Τι σημαίνει ότι οι ψυχές είναι αθάνατες;

        Φυσικά ο μόνος που μπορεί να απαντήσει σ’ αυτή την ερώτηση είναι η Εκκλησία που περιλαμβάνει όλη την Αλήθεια. Η Αγία Γραφή το λέει καθαρά. Εκείνο που δίνει απροσμέτρητη αξία στον άνθρωπο είναι η αθάνατη ψυχή.

         Χάρη σ’ αυτήν ονομάσθηκε ο άνθρωπος βασιλιάς της κτίσεως, παιδί του Θεού, προορισμένος να ζήσει στην αιωνιότητα και να κληρονομήσει τη βασιλεία των ουρανών. Γι’ αυτή την ψυχή, τον ατίμητο θησαυρό, μιλούσε ο Κύριος και έλεγε: « Τι ωφελείται ο άνθρωπος αν κερδίσει όλο τον κόσμον, αλλά ζημιωθεί την ψυχή του; » (Ματθ. ιστ΄ 26).

      Οι αναφορές της Αγίας Γραφής στην αθανασία της ψυχής και τη μετά θάνατο ζωή είναι αναρίθμητες. 

      Νομίζουμε πως αρκεί να δούμε τι λέει το τελευταίο βιβλίο της Αγίας Γραφής για αυτό το θέμα: « Είδα κάτω από το ουράνιο θυσιαστήριο τις ψυχές εκείνων, που είχαν σφαγεί για το λόγο του Θεού και για την πίστη στο Χριστό… Και δόθηκε στον καθένα απ’ αυτούς στολή λευκή και τους ειπώθηκε να ξεκουραστούν ακόμη λίγο καιρό, μέχρι να ολοκληρώσουν και οι σύνδουλοί τους στη γη και οι αδελφοί τους που πρόκειται να σκοτωθούν όπως και αυτοί » (Αποκ. στ΄ 11). Είναι φανερό ότι αναφέρεται σε ψυχές ζωντανές και με πλήρη συνείδηση, που ζουν και επικοινωνούν μεταξύ τους.

Παρόμοιες αλήθειες εκφράζουν και οι Πατέρες της Εκκλησίας. Η ψυχή, κατά το Μ. Αθανάσιο, είναι αυθυπόστατη και αυτοκίνητη. Αυτή κινεί το σώμα και η ίδια δεν κινείται από άλλη δύναμη. Επομένως αφού η ψυχή κινείται μόνη της και μετά την εκδημία της από το σώμα, μπορεί να κινείται με τις δικές της δυνάμεις. Διότι δεν είναι η ψυχή που πεθαίνει, αλλά επειδή αυτή αναχωρεί, πεθαίνει το σώμα. Αν το υλικό σώμα διαλύεται μετά το χωρισμό του από την ψυχή, όμως δεν ισχύει το ίδιο και για την πνευματική φύση της ψυχής. Αυτή εξακολουθεί να ζει.

Η διδασκαλία του Χριστιανισμού είναι ξεκάθαρη. ΤΙ άλλο μαρτυρεί η υπόσχεση του Χριστού στο μετανοημένο ληστή πάνω στο σταυρό; « Σήμερον μετ’ εμού έση εν τω παραδείσω » . Συνδέει τη μία ζωή με την άλλη χωρίς να μεσολαβεί τίποτε. Ο ληστής ζήτησε από τον Κύριο να τον θυμηθεί. Και ο Χριστός του παραχωρεί θέση μαζί Του στον Παράδεισο. Και του την παραχωρεί όχι στο απώτερο μέλλον, αλλά στο άμεσο παρόν, σήμερα πριν ο ήλιος δύσει.

