς ουρανόν αναβαίνουσαν»

Του Σεβ. Μητροπολίτη Καστορίας κ. Σεραφείμ

---

Τη προσευχή προσκαρτερούντες  1

                  Ο λόγος μας και πάλι είναι, σύμφωνα με την προτροπή του θεοφόρου Αποστόλου των Εθνών Παύλου, για το πιο ευγενές προνόμιο και την πιο τιμητική διάκριση που δόθηκε στον άνθρωπο, την προσευχή.

                Αποτελεί πηγή αστείρευτης δυνάμεως, θάρρους, παρηγορίας, ειρήνης και χαράς. Μπορεί να μιλήσει κανείς για την προσευχή που είναι, κατά τους Αγίους Πατέρες, η μητέρα της πνευματικής ζωής και η αναπνοή της ψυχής, αν βέβαια πρώτα έχει κανείς ζήσει μέσα στο κλίμα της. Τη χρησιμοποίησε στην επίγεια πορεία Του ο Μονογενής Υιός και Λόγος του Θεού. Ο ίδιος μάς έδωσε και το πρότυπο της προσευχής, το "Πάτερ ημών". Τη δίδαξαν και τη χρησιμοποίησαν οι Άγιοι Απόστολοι, την έζησαν οι Προφήτες και οι Δίκαιοι της Παλαιάς Διαθήκης, οι Μάρτυρες και οι Άγιοι της Καινής. Όλοι, ως ένσαρκοι άγγελοι, αλλά και άνθρωποι «ομοιοπαθείς»2, με τη δική της παρουσία απέκτησαν ουράνια χαρίσματα, φθάνοντας δια της καθάρσεως, στο φωτισμό και στη θέωση.

                           Τι είναι η προσευχή;

                   Οι Πατέρες της Εκκλησίας επιστρατεύουν τις πιο εκφραστικές εικόνες για να φανερώσουν το μεγαλείο της αλλά και την ανάγκη του ανθρώπου να τη χρησιμοποιήσει στην επικοινωνία του με το Θεό. «Αγγέλων έργον»3 την χαρακτηρίζει ο Μέγας Βασίλειος. «Θείαν κλίμακα προς ουρανόν αναβαίνουσαν» και «Μέγα όπλον» την αποκαλεί ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος. «Είναι μεγάλο όπλο η προσευχή αν γίνεται με τη διάθεση που αρμόζει...Είναι μεγάλη ασφάλεια, μεγάλος θησαυρός, μεγάλο λιμάνι, ιερός και απαραβίαστος τόπος»4. Όπλο ακαταμάχητο, που αποκρούει κάθε δύναμη του αντικειμένου εχθρού, που εξασφαλίζει τη συμμαχία του Θεού και την ειρήνη του ανθρώπου.

Τι είναι η προσευχή;

                - Αληθινή ζωή. «Πάντα τον χρόνον ταις προσευχαίς και τη του Θεού λατρεία και μελέτη συζώμεν, τούτο υγιείαν και πλούτον, τούτο πέρας αγαθών είναι νομίζοντες, το προσεύχεσθαι τω Θεώ μετά καθαράς και αδιαφθόρου ψυχής»5.
             - Φως της ψυχής. «Ώσπερ γαρ τω σώματι φως ήλιος, ούτω τη ψυχή η προσευχή»6.
           - Κοινωνία και ένωση με το Θεό. «Κοινωνία γαρ εστί και ένωσις προς Θεόν»7.
          - Θείος έρωτας. «Πόθος εστί προς Θεόν, αγάπη ανεκλάλητος, ουκ εξ ανθρώπων επιτελουμένη, αλλ’ εκ θείας ενεργουμένη χάριτος»8.

             Ο Άγιος Ιωάννης, ο συγγραφέας της «Κλίμακος», στο περίφημο κεφάλαιό του για το τεράστιο θέμα της προσευχής, την αποκαλεί «αμαρτημάτων ιλασμό, πειρασμών γέφυρα, θλίψεων μεσότοιχο, αρετών πηγή, προκοπή αόρατος, τροφή ψυχής, ελπίδος απόδειξις»9.

                 Καταφύγιο, τείχος και διάλογο, αλλά και φάρμακο είναι μερικά από τα προσωνύμια που της αποδίδει η χρυσή αηδόνα της Εκκλησίας.

