Δημοφιλείς αναρτήσεις

Παρασκευή, 17 Ιουνίου 2016

Άγιος Κύριλλος Αλεξανδρείας

Ως εισαγωγή για τον ρόλο της Θεοτόκου στην ενανθρώπιση του Θεού Λόγου (1)

Άγιος Κύριλλος Αλεξανδρείας
Ο Θεός Λόγος έγινε άνθρωπος, χωρίς να χάσει αυτό που ήταν. Η ενανθρώπιση είναι πραγματική και ουσιαστική, ώστε και η σωτηρία μας να είναι εξίσου οντολογική. Αυτό το ‘’μυστήριο της ευσεβείας’’, κατά τον απ. Παύλο, αρνήθηκαν και αρνούνται οι αιρετικοί. Αρνούνται τον «αγοράσαντα αυτούς Δεσπότη», όπως γράφει προφητικά ο απ Πέτρος στην δεύτερη επιστολή του. Ο Λόγος προσέλαβε ολόκληρη την ανθρώπινη φύση, την ψυχή και το σώμα. Ο Χριστός είναι η υποστατική ένωση δύο φύσεων· την θείας και της ανθρώπινης. Αυτή η ένωση έγινε «ασυγχύτως, ατρέπτως, αδιαιρέτως, και αχωρίστως», όπως διατύπωσε η Δ’ Οικουμενική αγία Σύνοδος. Αυτό δεν δίνει περιθώρια ούτε στην αίρεση του Μονοφυσιτισμού, ούτε στις κακοδοξίες του Νεστορίου. Δεν μερίζεται ο Χριστός, δεν υπερισχύει η μία φύση έναντι της άλλης. Ο Λόγος δεν κατοίκησε σε ένα κεχρισμένο άνθρωπο, τον Χριστό. Ο Λόγος έγινε σάρξ, όπως εξηγεί ο απ Ιωάννης στην αρχή του Ευαγγελίου του. Ο Λόγος έκανε δικό του το σώμα που έλαβε από την Παρθένο Μαρία. Δεν ήταν προσωρινή ενοίκηση, ούτε ανάμιξη. Ήταν ένωση, μία ένωση που επιτρέπει στην ανθρώπινη φύση να προχωρήσει στην ομοίωση του Θεού κατά χάρη.
Σε αυτήν την σειρά, θα παρουσιαστούν αποσπάσματα από έργα του αγίου Κυρίλλου Αλεξανδρείας, που μιλούν πάνω σε αυτά τα θέματα, και για την συμβολή της Παρθένου Μαρίας στο Μυστήριο αυτό της σωτηρίας.

 «Μερικοί λοιπόν νομίζουν ότι ξεγελούν τις ψυχές των ακροατών τους, λέγοντας ότι ο Λόγος του Θεού προσέλαβε άνθρωπο, και για αυτό γεννήθηκε από την αγία Παρθένο, και ο ίδιος αυτός άνθρωπος θεώθηκε από τον Θεό Λόγο, χωρίς να καταλαβαίνουν το μυστήριο της πίστεως, και μετριάζοντας τη χάρη της ένσαρκης οικονομίας του Μονογενούς.
Εμείς όμως δεν έχουμε διδαχτεί έτσι. Γνωρίζουμε, αδελφοί, ότι είναι ένας και ο αυτός εκείνος που γεννήθηκε από την αγία Παρθένο και Θεοτόκο Μαρία, τέλειος Θεός και τέλειος άνθρωπος, με ψυχή και λογικό. Γι’ αυτό και ονομάζομε την αγία Παρθένο Θεοτόκο, και λέμε ότι ο Θεός Λόγος κατοίκησε μέσα σε αυτήν ουσιαστικά, όχι φαινομενικά, αλλά πραγματικά, ο ίδιος δύο μηνών και τριών μηνών, Υιός του Θεού μαζί και Υιός του ανθρώπου. Ακόμα και τα λόγια της ανθρωπίνης φύσεως, και όσα αναφέρονται στην εξουσία του που ταιριάζουν στο Θεό, τα οποία μας διηγούνται οι άγιες Γραφές γι’ αυτόν, λέμε ότι συνυπάρχουν σε ένα πρόσωπο. Γιατί βλέπουμε τον ίδιο να κοιμάται στο προσκέφαλο, και ο ίδιος να επιτιμά την θάλασσα και τους ανέμους με εξουσία. Ο ίδιος να κουράζεται από την οδοιπορία, και ο ίδιος να περπατά πάνω στη θάλασσα, σαν να είναι στεριά, με τη δική του εξουσία. Ο ίδιος λοιπόν ομολογουμένως είναι Θεός και ο ίδιος άνθρωπος. Ποιο επομένως είναι το παράδοξο εάν λέγεται ότι κάποιος άνθρωπος από μας κάνει ενέργειες με εξουσία Θεού;
Αλλά για να μας δείξουν οι άγιες Γραφές ότι αυτός ο Θεός Λόγος ταπεινώθηκε όχι φαινομενικά, αλλά πραγματικά, μας επιβεβαιώνουν με προφητικά, αλλά και αποστολικά κηρύγματα, ότι είναι ένας και ο αυτός, ονομάζοντας τον ίδιο Θεό και άνθρωπο. Του Θεού λοιπόν είναι η παρθενική σύλληψη, του θεού η γέννηση, του Θεού η κατ’ οικονομία ομοίωση με μας και για μας, του Θεού το πάθος, του Θεού το κήρυγμα σ’ αυτούς που ήταν στη φυλακή και στο σκοτάδι, του Θεού η ανάσταση, του Θεού η ανάληψη. Αυτός που είναι αχώριστος από τον Θεό και Πατέρα, εμφανίστηκε στη γη, σύμφωνα με αυτό που έχει γραφεί, και συναναστράφηκε με τους ανθρώπους. Ο αψηλάφητος δεχόταν τρύπημα με λόγχη από τους παρανόμους, ο απαθής υπέφερε σταύρωση με τη θέλησή του για μας, το αθάνατο φως παρέδωσε τον εαυτό του στον θάνατο, και μάλιστα θάνατο σταυρικό. Αυτός που ήταν στον κόλπο του Πατέρα, δέχτηκε να αναληφθεί με το δικό του σώμα. Εκείνους όμως που λένε, ότι κάποιον άνθρωπο από μας προσέλαβε ο Θεός Λόγος, και ότι ο ίδιος ο Υιός, ο ενυπόστατος και πραγματικός και ζωντανός, δεν έγινε άνθρωπος και δεν ήρθε στα δικά μας για μας, αυτούς εξορίζει η αγία Σύνοδος που έγινε στην πόλη της Εφέσου».

(‘’Περί της ενανθρωπίσεως του Μονογενούς’’, έργα αγίου Κυρίλλου Αλεξανδρείας, ΕΠΕ 10, σελ. 9- 13).

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου