Η ΔΥΝΑΜΗ ΣΟΥ ΛΕΓΕΤΑΙ: ΠΡΟΣΕΥΧΗ!

20 λεπτά αρκούν!...

Η ΔΥΝΑΜΗ ΣΟΥ ΛΕΓΕΤΑΙ: ΠΡΟΣΕΥΧΗ!

Προσεύχεσαι; Ναι.

Πού όμως; Στον εαυτό σου, ή στο Θεό;

Μη βιαστείς να πεις ¨στο Θεό¨. Διότι, δεν είναι κάτι απλό.

Προσεύχομαι θα πει, αγγίζω το Θεό. Αυτόν που είναι: η ειρήνη, η αγάπη.

Απόδειξη αληθινής προσευχής: Η καλή αλλοίωσή σου. Η ευτυχία σου. Η λάμψη του προσώπου σου. Η μακαριότητά σου.

Εσύ λες ότι προσεύχεσαι, μα το παιδί σου, δεν βλέπει την αλλοίωση του Θεού στην ψυχή σου, παρόλο που λες ότι είσαι πνευματικός άνθρωπος που εκκλησιάζεται και προσεύχεται.

Ο Χριστός μας προσευχήθηκε στον Ιορδάνη και οι Ουρανοί άνοιξαν. Στο Θαβώρ, και έλαμψε. Στο όρος των Ελαιών, και οι ρωμαίοι στρατιώτες έπεσαν κάτω. Τόση η δύναμή της. 

Μας ταιριάζει προσευχή.

Μας παίρνει από την φασαρία, και μας ενώνει με ένα περιβάλλον ήσυχο και ήρεμο.

Σε προχωρημένο επίπεδο προσευχής ξεχνάς: μέρα, ώρα, τόπο, χρόνο, φαγητό, ανάγκες. Ζεις αλλού. Σαν τον άγιο Νεκτάριο, που ¨χανόταν¨ στη γαλήνη της προσευχής.

Ταξίδι σε ξωτικά μέρη, υπερατλαντικό ταξίδι, υπερωκεάνιο. Η προσευχή. Ως ανάγκη και γλύκα της ψυχής, και όχι ως καθήκον.

Προσεύχομαι για να γίνω εγώ σαν Αυτόν, κι όχι για να βάλω το Θεό στη δική μου παθογένεια και το άγχος.

Προσεύχομαι για να με αλλάξεις Εσύ, Χριστέ μου. Κι όχι για να ¨αλλάξω¨ εγώ Εσένα.

Αναγκαία προϋπόθεση: Ο νους μου, να δώσει άπλα στην καρδιά. Να σιγήσει ο νους, που με ταράζει. Και να ακούσω τη γαλήνη της καρδιάς.

Προσευχή: Είσοδος στο χώρο που δεν έχει προβλήματα.

Ο λόγος που δεν αντέχω την ησυχία της προσευχής είναι, ότι έχω συνηθίσει στη φασαρία του νου, τη νοητική ¨βαβούρα¨ και αιχμαλωσία στα πράγματα αυτού του κόσμου.

Μερικοί όταν προσεύχονται, ξεχνούν τα προβλήματά τους!

Λιώνουν μέσα στη χάρη αυτής της θείας επαφής. Το άγχος φεύγει. Η ψυχή γεμίζει ασφάλεια, αγάπη, σιγουριά.

Όταν δεν προσεύχεσαι, αδικείς τον εαυτό σου. Του στερείς κάτι μεγάλο και σπουδαίο. Τον αφήνεις αφρόντιστο κι αβοήθητο.

Λίγη ώρα κάθε μέρα, να προσεύχεσαι.

Αν δεν μπορείς να μιλήσεις στο Θεό, μίλα λίγο έστω στη γυναίκα, στον άντρα και τα παιδιά σου. Ξεκίνα απ’ αυτά τα απλά. Κάνε την ψυχή σου λίγο πιο ευαίσθητη στον ¨ορατό¨ διπλανό σου, στον αδερφό σου.

Η ευαισθησία στα μικρά αυτής της ζωής, θα σε βάλει και στο κλίμα της προσευχής. Σαν μικρή εισαγωγή.

Και μετά, θα έρθει το μεθύσι της χαράς της προσευχής. Και θα ¨φτιαχτείς¨. Και δεν θα σε διαλύει τίποτε απ’ τα πράγματα αυτής της γης.

Είδες;

Μιλάω για την προσευχή εύκολα. Μα δυσκολεύομαι να κάνω προσευχή. Πάντα τα λόγια είναι πιο εύκολα.

Συγγνώμη.

Προσευχή για εγκυμοσύνη

 Προσευχή για εγκυμοσύνη

Προσευχή γιά ἐγκυμοσύνη, γιά εὐλογία, προστασία καί γαλήνη στή μητέρα καί τό κυοφορούμενο τέκνο.