            - «Τίποτε δεν μπορεί να εξισωθεί με αυτό το καταφύγιο και ως προς την ευκολία και ως προς την ασφάλεια»10.
             - «Είναι μεγάλο όπλο η προσευχή, μεγάλο στολίδι η ευχή και καταφύγιο και λιμάνι»11.
           - «Η προσευχή είναι το τείχος των πιστών»12.

               Τη προσευχή προσκαρτερούντες

               Δεν αρκεί να υπάρχει απλά να γίνεται προσευχή, χρειάζεται συγχρόνως αυτή να φτάνει και στο στόχο, που είναι ο Ουρανός, και μάλιστα στο θρόνο της θείας Μεγαλωσύνης. Γιατί αν έχει τα χαρακτηριστικά, όπως αυτά μας τα αναφέρει ο Χριστός, τότε «υπερπηδά κτίσματα, τέμνει νοητώς τον αέρα, υπέρ τον αέρα πορεύεται...υπέρ τους αγγέλους γίνεται...και υπεράνω πάσης φύσεως γενητής γενομένη, προς αυτήν την απρόσιτον παραγίνεται Τριάδα»13.

Ποια είναι τα χαρακτηριστικά αυτά;

                   Α. Η βαθιά πίστη που εκφράζεται σαν απόλυτη εμπιστοσύνη στην παντοδυναμία του Θεού. Την ώρα της προσευχής συνομιλούμε με το Θεό «εν πίστει, μηδέν διακρινόμενοι»14, αναθέτοντας σ' Αυτόν την πάσα ελπίδα μας και τη προσδοκία μας, χωρίς κλονισμούς και αμφιβολίες, ότι μας ακούει και θα ικανοποιήσει τα αιτήματα της καρδίας μας. Γι' αυτό και η απάντηση του Θεού πολλές φορές είναι χαρακτηριστική : «κατά την πίστιν υμών γενηθήτω υμίν»15.

              Β. Η προσευχή θα πρέπει να διακρίνεται για την εκζήτηση της βασιλείας του Θεού. Και αυτή η βασιλεία δεν είναι τίποτα άλλο παρά η παρουσία του Θεού μέσα στο χώρο της καρδιάς μας. «Ζητείτε δε πρώτον την βασιλείαν του Θεού και την δικαιοσύνην αυτού, και ταύτα πάντα προστεθήσεται υμίν»16.

              Γ. Η προσευχή θα πρέπει να συνοδεύεται με τη καταλλαγή και τη συμφιλίωση με τους αδελφούς μας. «Πρώτον διαλλάγηθι τω αδελφώ σου»17. Ο ίδιος ο Χριστός προσεύχεται πάνω στο ξύλο του Σταυρού για τους σταυρωτές Του : «Πάτερ, άφες αυτοίς· ου γαρ οίδασι τι ποιούσι»18. Ο Πρωτομάρτυς Στέφανος φώναζε για τους λιθοβολούντες αυτόν : «Κύριε, μη στήσης αυτοίς την αμαρτίαν ταύτην»19.

               Στο ίδιο μήκος κύματος βρίσκονται και οι πιστοί στο βιβλίο των Πράξεων των Αποστόλων. Όταν τους απειλούν, εκείνοι προσεύχονται γι' αυτούς : «και τα νυν, Κύριε, έπιδε επί τας απειλάς αυτών»20. Παρατηρεί ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος «Πρόσεχε· δεν είπαν ‘σύντριψε αυτούς, κατανίκησε αυτούς’, αλλά τι; ‘Και δώσε στους δούλους σου τη δύναμη για να κηρύττουν το λόγο σου με όλο το θάρρος’. Έτσι διδασκόμαστε κι εμείς να προσευχόμαστε»21.

          Δ. Η προσευχή συνδέεται στενότατα με την αρετή της αυτοκριτικής. Το «ο Θεός ιλάσθητί μοι τω αμαρτωλώ», το «ήμαρτον» του ασώτου και το «μνήσθητί μου» του ληστού είναι χαρακτηριστικά γνωρίσματα της πορείας μας προς τον Ουρανό. Η προσευχή είναι μια υπεύθυνη πορεία με πλήρη αυτοσυνειδησία της αδυναμίας μας. Είναι μια εκζήτηση του ελέους του Θεού. Γι' αυτό και οι θεοφόροι Πατέρες δίνουν ιδιαίτερη σημασία στην μονολόγιστη ευχή, το «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με», που περικλείει έναν ωκεανό θεολογίας. Πρέπει να έχουμε πλήρη αυτοσυνειδησία την ώρα της προσευχής, ότι απευθυνόμαστε στον Κύριο και Δεσπότης της ζωής μας κι ότι θα πρέπει να γινόμαστε οι ζητιάνοι της αγάπης Του για τη σωτηρία μας. Έτσι η προσευχή γίνεται μια κραυγή αγωνίας προς το Θεό για την παρουσία της χάριτός Του στη ζωή μας και την απόκτηση της σωτηρίας μας.