Η ψυχή, λοιπόν, του πιστού, ευθύς μετά την εκδημία, μεταφέρεται σε τόπο όπου είναι ο Χριστός. Και όλα αυτά με πλήρη συνείδηση και εγρήγορση. Πώς αλλιώς θα ερμηνεύσουμε την επιθυμία του αποστόλου Παύλου, « επιθυμώ να πεθάνω και να είμαι μαζί με το Χριστό » (Φιλ. α΄ 23). Η άμεση αυτή κοινωνία και επικοινωνία των ψυχών με το Χριστό είναι γι’ αυτές πηγή χαράς, ειρήνης, αναπαύσεως. Προαπολαμβάνουν πνευματικά αγαθά, έως ότου αναστηθούν και τα σώματα άφθαρτα, για να συναπολαύσουν « ά οφθαλμός ουκ είδε και ους ουκ ήκουσε και επί καρδίαν αναθρώπου ουκ ανέβη … » (Α΄ Κορ. β΄ 9)

Βρίσκονται επομένως μακριά από τη χριστιανική διδασκαλία, όσοι νομίζουν ότι οι ψυχές φθείρονται ή εξαφανίζονται ή κοιμούνται ή ναρκώνονται ή μετασαρκώνονται μετά την εκδημία. Οι ψυχές και μετά το θάνατο του σώματος εξακολουθούν να ζουν, να αισθάνονται, να γνωρίζουν και να αναγνωρίζουν με πλήρη αυτοσυνειδησία.

Η «εκδίκηση» του αρχαγγέλου

Όταν βασίλευε στο Βυζάντιο ο Μιχαήλ Γ’ με τη μητέρα του αγία Θεοδώρα  ( 842 – 856 ), ζούσε στην Κωνσταντινούπολη στο μοναστήρι του αρχαγγέλου Μιχαήλ, το επονομαζόμενο » του Ευσεβίου «, κάποιος μοναχός Μαρκιανός.

Κάθε φορά που αρρώσταινε, δεν κατέφευγε σε γιατρούς και φάρμακα. Γονάτιζε μπροστά στην εικόνα του αρχαγγέλου ικετεύοντας για την θεραπεία του, κι’ εκείνος τον θεράπευε.
Κάποτε ο π. Μαρκιανός αρρώστησε βαριά, αλλά ο αρχάγγελος, θέλοντας να τον δοκιμάσει, δεν τον γιάτρεψε. Φίλοι και συγγενείς του πρότειναν να καλέσει γιατρό, εκείνος όμως δεν ήθελε. Πήγαν τότε οι ίδιοι σ’ έναν γιατρό, φίλο του μοναχού, που τους έδωσε κατάλληλες αλοιφές, και τους συμβούλεψε να τις αλείψουν στον άρρωστο την ώρα του ύπνου του. Πήραν εκείνοι τα φάρμακα και, περιμένοντας την κατάλληλη ευκαιρία, τα έκρυψαν στο προσκέφαλο του π. Μαρκιανού, ο οποίος κοιτόταν μέσα στο ναό του αρχαγγέλου.
Τη νύχτα οι φίλοι του αποκοιμήθηκαν, ενώ εκείνος αγρυπνούσε. Βλέπει τότε τον αρχάγγελο να βγαίνει από το άγιο βήμα της εκκλησίας. Μαζί του είχε δύο χαριτωμένους νέους. Πλησίασε στο προσκέφαλο του αρρώστου και, βλέποντας τα φάρμακα, ρώτησε : — Τι είν’ αυτά ;
— Δεν ξέρω, απάντησε εκείνος.
Γυρίζει τότε ο αρχάγγελος στους δύο νέους και λέει : — Πάρτε αυτά τα γιατρικά και πηγαίνετε να τα βάλετε στο προσκέφαλο του γιατρού που τα έφτιαξε.
Και λέγοντας αυτά, πήρε λάδι από το καντήλι της εικόνας του και άλειψε τον π. Μαρκιανό, που την ίδια στιγμή έγινε καλά και δόξασε το Θεό.
Τα μεσάνυχτα πήγε ο ιερέας στο ναό για την ακολουθία του όρθρου, και βρήκε τον π. Μαρκιανό υγιή. Αφού πληροφορήθηκε το θαύμα, ξεκίνησε το πρωί για το σπίτι του γιατρού.
Τον βρήκε βαριά άρρωστο. Του διηγήθηκε όσα είχε ακούσει από το μοναχό. Ο γιατρός τότε σηκώθηκε και, με τη βοήθεια του ιερέα, ξεκίνησε σιγά-σιγά για το μοναστήρι του αρχιστρατήγου Μιχαήλ.
Έμεινε όλη την ημέρα στο κρεββάτι, εκεί στην εκκλησία. Και το βράδυ θεραπεύθηκε! Δεν γύρισε όμως στο σπίτι του. Παρέμεινε οριστικά και μόνασε στη μονή του αρχαγγέλου, όπου πρόσφερε και όλη την περιουσία του.
Από το βιβλίο » Εμφανίσεις και θαύματα των αγγέλων » ( έκδοση 13η )
Ιερά Μονή Παρακλήτου – Ωρωπός Αττικής 2004