ΕἰςτόὄνοματοῦΠατρόςκαίτοῦΥἱοῦκαίτοῦἉγίουΠνεύματος . Ἀμήν.

Ἅγιος ὁ Θεός, Ἅγιος Ἰσχυρός, Ἅγιος Ἀθάνατος ἐλέησον ἠμᾶς. (τρεῖς φορές)

Παναγία τριάς, ἐλέησον ἠμᾶς. Κύριε ἰλάσθητι ταῖς ἁμαρτίαις ἠμῶν.

Δέσποτα, συγχώρισον τάς ἀνομίας ἠμίν. Ἅγιε, ἐπισκεψε καί ἴασαι τάς ἀσθενείας ἠμῶν, ἕνεκεν τοῦ ὀνόματός σου.

Κύριε ἐλέησον, Κύριε ἐλέησον, Κύριε ἐλέησον.

Πάτερἠμῶν, ὁἐντοῖςοὐρανοῖς, ἁγιασθήτωτόὄνομάΣου, ἐλθέτωἡβασιλείαΣου, γεννηθήτωτόθέλημάΣουὡςἐνοὐρανόκαίἐπίτῆςγής. Τόνἄρτονἠμῶντόνἐπιούσιονδόςἠμίνσήμερον, καίἅφεςἠμίντάὀφειλήματαἠμῶν, ὡςκαίἠμεῖςἀφίεμεντοῖςὀφειλέταιςἠμῶν, καίμήεἰσενέγκηςἠμᾶςεἰςπειρασμόνἀλλάρύσαιἠμᾶςἀπότοῦπονηροῦ.

Δί’ εὐχῶντῶνἁγίωνπατέρωνἠμῶν, ΚύριεἸησοῦΧριστέὁΘεός, ἐλέησονκαίσῶσονἠμᾶς. Ἀμήν.

Θεοτόκε Παρθένε, χαῖρε κεχαριτωμένη Μαρία, ὁ Κύριος μετά Σου. Εὐλογημένη Σύ ἐν γυναιξί, καί εὐλογημένος ὁ καρπός τῆς κοιλίας Σου, ὅτι Σωτήρα ἔτεκες, τῶν ψυχῶν ἠμῶν.

Βαπτιστά τοῦ Χριστοῦ, πάντων ἠμῶν μνήσθητι, ἴνα ρυσθῶμεν τῶν ἀνομιῶν ἠμῶν, σοί γάρ ἐδόθη χάρις, πρεσβεύειν ὑπέρ ἠμῶν.

Βίον ἔνθεον, καλῶς ἀνύσας, σκεῦος τίμιόν του Παρακλήτου, ἀνεδείχθης θεοφόρε Ἀρσένιε, καί τῶν θαυμάτων τήν χάριν δεξάμενος, πάσι παρέχεις ταχείαν βοήθειαν, πάτερ Ὅσιε, Χριστόν τόν Θεόν ἱκέτευε, δωρήσασθαι, ἠμίν τό μέγα ἔλεος

Δεῦτε προσκυνήσομεν καί προσπέσωμεν τῷ Βασιλεῖ ἠμῶν Θεῶ.

Δεῦτε προσκυνήσομεν καί προσπέσωμεν Χριστό τῷ Βασιλεῖ ἠμῶν Θεῶ.

Δεῦτε προσκυνήσομεν καί προσπέσωμεν Αὐτῶ Χριστῷ τῷ Βασιλεῖ καί Θεῶ ἠμῶν.

Ψαλμός 33

Εὐλογήσω τόν Κύριον ἐν παντί καιρῶ διά παντός ἡ αἴνεσις αὐτοῦ ἐν τῷ στόματί μου. Ἐν τῷ Κυρίω ἐπαινεθήσεται ἡ ψυχή μου ἀκουσάτωσαν πραεῖς, καί εὐφρανθήτωσαν. Μεγαλύνατε τόν Κύριον σύν ἐμοί, καί ὑψώσωμεν τό ὄνομα αὐτοῦ ἐπί τό αὐτό. Ἐξεζήτησα τόν Κύριον, καί ἐπήκουσέ μου καί ἐκ πασῶν τῶν θλίψεών μου ἐρρύσατο μέ. Προσέλθετε πρός αὐτόν καί φωτίσθητε, καί τά πρόσωπα ὑμῶν οὐ μή καταισχυνθῆ. Οὗτος ὁ πτωχός ἐκέκραξε καί ὁ Κύριος εἰσήκουσεν αὐτοῦ καί ἐκ πασῶν τῶν θλίψεων αὐτοῦ ἔσωσεν αὐτόν.παρεμβάλει ἄγγελος Κυρίου κύκλω τῶν φοβούμενων αὐτόν καί ρύσεται αὐτούς.