               Ε. Ένα άλλο χαρακτηριστικό γνώρισμα της προσευχής είναι η προσοχή. Μας το τονίζει ιδιαίτερα η Εκκλησία μας στη Θεία Λειτουργία. «Πάσαν νυν βιοτικήν αποθώμεθα μέριμναν». Κι όπως σε έναν επίγειο άρχοντα δίνουμε όλη μας την προσοχή την ώρα που συνομιλούμε μαζί του, σκεφθείτε πόση προσοχή και προσήλωση χρειάζεται την ώρα της συνομιλίας μας με το Θεό. Γιατί αυτή η συνομιλία είναι απλούστατα έκφραση αγάπης.

         Ο Άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής θεολογεί για τη γνησιότητα της αγάπης : «Ο γνησίως τον Θεόν αγαπών, ούτος και απερισπάστως πάντως προσεύχεται»22. 

           Και ο Γέροντας Αιμιλιανός Σιμωνοπετρίτης με την ασκητική του εμπειρία, επεξηγεί : «Ο άγιος Μάξιμος, επειδή θεωρεί την αγάπη συνάφεια, ένωση με τον Θεό, δεν μπορεί να εννοήση ότι υπάρχει αγάπη σε άνθρωπο ο οποίος δεν προσεύχεται απερισπάστως. Το εντελώς αναγκαίο συστατικό της πνευματικής ζωής είναι το απερίσπαστο του νου, διότι η ένωσις με τον Θεό γίνεται αρχικώς με τον νου. Όταν κάποιος λέγη, ‘έχω λογισμούς στην προσευχή μου, δεν μπορώ να συγκεντρωθώ, ή είμαι ψυχρός, δεν καταλαβαίνω τίποτε’, αυτό σημαίνει πως δεν αγαπά τον Θεό γνησίως και πως ουδέποτε τον αγάπησε»23.

Τη προσευχή προσκαρτερούντες

              Τι σημαίνει προσκαρτερούντες; Προσκαρτερούντες σημαίνει να προσεύχεσαι θερμά και να μην αποκάμεις στην προσευχή, γιατί όταν κρούεις τη θύρα του ελέους, θα πρέπει να το κάνεις με υπομονή και επιμονή. Αυτό μας συνιστά ο Χριστός : «Αιτείτε, και δοθήσεται υμίν, ζητείτε, και ευρήσετε»24. Σαν παράδειγμα επίμονης προσευχής, ο Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος παρουσιάζει την μητέρα του Νόννα, η οποία πέθανε ενώ προσευχόταν. «Εδώ κάποτε καθώς προσευχόταν είπε ο Θεός από ψηλά στην Νόννα, ‘έλα’. Κι αυτή ελευθερώθηκε χαρούμενα από το σώμα»25.

              Η προσευχή ήταν το ισόβιο και καθημερινό διακόνημα του Οσίου Παϊσίου του Αγιορείτου. Προσευχή όχι για τον εαυτό του, αλλά για όλο τον κόσμο, για τον κάθε άνθρωπο : «Μνήσθητι Κύριε τους δούλους Σου που υποφέρουν από μικρά ή μεγάλα νοσήματα. Μνήσθητι Κύριε τα παιδιά που προέρχονται από προβληματικές οικογένειες. Μνήσθητι Κύριε όλους τους φυλακισμένους, τους αναρχικούς τους ναρκωμανείς, τους φονείς, τους κακοποιούς, τους κλέφτες, φώτισον και βοήθησον αυτούς να διορθωθούν. Μνήσθητι Κύριε τους δούλους Σου που είναι σε καιρό πολέμου. Μνήσθητι Κύριε τους δούλους Σου που ζήτησαν τις προσευχές μας»26.