Η ΠΟΡΤΑ ΤΟΥ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΥ

            Χριστιανός ἐστιν, μίμημα Χριστοῦ κατὰ τὸ δυνατὸν ἀνθρώπων, λόγοις, καὶ ἔργοις, καὶ ἐννοίᾳ εἰς τὴν ἁγίαν Τριάδα ὀρθῶς καὶ ἀμέμπτως πιστεύων. Θεοφιλής ἐστιν ὁ πάντων τῶν φυσικῶν καὶ ἀναμαρτήτων ἐν μετουσίᾳ ὑπάρχων· καὶ τῶν κατὰ δύναμιν ἀγαθῶν μὴ ἀμελῶν. Ἐγκρατής ἐστιν ὁ ἐν μέσῳ πειρασμῶν, καὶ παγίδων, καὶ θορύβων ἀπηλλαγμένου τρόπους πάσῃ δυνάμει μιμεῖσθαι φιλονεικῶν. Μοναχός ἐστιν τάξις καὶ κατάστασις ἀσωμάτων ἐν σώματι ὑλικῷ καὶ ῥυπαρῷ ἐπιτελουμένη. Μοναχός ἐστιν ὁ μόνον τῶν τοῦ Θεοῦ ἐχόμενος ὅρων καὶ λόγων, ἐν παντὶ καιρῷ, καὶ τόπῳ, καὶ πράγματι. Μοναχός ἐστιν· βία φύσεως διηνεκὴς, καὶ φυλακὴ αἰσθήσεων ἀνελλιπής. 

          Μοναχός ἐστιν ἡγνισμένον σῶμα, καὶ κεκαθαρμένον στόμα, καὶ πεφωτισμένος νοῦς. Μοναχός ἐστιν κατώδυνος ψυχὴ ἐν διηνεκεῖ μνήμῃ θανάτου ἀδολεσχοῦσα, καὶ ὑπνώττουσα, καὶ γρηγοροῦσα. Ἀναχώρησις κόσμου ἐστὶν ἑκούσιον μῖσος ἐπαινουμένης ὕλης, καὶ ἄρνησις φύσεως δι᾿ ἐπιτυχίαν τῶν ὑπὲρ φύσιν. Πάντες οἱ τὰ τοῦ βίου προθύμως καταλιπόντες, πάντως ἢ διὰ τὴν μέλλουσαν βασιλείαν· ἢ διὰ πλῆθος ἁμαρτημάτων· ἢ διὰ τὴν εἰς Θεὸν ἀγάπην τοῦτο πεποιήκασιν. Εἰ δ᾿ οὐδεὶς τῶν προειρημένων σκοπῶν αὐτοῖς προηγήσατο, ἄλογος ἡ τούτων ἀναχώρησις καθέστηκε.