ΓεύσασθεκαίἴδετεὅτιχρηστόςὁΚύριοςμακάριοςἀνήρ, ὅςἐλπίζειἐπ’ αὐτόν. Φοβήθητε τόν Κύριον πάντες οἱ ἅγιοι αὐτοῦ, ὅτι οὐκ ἔστιν ὑστέρημα τοῖς φοβουμένοις αὐτόν. Πλούσιοι ἐπτώχευσαν καί ἐπείνασαν, οἱ δέ ἐκζητοῦντες τόν Κύριον οὐκ ἐλαττωθήσονται παντός ἀγαθοῦ. Δεῦτε, τέκνα, ἀκούσατέ μου φόβον Κυρίου διδάξω ὑμᾶς. Τίς ἔστιν ἄνθρωπος ὁ θέλων ζωήν, ἀγαπῶν ἡμέρας ἰδεῖν ἀγαθᾶς;

Παῦσον τήν γλωσσάν σου ἀπό κακοῦ καί χείλη σου τοῦ μή λαλῆσαι δόλον. Ἔκκλινον ἀπό κακοῦ καί ποίσηον ἀγαθόν, ζήτησον εἰρήνην καί δίωξον αὐτήν. Ὀφθαλμοί Κυρίου ἐπί δικαίους, καί ὦτα αὐτοῦ εἰς δέησιν αὐτῶ. Πρόσωπον δέ Κυρίου ἐπί ποιοῦντας κακά του ἐξολοθρεῦσαι ἐκ γής τό μνημόσυνον αὐτῶν. Ἐκέκραξαν οἱ δίκαιοι, καί ὁ Κύριος εἰσήκουσεν αὐτῶν, καί ἐκ πασῶν τῶν θλίψεων αὐτῶν ἐρρύσατο αὐτούς. Ἐγγύς Κύριος τοῖς συντετριμμένοις τήν καρδίαν καί τούς ταπεινούς τῷ πνεύματι σώσει. Πολλαί αἵ θλίψεις τῶν δικαίων, καί ἐκ πασῶν αὐτῶν ρύσεται αὐτούς ὁ Κύριος φυλάσσει Κύριος πάντα τά ὀστᾶ αὐτῶν, ἐν ἐξ αὐτῶν οὐ συντριβήσεται. Θάνατος ἁμαρτωλῶν πονηρός, καί οἱ μισοῦντες τόν δίκαιον πλημμελήσουσι. Λυτρώσεται Κύριος ψυχᾶς δούλων αὐτοῦ, καί οὐ μή πλημμελήσουσι πάντες οἱ ἐλπίζοντες ἐπ’ αὐτόν.

Ψαλμός 124

ΟἱπεποιθότεςἐπίΚύριονὡςὅροςΣιῶνοὐσαλευθήσεταιεἰςτόναἰώναὁκατοίκωνἹερουσαλήμ. Ὅρη κύκλω αὐτῆς, καί ὁ κύριος κύκλω τοῦ λαοῦ αὐτοῦ ἀπό τοῦ νῦν καί ἕως τούς αἰῶνος. Ὅτι οὐκ ἀφήσει Κύριος τήν ράβδον τῶν ἁμαρτωλῶν ἐπί τόν κλῆρον τῶν δικαίων, ὅπως ἄν μή ἐκτείνωσιν οἱ δίκαιοι ἐν ἀνομίαιας χείρας αὐτῶν. Ἀγάθυνον, Κύριε τοῖς ἀγαθοῖς καί τοῖς εὐθέσι τή καρδία τους δέ ἐκκλίνοντας εἰς τάς στραγγαλιᾶς ἀπάξει Κύριος μετά τῶν ἐργαζομένων τήν ἀνομίαν. Εἰρήνη ἐπί τόν Ἰσραήλ.