              Αυτό το τεράστιο θέμα της προσευχής, για το οποίο θα πρέπει να γράψει κανείς εκατοντάδες σελίδες, ώστε να αποτυπώσει αυτές τις εμπειρίες των Αγίων της Εκκλησίας μας, του Οσίου Παϊσίου, του Οσίου Πορφυρίου, της ασκητρίας της Κλεισούρας Οσίας Σοφίας, του παπα-Εφραίμ του Κατουνακιώτη με την αδιάλειπτη προσευχή, του Ιωσήφ του Ησυχαστού, του παπα-Εφραίμ του Φιλοθεΐτου, και όλων των σύγχρονων γερόντων, θα το κλείσουμε με ένα απόσπασμα μίας επιστολής του Αγίου Γρηγορίου του Θεολόγου στον Άγιο Ευσέβιο Επίσκοπο Σαμοσάτων :

             «Αν με αξιώσης να μνημονεύης και εμένα στις ευπρόσδεκτες προσευχές σου, αυτό θα μου είναι εφόδιο όλης μου της ευλογίας από το Θεό και σε αυτή μου τη ζωή και στο μελλοντικό αιώνα. Το να ζητούμε δηλαδή ένας τόσο σπουδαίος άνδρας... να γίνη προστάτης μου με τις προσευχές του, είμαι βέβαιος ότι έχει τόση δύναμι, όσην θα έπαιρνα από κάποιον από τους αγίους μάρτυρες»27.

                 Τη προσευχή, λοιπόν αδελφοί μου, προσκαρτερούντες, διότι «αι ημέραι πονηραί εισί».

---

1. Ρωμ. 12,12
2. Ιακ. 5,17
3. Μεγάλου Βασιλείου, Ομιλία εις τον πρώτον Ψαλμόν, κεφ. 2, PG 29b,213A
4. Αγίου Ιωάννου Χρυσοστόμου, Ομιλία τριακοστή, κεφ. 5, ΕΠΕ 3,288 και Περί προσευχής, λόγος α΄, PG 50,775
5. Του ιδίου, Περί προσευχής, αυτόθι
6. Αυτόθι
7. Του ιδίου, Περί ευχής, PG 64,461
8. ο.π. 464
9. Αγίου Ιωάννου του Σιναΐτου, «Κλίμαξ» Λόγος 28ος – Περί προσευχής, Έκδ. Ιεράς Μονής Παρακλήτου, Αττική 2014, σελ. 355
10. Αγίου Ιωάννου Χρυσοστόμου, Ομιλία εις τον Θ’ ψαλμόν, κεφ. 5, ΕΠΕ 5,466
11. Του ιδίου, Ομιλία ρηθεῖσα εις την μεγάλην εβδομάδα ..., κεφ. στ΄, PG, 55,526
12. Του ιδίου, Κατήχησις εβδόμη, κεφ. 25, ΕΠΕ 30,490
13. Του ιδίου, Περί ευχής, PG 64,461
14. Ιακ. 1,6
15. Ματθ. 9,29
16. Ματθ. 6,33
17. Ματθ. 5,24
18. Λουκ. 23,34
19. Πράξ. 7,60
20. Πράξ. 4,29
21. Αγίου Ιωάννου Χρυσοστόμου, Εις τας πράξεις, Ομιλία ΙΑ’, κεφ. 1, ΕΠΕ 15,319
22. Αγίου Μαξίμου του Ομολογητού, Περί αγάπης εκατοντάς δεύτερη, κεφ. α΄, PG 90,984
23. Αρχιμ. Αιμιλιανού Σιμωνοπετρίτου, «Περί αγάπης, ερμηνεία στον Άγιο Μάξιμο», Έκδ. Ίνδικτος, Αθήνα 2015, σελ. 23
24. Ματθ. 7,7
25. Αγίου Γρηγορίου Θεολόγου, Επίγραμμα ΠΘ’, ΕΠΕ 11,232
26. Ιερομονάχου Ισαάκ, «Βίος Γέροντος Παϊσίου του Αγιορείτου», Άγιον Όρος 2004, σελ. 510-512
27. Αγίου Γρηγορίου Θεολόγου, «Επιστολή ΞΔ’, Ευσεβίω επισκόπω Σαμοσατέων», ΕΠΕ 7,124

Στο θέλημα του Κυρίου…

         Κάθε φορά πού προσεύχομαι Κύριε, πάντοτε προβληματίζομαι, γιατί δέν ξέρω πῶς νά προσεύχομαι.

           Δέν ξέρω τί νά ζητῶ. Πῶς νά τό ζητῶ καί πότε νά Σοῦ τό ζητῶ.

         Πολλά θέλω νά Σοῦ πῶ Κύριε τήν ὥρα τῆς προσευχῆς μου, ἀλλά κάτι κράτα τόν νοῦ μου καί τήν θέρμη τῆς ψυχῆς μου καί τότε λέω τυπικά καί ψυχρά τήν προσευχή πού Ἐσύ Κύριε μᾶς ἔμαθες νά λέμε:

          «Πάτερ ἡμῶν, ὁ ἐν τοῖς οὐρανοῖς, ἁγιασθήτω τὸ ὄνομά σου∙ ἐλθέτω ἡ βασιλεία σου».

Μά μόλις πάω νά πῶ καί τά ὑπόλοιπα, «γεννηθήτω τὸ θέλημά σου ὡς ἐν οὐρανῷ καὶ ἐπὶ τῆς γῆς», ἐκεῖ ξαναχάνω τά λόγια μου, ἐξαφανίζεται ἡ ροή τῆς προσευχῆς μου, ἐκτροχιάζονται οἱ σκέψεις μου καί τότε συλλαμβάνω τόν ἑαυτό μου νά κάθεται καί νά συλλογίζεται τό πότε ὁ Θεός θά ἐκπληρώσει ἐπιτέλους τό θέλημά μου.

Πότε, τέλος πάντων, ὁ Θεός θά μοῦ δώσει αὐτό πού τοῦ ζητῶ;

Πότε θά γίνει αἰσθητή ἡ παρουσία Του γιά νά συντρίψει αὐτούς πού μοῦ δημιουργοῦν τίς δυσκολίες στή ζωή μου;

Τόσα καί τόσα κάνω, γιά νά τόν εὐχαριστήσω, γιά νά εἶμαι κι ἐγώ ἕνας καλός ἄνθρωπος.

Κι ἐκεῖ πού ξεφεύγω μέσα στό χάος τῶν σκέψεων, μιά φωνή μέσα μοῦ λέγει: Ἄραγε πόσο ταιριαστό εἶναι τό θέλημά σου μέ τό θέλημά Του.

Ἔχεις δίκαιο Κύριε. Τώρα τό κατάλαβα.

Ἐγώ ζητῶ τά ἐφήμερα, ζητῶ τήν καλή ἐπίγεια ζωή, ἀλλά ἡ ἀγάπη Σου θέλει νά μοῦ προσφέρει τά αἰώνια καί ἄφθαρτα.

Γι’ αὐτό, Κύριε, κάνε γερό τόν σάκκο τῆς ψυχῆς μου, ὥστε νά μή γίνει διάτρητος ἀπό τά πυρά τοῦ διαβόλου καί χάσω τόν θησαυρό τῆς Βασιλείας Σου.

Ἀμήν.

ΠΕΡΙΠΑΤΟΙ ΣΤΗ ΓΑΛΙΛΑΙΑ»

ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΕΝΤΥΠΟ ΕΝΟΡΙΑΚΗΣ ΝΕΑΝΙΚΗΣ ΣΥΝΤΡΟΦΙΑΣ

 ΜΕΓΑΛΟΜΑΡΤΥΡΟΣ ΑΓΙΟΥ ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΛΑΡΙΣΗΣ ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΣ 2009 ΤΕΥΧΟΣ 88

ΔΕΝ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΝΑ ΛΕΜΕ ΛΟΓΙΑ ΠΟΛΛΑ ΣΤΗΝ ΠΡΟΣΕΥΧΗ

ΔΕΝ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΣΤΗΝ ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΝΑ ΛΕΜΕ ΛΟΓΙΑ ΑΤΕΛΕΙΩΤΑ. ΦΤΑΝΟΥΝ ΤΑ ΛΙΓΑ ΚΑΙ ΑΠΛΑ!