Εὐαγγέλιον

Κατά Λουκᾶν, κέφ. 1/39-56

ἈναστάσαδέΜαριάμἐνταῖςἡμέραιςταύταιςἐπορεύθηεἰςτήνὀρεινήνμετάσπουδῆςεἰςπόλινἸούδα, καίεἰσῆλθενεἰςτόνοἶκονΖαχαρίουκαίἠσπάσατοτήνἘλισάβετ. Καί ἐγένετο ὡς ἤκουσεν ἡ Ἐλισάβετ τόν ἀσπασμόν τῆς Μαρίας, ἐσκίρτησεν τό βρέφος ἐν τή κοιλία αὐτῆς καί ἐπλήσθη Πνεύματος ἁγίου ἡ Ἐλισάβετ καί ἀνεφώνησε φωνή μεγάλη καί εἶπεν Εὐλογημένη σύ ἐν γυναιξί καί εὐλογημένος ὁ καρπός τῆς κοιλίας σου. Καί πόθεν μοί τοῦτο ἴνα ἔλθη ἡ μήτηρ τοῦ Κυρίου μου πρός μέ; Ἰδού γάρ ὡς ἐγένετο ἡ φωνή τοῦ ἀσπασμοῦ σου εἰς τά ὠτά μου, ἐσκίρτησεν τό βρέφος ἐν ἀγαλλιάσει ἐν τή κοιλία μου. Καί μακαρία ἡ πιστεύσασα ὅτι ἔσται τελείωσις τοῖς λελαλημένοις αὐτή παρά Κυρίου. Καί εἶπε Μαριάμ Μεγαλύνει ἡ ψυχή μου τόν Κύριον καί ἠγαλλίασε τό πνεῦμα μου ἐπί τῷ Θεῶ τῷ σωτηρί μου, ὅτι ἐπέβλεψεν ἐπί τήν ταπείνωσιν τῆς δούλης αὐτοῦ. Ἰδού γάρ ἀπό τοῦ νῦν μακαριουσί μέ πᾶσαι αἵ γενεαί ὅτι ἐποίησε μοί μεγαλεία ὁ δυνατός καί ἅγιον τό ὄνομα αὐτοῦ, καί τό ἔλεος αὐτοῦ εἰς γενεᾶς γενεῶν τοῖς φοβουμένοις αὐτόν. Ἐποίησε κράτος ἐν βραχίονι αὐτοῦ, διεσκόρπισεν ὑπερηφάνους διανοία καρδίας αὐτῶν καθεῖλε δυνάστας ἀπό θρόνων καί ὕψωσε ταπεινούς, πεινώντας ἐνέπλησεν ἀγαθῶν καί πλουτοῦντας ἐξαπέστειλε κενούς. Ἀντελάβετο Ἰσραήλ παιδός αὐτοῦ, μνησθῆναι ἐλέους καθώς ἐλάλησε πρός τούς πατέρας ἠμῶν, τῷ Ἀβραάμ καί τῷ σπέρματι αὐτοῦ εἰς τόν αἰώνα. Ἔμεινε δέ Μαριάμ σύν αὐτή ὡσεί μήνας τρεῖς καί ὑπέστρεψεν εἰς τόν οἶκον αὐτῆς.

Κομβοσχοίνι: Τό «Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, ἐλέησον μέ» & «Ἅγιε Ἀρσένιε, πρέσβευε ὑπέρ ἠμῶν»

Ἀπολυτίκιον. Ἁγίας Μαρίνης

ΜνηστευθεῖσατῷΛόγωΜαρίναἔνδοξε, τῶνἐπιγείωντήνσχέσινπάσανκατέλιπες, καίἐνήθλησαςλαμπρῶςὡςκαλλιπάρθενος, τόνγάρἀόρατονἐχθρόν, κατεπάτησαςστερρῶς, ὀφθέντασοί, Ἀθληφόρε. Καίνῦνπηγάζειςτῷκόσμωτῶνἰαμάτωντάχαρίσματα.

ΔίεὐχῶντῶνἉγίωνΠατέρωνὑμῶνΚύριεἸησοῦΧριστέὁΘεός

Ἐλέησονκαίσώσωνὑμᾶς.

 Ἀμήν.

Του Αγίου Αρσενίου του Καππαδόκη

Προσευχή στο Χριστό.

Προσευχή στο Χριστό.

Είσαι πάντα ανάμεσά μας αλλά χωρίς οι περισσότεροι να σε βλέπουμε. Εσένα μόνο έχουμε ανάγκη, εσένα και κανέναν άλλον. Μονάχα Εσύ μας αγαπάς με την αγάπη που χρωστάμε στον εαυτό μας και που δεν την έχουμε. Κι Εσύ μονάχα μπορείς να αισθάνεσαι την ανάγκη που σου έχουμε ιδιαιτέρως τώρα . όλοι έχουν την ανάγκη Σου κι αυτοί ακόμα που δεν τη νοιώθουν.

Πολύ περισσότερο αυτοί που δεν τη νοιώθουν. Ο πεινασμένος θαρρεί πως ζητά ψωμί και ζητά Εσένα. Ο άρρωστος υποθέτει ότι του λείπει η υγεία κι αυτό που του λείπει είσαι Εσύ. Όποιος γυρεύει την ωραιότητα σ΄ αυτόν τον κόσμο, γυρεύει άθελά του Εσένα που είσαι η μοναδική και τέλεια ωραιότητα. Όποιος ψάχνει για την αλήθεια ψάχνει χωρίς να το καταλαβαίνει για Σένα που είσαι η μόνη αλήθεια που αξίζει να μάθει κανείς.

Και όποιος απλώνει το χέρι του με αγωνία προς την ειρήνη, το απλώνει προς Εσένα, που είσαι η μόνη ειρήνη που μπορούν να βρουν ανάπαυση οι καρδιές μας. Όλοι σε φωνάζουμε χωρίς να το ξέρουμε. Έχουμε ανάγκη του βλέμματός Σου που μονάχα μια αχτίνα του μπορεί να αναστατώσει και να σώσει τις ψυχές μας, που μονάχα μια λέξη της μπορεί να μας βγάλει από το λάκκο της πτώσεως μας. Εάν ήσουν ένας Θεός ζηλότυπος κι αμείλικτος, ένας Θεός που μισεί κι εκδικείται, ένας Θεός που δεν ξέρει την αγάπη, αλλά μόνο τη δικαιοσύνη, δεν θα μας άκουγες. Γιατί όσο κακό μπορούσαν να σου κάνουν οι άνθρωποι, Σου το έκαμαν ήδη. Εκατομμύρια Ιούδες σε φίλησαν αφού σε πρόδωσαν ανάμεσά μας. Λεγεώνες Φαρισαίων σε βλασφημούν με την υποκρισία τους.

 Ένας απέραντος όχλος στους αιώνες ζητά διαρκώς τον θάνατό Σου. Και Πιλάτοι αναρίθμητοι, ντυμένοι μαύρα και κόκκινα, σε παραδίδουν στον θάνατο, αφού αναγνωρίσουν την αθωότητά Σου. Αλλά όπως την πρώτη φορά, έτσι κι όλες τις φορές Εσύ συγχωρείς. Εσύ που έζησες ανάμεσά μας ,ξέρεις πόσο βαθιά είμαστε διεφθαρμένοι. Σε απωθήσαμε, γιατί ήσουν πολύ αγνός για μας .σε καταδικάσαμε να πεθάνεις, γιατί ήσουν η καταδίκη της ζωής μας. Όλες οι γενεές είναι απαράλλαχτες με τη γενεά που σε σταύρωσε.

Αλλά εμείς, που κάπως σε πιστεύουμε και που σε ζητάμε, θέλουμε να έρθεις μέσα στη Δόξα Σου το γρηγορότερο. Θα σε περιμένουμε κάθε μέρα, παρά την αναξιότητα και τις αδυναμίες μας. Και όλη η αγάπη που απόμεινε στις φτωχές μας καρδιές, είναι για Σένα, Θείε Εσταυρωμένε, που υπέφερες αγαπώντας μας και τώρα μας κάνεις να υποφέρουμε αγαπώντας Σε.

«Θείαν κλίμακα προς ουρανόν αναβαίνουσαν»

Του Σεβ. Μητροπολίτη Καστορίας κ. Σεραφείμ

---

Τη προσευχή προσκαρτερούντες  1

                  Ο λόγος μας και πάλι είναι, σύμφωνα με την προτροπή του θεοφόρου Αποστόλου των Εθνών Παύλου, για το πιο ευγενές προνόμιο και την πιο τιμητική διάκριση που δόθηκε στον άνθρωπο, την προσευχή.

                Αποτελεί πηγή αστείρευτης δυνάμεως, θάρρους, παρηγορίας, ειρήνης και χαράς. Μπορεί να μιλήσει κανείς για την προσευχή που είναι, κατά τους Αγίους Πατέρες, η μητέρα της πνευματικής ζωής και η αναπνοή της ψυχής, αν βέβαια πρώτα έχει κανείς ζήσει μέσα στο κλίμα της. Τη χρησιμοποίησε στην επίγεια πορεία Του ο Μονογενής Υιός και Λόγος του Θεού. Ο ίδιος μάς έδωσε και το πρότυπο της προσευχής, το "Πάτερ ημών". Τη δίδαξαν και τη χρησιμοποίησαν οι Άγιοι Απόστολοι, την έζησαν οι Προφήτες και οι Δίκαιοι της Παλαιάς Διαθήκης, οι Μάρτυρες και οι Άγιοι της Καινής. Όλοι, ως ένσαρκοι άγγελοι, αλλά και άνθρωποι «ομοιοπαθείς»2, με τη δική της παρουσία απέκτησαν ουράνια χαρίσματα, φθάνοντας δια της καθάρσεως, στο φωτισμό και στη θέωση.

                           Τι είναι η προσευχή;

                   Οι Πατέρες της Εκκλησίας επιστρατεύουν τις πιο εκφραστικές εικόνες για να φανερώσουν το μεγαλείο της αλλά και την ανάγκη του ανθρώπου να τη χρησιμοποιήσει στην επικοινωνία του με το Θεό. «Αγγέλων έργον»3 την χαρακτηρίζει ο Μέγας Βασίλειος. «Θείαν κλίμακα προς ουρανόν αναβαίνουσαν» και «Μέγα όπλον» την αποκαλεί ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος. «Είναι μεγάλο όπλο η προσευχή αν γίνεται με τη διάθεση που αρμόζει...Είναι μεγάλη ασφάλεια, μεγάλος θησαυρός, μεγάλο λιμάνι, ιερός και απαραβίαστος τόπος»4. Όπλο ακαταμάχητο, που αποκρούει κάθε δύναμη του αντικειμένου εχθρού, που εξασφαλίζει τη συμμαχία του Θεού και την ειρήνη του ανθρώπου.