ΠΕΡΙ ΠΡΟΣΕΥΧΗΣ

ΑΓΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ

Αν η γλώσσα μας προφέρει προσευχητικά λόγια και η διάνοιά μας ονειροπολεί, τίποτα δεν έχουμε να ωφεληθούμε. Απεναντίας, θα κατακριθούμε, επειδή ακριβώς με μεγαλύτερη υπομονή και εντατικότερη προσοχή μιλάμε σε ανθρώπους παρά στον Κύριό μας. Στο κάτω-κάτω, κι αν ακόμα δεν πάρουμε τίποτε απ’ Αυτόν, το να βρισκόμαστε σε διαρκή επικοινωνία μαζί Του μικρό καλό είναι; Αν ωφελούμαστε πολύ, όταν συζητάμε μ’ έναν ενάρετο άνθρωπο, πόσο θα ωφεληθούμε, αλήθεια, συνομιλώντας με τον Πλάστη, τον Ευεργέτη, το Σωτήρα μας, έστω κι αν δεν μας δίνει ό,τι Του ζητάμε;

Γιατί, όμως, δεν μας δίνει; Θα το τονίσω γι’ άλλη μια φορά: Γιατί συνήθως Του ζητάμε πράγματα βλαβερά, νομίζοντας πως είναι καλά και ωφέλιμα. Δεν γνωρίζεις, άνθρωπέ μου, το συμφέρον σου. Εκείνος, που το γνωρίζει, δεν εισακούει την παράκλησή σου, γιατί φροντίζει περισσότερο από σένα για τη σωτηρία σου. Αν οι γονείς δεν δίνουν πάντα στα παιδιά τους ό,τι τους ζητούν, όχι βέβαια επειδή τα μισούν, μα επειδή, απεναντίας, υπερβολικά τα αγαπούν, πολύ περισσότερο θα κάνει το ίδιο ο Θεός, ο οποίος και περισσότερο από τους γονείς μας μας αγαπά και καλύτερα απ’ όλους γνωρίζει ποιο είναι το καλό μας.

Όταν, λοιπόν, αποκάνεις ικετεύοντας τον Κύριο, κι Εκείνος δεν σου δίνει σημασία, μην παραπονιέσαι. Ξεχνάς, άλλωστε, πόσες φορές εσύ άκουσες κάποιον φτωχό να σε παρακαλάει και δεν του έδωσες σημασία; Και αυτό το έκανες από σκληρότητα, ενώ ο Θεός το κάνει από φιλανθρωπία. Ωστόσο, ενώ δεν δέχεσαι να κατηγορήσουν εσένα, που από σκληρότητα δεν άκουσες τον συνάνθρωπό σου, κατηγορείς το Θεό, που από φιλανθρωπία δεν σε ακούει.

Είπα όμως προηγουμένως, ότι κι όταν ακόμα δεν σε ακούει, η ωφέλειά σου από την προσευχή είναι μεγάλη. Γιατί είναι αδύνατο ν’ αμαρτήσει ένας άνθρωπος που προσεύχεται πρόθυμα και αδιάλειπτα, ένας άνθρωπος που συντρίβει την καρδιά του, ανεβάζει το νου του στον ουρανό και ομολογεί ταπεινά στον Κύριο τα αμαρτήματά του. Γιατί, ύστερ’ από μία τέτοια προσευχή, πετάει μακριά κάθε φροντίδα για τα γήινα, αποκτάει φτερά, γίνεται ανώτερος από τ’ ανθρώπινα πάθη. Τα δροσερά νερά δεν δίνουν στα φυτά τόση θολερότητα, όση δίνουν τα δάκρυα στο δέντρο της προσευχής, κάνοντάς το ν’ ανεβαίνει ψηλά, ως το θρόνο του Θεού. Έτσι, μάλιστα, Εκείνος εισακούει την προσευχή μας. Και πώς να μην εισακούσει την προσευχή μιας ψυχής, που στέκεται μπροστά Του με αυτοσυγκέντρωση, με κατάνυξη, με ταπείνωση; Μιας ψυχής που έχει μεταφερθεί νοερά από τη γη στον ουρανό; Μιας ψυχής που έχει διώξει κάθε ανθρώπινο λογισμό, κάθε βιοτική μέριμνα, κάθε εμπαθή προσκόλληση, κι έχει αφοσιωθεί ολοκληρωτικά στη μυστική και πανευφρόσυνη κοινωνία με τον Κύριό της;

Ναι, έτσι πρέπει να προσεύχεται ο χριστιανός. Αφού συγκεντρώσει και εντείνει όλη του τη σκέψη, τότε να ικετεύει το Θεό έμπονα. Δεν χρειάζεται να λέει ατέλειωτα λόγια, φτάνουν τα λίγα και απλά.