Τι είναι η προσευχή;

                - Αληθινή ζωή. «Πάντα τον χρόνον ταις προσευχαίς και τη του Θεού λατρεία και μελέτη συζώμεν, τούτο υγιείαν και πλούτον, τούτο πέρας αγαθών είναι νομίζοντες, το προσεύχεσθαι τω Θεώ μετά καθαράς και αδιαφθόρου ψυχής»5.
             - Φως της ψυχής. «Ώσπερ γαρ τω σώματι φως ήλιος, ούτω τη ψυχή η προσευχή»6.
           - Κοινωνία και ένωση με το Θεό. «Κοινωνία γαρ εστί και ένωσις προς Θεόν»7.
          - Θείος έρωτας. «Πόθος εστί προς Θεόν, αγάπη ανεκλάλητος, ουκ εξ ανθρώπων επιτελουμένη, αλλ’ εκ θείας ενεργουμένη χάριτος»8.

             Ο Άγιος Ιωάννης, ο συγγραφέας της «Κλίμακος», στο περίφημο κεφάλαιό του για το τεράστιο θέμα της προσευχής, την αποκαλεί «αμαρτημάτων ιλασμό, πειρασμών γέφυρα, θλίψεων μεσότοιχο, αρετών πηγή, προκοπή αόρατος, τροφή ψυχής, ελπίδος απόδειξις»9.

                 Καταφύγιο, τείχος και διάλογο, αλλά και φάρμακο είναι μερικά από τα προσωνύμια που της αποδίδει η χρυσή αηδόνα της Εκκλησίας.

            - «Τίποτε δεν μπορεί να εξισωθεί με αυτό το καταφύγιο και ως προς την ευκολία και ως προς την ασφάλεια»10.
             - «Είναι μεγάλο όπλο η προσευχή, μεγάλο στολίδι η ευχή και καταφύγιο και λιμάνι»11.
           - «Η προσευχή είναι το τείχος των πιστών»12.

               Τη προσευχή προσκαρτερούντες

               Δεν αρκεί να υπάρχει απλά να γίνεται προσευχή, χρειάζεται συγχρόνως αυτή να φτάνει και στο στόχο, που είναι ο Ουρανός, και μάλιστα στο θρόνο της θείας Μεγαλωσύνης. Γιατί αν έχει τα χαρακτηριστικά, όπως αυτά μας τα αναφέρει ο Χριστός, τότε «υπερπηδά κτίσματα, τέμνει νοητώς τον αέρα, υπέρ τον αέρα πορεύεται...υπέρ τους αγγέλους γίνεται...και υπεράνω πάσης φύσεως γενητής γενομένη, προς αυτήν την απρόσιτον παραγίνεται Τριάδα»13.

Ποια είναι τα χαρακτηριστικά αυτά;

                   Α. Η βαθιά πίστη που εκφράζεται σαν απόλυτη εμπιστοσύνη στην παντοδυναμία του Θεού. Την ώρα της προσευχής συνομιλούμε με το Θεό «εν πίστει, μηδέν διακρινόμενοι»14, αναθέτοντας σ' Αυτόν την πάσα ελπίδα μας και τη προσδοκία μας, χωρίς κλονισμούς και αμφιβολίες, ότι μας ακούει και θα ικανοποιήσει τα αιτήματα της καρδίας μας. Γι' αυτό και η απάντηση του Θεού πολλές φορές είναι χαρακτηριστική : «κατά την πίστιν υμών γενηθήτω υμίν»15.

              Β. Η προσευχή θα πρέπει να διακρίνεται για την εκζήτηση της βασιλείας του Θεού. Και αυτή η βασιλεία δεν είναι τίποτα άλλο παρά η παρουσία του Θεού μέσα στο χώρο της καρδιάς μας. «Ζητείτε δε πρώτον την βασιλείαν του Θεού και την δικαιοσύνην αυτού, και ταύτα πάντα προστεθήσεται υμίν»16.

              Γ. Η προσευχή θα πρέπει να συνοδεύεται με τη καταλλαγή και τη συμφιλίωση με τους αδελφούς μας. «Πρώτον διαλλάγηθι τω αδελφώ σου»17. Ο ίδιος ο Χριστός προσεύχεται πάνω στο ξύλο του Σταυρού για τους σταυρωτές Του : «Πάτερ, άφες αυτοίς· ου γαρ οίδασι τι ποιούσι»18. Ο Πρωτομάρτυς Στέφανος φώναζε για τους λιθοβολούντες αυτόν : «Κύριε, μη στήσης αυτοίς την αμαρτίαν ταύτην»19.

               Στο ίδιο μήκος κύματος βρίσκονται και οι πιστοί στο βιβλίο των Πράξεων των Αποστόλων. Όταν τους απειλούν, εκείνοι προσεύχονται γι' αυτούς : «και τα νυν, Κύριε, έπιδε επί τας απειλάς αυτών»20. Παρατηρεί ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος «Πρόσεχε· δεν είπαν ‘σύντριψε αυτούς, κατανίκησε αυτούς’, αλλά τι; ‘Και δώσε στους δούλους σου τη δύναμη για να κηρύττουν το λόγο σου με όλο το θάρρος’. Έτσι διδασκόμαστε κι εμείς να προσευχόμαστε»21.

          Δ. Η προσευχή συνδέεται στενότατα με την αρετή της αυτοκριτικής. Το «ο Θεός ιλάσθητί μοι τω αμαρτωλώ», το «ήμαρτον» του ασώτου και το «μνήσθητί μου» του ληστού είναι χαρακτηριστικά γνωρίσματα της πορείας μας προς τον Ουρανό. Η προσευχή είναι μια υπεύθυνη πορεία με πλήρη αυτοσυνειδησία της αδυναμίας μας. Είναι μια εκζήτηση του ελέους του Θεού. Γι' αυτό και οι θεοφόροι Πατέρες δίνουν ιδιαίτερη σημασία στην μονολόγιστη ευχή, το «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με», που περικλείει έναν ωκεανό θεολογίας. Πρέπει να έχουμε πλήρη αυτοσυνειδησία την ώρα της προσευχής, ότι απευθυνόμαστε στον Κύριο και Δεσπότης της ζωής μας κι ότι θα πρέπει να γινόμαστε οι ζητιάνοι της αγάπης Του για τη σωτηρία μας. Έτσι η προσευχή γίνεται μια κραυγή αγωνίας προς το Θεό για την παρουσία της χάριτός Του στη ζωή μας και την απόκτηση της σωτηρίας μας.

               Ε. Ένα άλλο χαρακτηριστικό γνώρισμα της προσευχής είναι η προσοχή. Μας το τονίζει ιδιαίτερα η Εκκλησία μας στη Θεία Λειτουργία. «Πάσαν νυν βιοτικήν αποθώμεθα μέριμναν». Κι όπως σε έναν επίγειο άρχοντα δίνουμε όλη μας την προσοχή την ώρα που συνομιλούμε μαζί του, σκεφθείτε πόση προσοχή και προσήλωση χρειάζεται την ώρα της συνομιλίας μας με το Θεό. Γιατί αυτή η συνομιλία είναι απλούστατα έκφραση αγάπης.

         Ο Άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής θεολογεί για τη γνησιότητα της αγάπης : «Ο γνησίως τον Θεόν αγαπών, ούτος και απερισπάστως πάντως προσεύχεται»22. 

           Και ο Γέροντας Αιμιλιανός Σιμωνοπετρίτης με την ασκητική του εμπειρία, επεξηγεί : «Ο άγιος Μάξιμος, επειδή θεωρεί την αγάπη συνάφεια, ένωση με τον Θεό, δεν μπορεί να εννοήση ότι υπάρχει αγάπη σε άνθρωπο ο οποίος δεν προσεύχεται απερισπάστως. Το εντελώς αναγκαίο συστατικό της πνευματικής ζωής είναι το απερίσπαστο του νου, διότι η ένωσις με τον Θεό γίνεται αρχικώς με τον νου. Όταν κάποιος λέγη, ‘έχω λογισμούς στην προσευχή μου, δεν μπορώ να συγκεντρωθώ, ή είμαι ψυχρός, δεν καταλαβαίνω τίποτε’, αυτό σημαίνει πως δεν αγαπά τον Θεό γνησίως και πως ουδέποτε τον αγάπησε»23.

Τη προσευχή προσκαρτερούντες

              Τι σημαίνει προσκαρτερούντες; Προσκαρτερούντες σημαίνει να προσεύχεσαι θερμά και να μην αποκάμεις στην προσευχή, γιατί όταν κρούεις τη θύρα του ελέους, θα πρέπει να το κάνεις με υπομονή και επιμονή. Αυτό μας συνιστά ο Χριστός : «Αιτείτε, και δοθήσεται υμίν, ζητείτε, και ευρήσετε»24. Σαν παράδειγμα επίμονης προσευχής, ο Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος παρουσιάζει την μητέρα του Νόννα, η οποία πέθανε ενώ προσευχόταν. «Εδώ κάποτε καθώς προσευχόταν είπε ο Θεός από ψηλά στην Νόννα, ‘έλα’. Κι αυτή ελευθερώθηκε χαρούμενα από το σώμα»25.

              Η προσευχή ήταν το ισόβιο και καθημερινό διακόνημα του Οσίου Παϊσίου του Αγιορείτου. Προσευχή όχι για τον εαυτό του, αλλά για όλο τον κόσμο, για τον κάθε άνθρωπο : «Μνήσθητι Κύριε τους δούλους Σου που υποφέρουν από μικρά ή μεγάλα νοσήματα. Μνήσθητι Κύριε τα παιδιά που προέρχονται από προβληματικές οικογένειες. Μνήσθητι Κύριε όλους τους φυλακισμένους, τους αναρχικούς τους ναρκωμανείς, τους φονείς, τους κακοποιούς, τους κλέφτες, φώτισον και βοήθησον αυτούς να διορθωθούν. Μνήσθητι Κύριε τους δούλους Σου που είναι σε καιρό πολέμου. Μνήσθητι Κύριε τους δούλους Σου που ζήτησαν τις προσευχές μας»26.

              Αυτό το τεράστιο θέμα της προσευχής, για το οποίο θα πρέπει να γράψει κανείς εκατοντάδες σελίδες, ώστε να αποτυπώσει αυτές τις εμπειρίες των Αγίων της Εκκλησίας μας, του Οσίου Παϊσίου, του Οσίου Πορφυρίου, της ασκητρίας της Κλεισούρας Οσίας Σοφίας, του παπα-Εφραίμ του Κατουνακιώτη με την αδιάλειπτη προσευχή, του Ιωσήφ του Ησυχαστού, του παπα-Εφραίμ του Φιλοθεΐτου, και όλων των σύγχρονων γερόντων, θα το κλείσουμε με ένα απόσπασμα μίας επιστολής του Αγίου Γρηγορίου του Θεολόγου στον Άγιο Ευσέβιο Επίσκοπο Σαμοσάτων :

             «Αν με αξιώσης να μνημονεύης και εμένα στις ευπρόσδεκτες προσευχές σου, αυτό θα μου είναι εφόδιο όλης μου της ευλογίας από το Θεό και σε αυτή μου τη ζωή και στο μελλοντικό αιώνα. Το να ζητούμε δηλαδή ένας τόσο σπουδαίος άνδρας... να γίνη προστάτης μου με τις προσευχές του, είμαι βέβαιος ότι έχει τόση δύναμι, όσην θα έπαιρνα από κάποιον από τους αγίους μάρτυρες»27.

                 Τη προσευχή, λοιπόν αδελφοί μου, προσκαρτερούντες, διότι «αι ημέραι πονηραί εισί».

---

1. Ρωμ. 12,12
2. Ιακ. 5,17
3. Μεγάλου Βασιλείου, Ομιλία εις τον πρώτον Ψαλμόν, κεφ. 2, PG 29b,213A
4. Αγίου Ιωάννου Χρυσοστόμου, Ομιλία τριακοστή, κεφ. 5, ΕΠΕ 3,288 και Περί προσευχής, λόγος α΄, PG 50,775
5. Του ιδίου, Περί προσευχής, αυτόθι
6. Αυτόθι
7. Του ιδίου, Περί ευχής, PG 64,461
8. ο.π. 464
9. Αγίου Ιωάννου του Σιναΐτου, «Κλίμαξ» Λόγος 28ος – Περί προσευχής, Έκδ. Ιεράς Μονής Παρακλήτου, Αττική 2014, σελ. 355
10. Αγίου Ιωάννου Χρυσοστόμου, Ομιλία εις τον Θ’ ψαλμόν, κεφ. 5, ΕΠΕ 5,466
11. Του ιδίου, Ομιλία ρηθεῖσα εις την μεγάλην εβδομάδα ..., κεφ. στ΄, PG, 55,526
12. Του ιδίου, Κατήχησις εβδόμη, κεφ. 25, ΕΠΕ 30,490
13. Του ιδίου, Περί ευχής, PG 64,461
14. Ιακ. 1,6
15. Ματθ. 9,29
16. Ματθ. 6,33
17. Ματθ. 5,24
18. Λουκ. 23,34
19. Πράξ. 7,60
20. Πράξ. 4,29
21. Αγίου Ιωάννου Χρυσοστόμου, Εις τας πράξεις, Ομιλία ΙΑ’, κεφ. 1, ΕΠΕ 15,319
22. Αγίου Μαξίμου του Ομολογητού, Περί αγάπης εκατοντάς δεύτερη, κεφ. α΄, PG 90,984
23. Αρχιμ. Αιμιλιανού Σιμωνοπετρίτου, «Περί αγάπης, ερμηνεία στον Άγιο Μάξιμο», Έκδ. Ίνδικτος, Αθήνα 2015, σελ. 23
24. Ματθ. 7,7
25. Αγίου Γρηγορίου Θεολόγου, Επίγραμμα ΠΘ’, ΕΠΕ 11,232
26. Ιερομονάχου Ισαάκ, «Βίος Γέροντος Παϊσίου του Αγιορείτου», Άγιον Όρος 2004, σελ. 510-512
27. Αγίου Γρηγορίου Θεολόγου, «Επιστολή ΞΔ’, Ευσεβίω επισκόπω Σαμοσατέων», ΕΠΕ 7,124